Unha obra de Manuel J. Maside

---

ESCENA 6

 

(Un banco na  rúa  mirando ao público. Nel, sentados, o fillo e Xoana, lixeiramente avellentados. Están moi serios. Óuvese o mar de fondo batendo contra rochas dun cantil)

 

Xoana: Que podemos facer?

 

Fillo: Non sei, levalo ao psiquiatra e darlle todo o noso amor.

 

Xoana: Vai ser un apestado, vaino pasar tan mal.

 

Fillo: Se o saberei eu…

 

Xoana: É tan triste… É bo rapaz, moi bo rapaz, pero vano crucificar solo porque é diferente. Meu pobre. (Pausa. O fillo bota a chorar) Que che pasa, cariño?

 

Fillo: Non é evidente o que pasa? É culpa miña, lévoo no sangue, un pai borracho e unha nai tola, e toda esa merda herdouna do meu sangue. É culpa miña…

 

Xoana: Cariño, estas cousas non se prevén! Son xenéticas, si, pero unha lotería tamén. Ti non lle pegaches a enfermidade ao teu fillo querendo.

 

Fillo: Pero Xoana, recoñeces que eu lla peguei.

 

Xoana: Tamén eu púidenlle pegar triglicéridos, ou enfermidades coronarias na súa de vello.

 

Fillo: Pero por culpa disto quizais non chegue a adulto.

 

Xoana: E por que non? Tomará unhas pastillas e será coma calquera pola rúa.

 

Fillo: Eu vin á miña nai, non era normal, non era normal…

 

Xoana: Queríala?

 

Fillo: Por suposto!! Era cariñosa ata o fin dos tempos…

 

Xoana: Pois el será igual, so que con pastillas para controlalo, e para que sexa feliz.

 

Fillo: Será así?

 

Xoana: Seguro.

 

Fillo: E se sae borracho coma min?

 

Xoana: Precisará forza de vontade. Ti tivéchela, levas moitos anos sobrio. Por que el non vai ser coma ti? Iso tamén puido herdalo.

 

Fillo: Son mala sangre, non debín ter fillos. Coma Hitler a miña estirpe debe ser aniquilada.

 

Xoana: (Sorprendida) Aniquilarías ao teu fillo??

 

Fillo: (Seguro) Xamais!! É o mellor que me pasou xamais. Ollo os seus ollos e síntome en paz. Cando fala sinto tanta intelixencia que me sento asoballado… (Volve á tristura) Pero non podo deixar de pensar que ai ter unha vida moi dura.

 

Xoana: Coma todos! Non foi dura a túa vida dabondo? Todos sufrimos, pero tamén todos vivimos con paixón cando nos toca.

Fillo: Alguén o amará?

 

Xoana: Seguro. É un rapaz marabilloso.

 

Fillo: Non paro de pensar en como sería a súa vida sen isto. Xoana, sería libre! E agora é un individuo sen fe no futuro.

 

Xoana: É o que ti pensas. El pode ser feliz, ao igual que ti o fuches. So fai falla unha pinga de sorte.

 

Fillo: Unha pinga de sorte?

 

Xoana: Si, unha pinga de sorte, coma todos. Todos precisamos unha pinga de sorte, todos! Ti, eu, todos… el a terá.

 

(Pausa)

 

Fillo: Amar e ser amado, unha casualidade tan grande… Non todos teñen a sorte.

 

Xoana: Moitos, moitos máis dos que ti pensas. O amor é marabilloso, ten a capacidade de xuntar o imposible.

 

Fillo: E os que non cren nel?

 

Xoana: Ti cres que o teu fillo non cre nel?

 

Fillo: Penso que si, pero non sei se é iluso.

 

Xoana: Non é iluso, sabe no que pensa, cre nel, cre en que é un rapaz complexo e interesante, escribe os seus poemas, vive a vida. É bo rapaz, non se acomplexa co seu. Sabe que debe vivir como a vida manda. Nada máis.

 

Fillo: Haberá rapazas para el agora mesmo?

 

Xoana: Seguramente. Sempre hai un roto para un descosido, sempre hai vida para outras vidas… Por que che importa tanto o plano do amor?

 

Fillo: Sentirse amado. Quizais o máis importante da vida.

 

Xoana: Séntese amado, por ti e por min. E sentirase amado por todos e todas os que o rodearán na vida.

 

Fillo: Oxalá

 

Xoana: Seguro.

 

(Pausa)

 

Fillo: O demais dáme igual. Só quero que sexa amado.

 

Xoana: Ti fuches amado, pola túa nai, polos teus amigos… I el non é inferior a ti, serao tamén.

 

Fillo:Sei que non é inferior, como se expresa… ten todas as calidades que eu nunca tiven, e o admiro por iso. Pero son o seu pai, permíteme que me preocupe (Ri)

 

Xoana: (Sorrí) É normal, es un bo pai. Pero tranquilo, todo sairá ben.

 

(Pequena pausa)

 

Fillo: Sei quer soa estúpido, pero Xoana, es a miña roca.

 

Xoana: (Ri) Grazas! É bo oílo.

 

(Quedan os dous en silencio, van rebaixando as súas risas ata a seriedade. Serios xa, mirando ao público fixamente, apáganse as luces)

ESCENA 7

 (O fillo, xa vello, sentado nunha cadeira de rodas, en silencio, ollando o público. O neto, o seu fillo, sentado nunha cadeira normal, en silencio ollando ao público. Cando falan, falan pausado)

 

Fillo: (Impertérrito) Estou ben.

 

Neto: (Impertérrito) Estou ben.

 

Fillo: Non falo moito.

 

Neto: Pero opino de máis.

 

Fillo: Ela xa non está.

 

Neto: Ela xa non está.

 

Fillo: Era a cordura.

 

Neto: Era a sabedoría.

 

Fillo: Agora estamos sós.

 

Neto: O un co outro.

 

Fillo: Sós.

 

Neto: Sós.

 

(Pausa)

 

Fillo: Levitamos.

 

Neto: Mais non levantamos un centímetro do chan.

 

Fillo: Soñamos.

 

Neto: Pero nunca soñamos de máis.

 

Fillo: Fillos da lúa.

 

Neto: Fillos do sol

 

Fillo: Son o teu pai.

 

Neto: Son o teu fillo.

 

(Xíranse, óllanse e danse a man. Longo volven á posición inicial)

 

Fillo: Ámote ata a sepultura.

 

Neto: A túa ou a miña?

 

Fillo: A miña, agardo.

 

Neto: Que hai logo da morte?

 

Fillo: Ninguén o sabe. Se o soubésemos, a vida non tería sentido ningún.

 

Neto: Por que?

 

Fillo: Porque se soubésemos o que hai despois, para que vivir esta vida? Sería ridículo.

 

Neto: As veces, logo de meterme na cama para durmir, éntrame o medo de non espertar á mañá seguinte, e permanezo cos ollos ben abertos ata que o sono me vence. (Pequena pausa) E á mañá, cando esperto e vexo a luz do día a través da xanela, síntome estúpido, pero ao mesmo tempo aliviado. Estou tolo por iso?

 

Fillo: Explícame fillo, que non está un pouco tolo nesta vida? Dende o yupi que se droga con traballo e cocaína ata as trancas, ata a ama de casa que ante a súa escravitude dáse golpes ca testa contra o mundo, mais non di nunca nin mu. A cantidade enorme de xente que está deprimida…  Todos estamos un pouco tolos, meu fillo, todos. Ti tomas unhas pastillas e estás ben, outro non teñen tanta sorte; ou non teñen cartos nin familia ou amigos para levalo ao medico e tomar pastillas, outros porque cren que están sans, cando están coma unha choca. A vida é unha tolemia, que che quede claro, o único é saber como levar esa tolemia nos ombreiros.

 

(Pausa)

 

Neto: Onde estará a nai?

 

Fillo: O seu corpo no cemiterio, a súa alma non o sei, quizais ollándonos agora mesmo, ou quizais nun ceo, sabe deus…

 

Neto: Bótoa de menos.

 

Fillo: É lóxico. Eu tamén, moitísimo.

 

Neto: pero témonos o un ao outro.

 

Fillo: Témonos o un ao outro.

 

Neto: Ela era moi boa muller.

 

Fillo: Era. Oxalá tiveras coñecido á túa avoa.

 

Neto: A túa nai?

 

Fillo: Si. Ela estaba tola, segundo o que os médicos e a sociedade di. E porén, era a mellor persoa que vin xamais, sen contarte a ti e á túa nai. Supoño que ti levas xenes das dúas, por iso es tan bo.

 

Neto: E teus?

 

Fillo: (Dubida) Supoño, a xenética é así, dáche cousas boas e malas.

 

Neto: É normal ter medo?

 

Fillo: Medo de que?

 

Neto: De moitas cousas, do futuro por exemplo, ou do amor.

 

Fillo: Claro! A vida é unha incerteza, pero dende ese medo, ao superalo, chegas ás cousas boas da vida.

Neto: Estar aquí é un sentir case máxico, isto é unha vitoria?

 

Fillo: Dende logo, Olla ao fronte e xoga ca túa mente, agardo que nos quede moito por dicir.

 

Neto: Agardo…

 

(Soan os acordes iniciais de Yellow de Coldplay. Fican quedos coma estatuas, ollando ao público, mais nas súas faces debúxase un perceptible sorriso: Apáganse as luces, lentamente)

 

FIN

Fotografía de David Novoa