Archivo de la categoría: Música

NHU

O grupo que cambiou a escena musical galega nos anos 70

Autor: Philips Jeffries


NHU. Acrónimo de Una Hermosa Noche (ao revés), xurdindo o nome coma unha homenaxe ao grupo de rock psicodélico de San Francisco It’s a beautiful day, foi un grupo pioneiro do rock en Galicia e, para moitos, o máis importante deste xénero no noso territorio, grazas a cantidade de barreiras que tirou abaixo.

O grupo aparece nos anos setenta, en Santiago de Compostela, é só publica un disco, no ano 78, que foi homónimo. O que neste álbum podemos atopar é unha mestura de xéneros, predominando o progresivo, o sinfónico e o psicodélico, con moitas influencias do jazz fusión. Supón un son completamente novo e distinto con respecto ao que aquí se fixera ata o momento, estando as voces (escasas, pois a maioría do tempo estamos ante música instrumental, pero en galego!) sepultadas baixos capas e capas instrumentais, moi na onda do que posteriormente farían grupos coma Los Planetas coa voz de J. Nas cancións podemos atopar continuos cambios de ritmo, e unha predominancia absoluta do órgano Hammond, xunto a guitarra de Roberto Abal, sendo o resultado un son que os faría moi doado de identificar.

Pero antes de volver ao disco, é necesario ir cara os inicios da banda, porque a de NHO é unha historia peculiar, de principio a fin.

O grupo, sempre formado por auténticos virtuosos, nace no ano 74 coa mera ilusión de facer música, sen buscar ningún tipo de recompensa persoal os seus integrantes, máis alá de lograr a difusión do que estaban a facer. Entre as súas influencias podemos atopar, de forma moi marcada, a King Crimson, tendo tamén a música do grupo, por momentos, reminiscencias ao son de Genesis. Pese a isto, se hai un artista ao que todos os membros lle conceden unha importancia fundamental, asegurando que o escoitaban a todas horas, ese é Frank Zappa.

A banda comeza a ensaiar nunca casa okupa, situada na estrada que levaba ao sanatorio psiquiátrico do Conxo, en Santiago de Compostela. Nesta época o equipo co que tocaban resulta especialmente caro, o que se xunta coa intención do grupo de melloralo de forma progresiva. A solución que atoparán é a seguinte: Montar un repertorio de 100 cancións, entre clásicos galegos e temas de moda na época, e percorrer o noso territorio interpretándoas en festas de pobo, vodas e calquera outro lugar no que foran reclamados. Podemos falar de que, nesa época, existen, literalmente, dúas bandas; ambas cos mesmos integrantes e o mesmo equipo, pero con distintos repertorios. A que tocaba para sobrevivir, e a que o facía por puro pracer musical, interpretando o que chamaban “La obra”, material propio que tocaban por goce, sempre da súa peculiar maneira, sen concesións cara o público, estando ausentes os bises ou as interrupcións no que estaban a tocar, habendo improvisacións por todas partes, e non existindo nin as presentacións dos membros do grupo nin das cancións que interpretaban.

Nestes primeiros anos, os cambios de formación, por desgracia, serán continuos, ben por tensións internas, por decidir algún membro o marchar para rematar os seus estudos ou polo servicio militar.

O conxunto que finalmente chega á gravación do álbum é o formado por Roberto Abal (guitarra), Tino Grandío (baixo), Xosé Ferreiro Garea (voz, batería e frauta traveseira), Xurxo Pérez (teclados) e Xulio Ferreiro Garea (percusión).


Álbum de estudio de NHU, publicado en el año 1978

O disco, aínda que conta coa aprobación do público, recibe unha distribución moi escasa, polo que economicamente resulta un desastre, converténdose co paso do tempo nun vinilo practicamente imposible de conseguir (acadando, de feito, o récord de ser o disco en galego máis caro vendido en poxa da historia, alcanzando os 240 en Ebay, de acordo a Sono-tone), ao ser toda unha xoia musical, converténdose nunha auténtica peza de coleccionista.

A discográfica recibira, por parte de persoas próximas ao grupo, promesas de que no disco habería gaitas, a pesar de que isto era algo ao que a banda sempre se negou, querendo vender os executivos da mesma a NHU coma unha especie de grupo folk – rock exótico; un produto saído de Galicia que puidera chamar a atención no resto do país. Cando os directivos viron que non se cumprira o que se lles prometera, decidiron ignorar o álbum que tiñan nas mans.

Xosé Ferreiro, que foi batería do grupo, comentaría de forma posterior: “Había tendas en toda España que tiñan o noso disco no escaparate, pero só a caixa, non lles chegara exemplar ningún. Non nos axudaron a movelo”.

O que neste álbum atopamos é 39 minutos dunha música, distribuída en 6 temas, que ninguén ata entón se atrevera a facer en Galicia, introducindo todo un novo estilo de música ao completo, cunha marabillosa portada deseñada por V. Cores, moi en consonancia co contido do disco.

A pesar do golpe a nivel promoción e distribución e, por tanto económico, que a banda leva tras este primeiro lanzamento, o grupo continúa a traballar, tanto en directo coma no estudo. O tempo vai pasando e chega un punto no que NHU conta con material suficiente como para poñerse a producir un segundo disco, pero sendo conscientes do difícil que é darlle saída á súa obra, deciden separarse, a finais do ano 79 (a pesares dunha aparición que farían na TVG no ano 87, onde Xurxo Pérez aseguraría que a intención da banda seguía a ser publicar ese segundo LP. Parece que sempre quedará a curiosidade por saber que foi desa música e como soaba, que finalmente quedou no limbo, a pesar dos intentos do grupo por darlle saída).

Nos últimos anos puidemos ver certa reivindicación deste marabilloso grupo, tanto a nivel reedicións (o disco homónimo do grupo foi lanzado por RCA en CD no ano 2000 e, en vinilo, por Polyrock, en 2015) coma no que a recoñecemento público se refire (no 2014 recibiron o Premio Honorífico na segunda edición dos Premios Martín Códax da Música). Pese a iso, segue a ser un gran descoñecido para o público, e moita xente aínda non sabe que toda a posterior escena musical galega de sons máis contundentes ten a súa base nesta banda tan especial.

Un grupo de culto, que sen dúbida algunha colocou unha das primeiras pedras do que sería a evolución musical en Galicia, sendo auténticos pioneiros, e tendo que separarse porque a escena do momento aínda non comprendía o que estaban a facer, afastados de calquera tópico ou cliché, o que lles granxeou a indiferenza das mesmas discográficas que terían que haberlles axudado, inconscientes da calidade da música que tiñan ante eles. En poucas palabras: Uns revolucionarios adiantados aos seus tempos.

713 avo Amor, o grupo que nunca existiu.

  • Música de culto / Autor: Phillip Jeffries

Poucos grupos entre os nacionais podemos atopar tan particulares coma 713avo Amor, auténtica anomalía na nosa escena musical e unha das bandas máis interesantes que publicaron a súa obra na última década do século pasado.

Aparecido no ano 1988, en Málaga, permanecendo en activo o curto espazo temporal de 6 anos, o grupo concedeuse o luxo de sacar dous dos mellores e máis potentes álbums españois dos noventa, coma o foron A veces el dolor (1993) e Horrores varios de la estupidez actual (1994). O final da aventura chegaría cun último concerto en Bilbao sempre descrito polos alí presentes dunha forma tan peculiar que moi dificilmente podería ser borrado da mente de calquera que alí estivera nesa ocasión.

Despois, o silencio. A inexistencia.

713avo Amor tivo a súa formación clásica no equipo que formaban Carlos Desastre (voz e guitarra), Antonio Acién (guitarra e piano) e Emilio Salvatierra (batería e percusión), sendo un grupo que nunca se ativo a ningunha clase de límite nin de restrición, nin no formal (sendo a ausencia de baixo un bo exemplo disto) nin tampouco no musical, facendo sempre o que eles consideraban mellor, e levándoo a cabo da forma que querían, con cancións que poden dende alargarse ata o infinito (coma no caso de Nos cambiaron por pistolas) ata rematar en menos do que dura un suspiro (La televisión no lo filma).

Máis ala de todo isto, se por algo tamén destacaba o grupo (xunto ao seu directo, do que sempre se falou moi ben) era polas letras das súas cancións, as cales sempre descendían ata o máis profundo do ser humano, indo directas á alma e ao corazón do que escoita, sen amosar nunca ningún tipo de piedade, non podendo ser máis desgarradoras, mostrando esa cara máis cruel do mundo que tantas veces atópase oculta e que moita xente busca esconder, sendo capaces de ferir coma coiteladas. Unha combinación de rabia con existencialismo visceral coma poucas veces foi vista.

E o responsable destes textos era, principalmente, Carlos Desastre.

Aínda que 713avo Amor foi unha banda que non buscaba ter un único líder (algo que poderíamos ver de forma posterior cando Carlos funda Después de nunca, formación aberta), Desastre destacaba, sen ningunha dúbida, como o cerebro, ou xenio, detrás do monstro, coma os seus posteriores proxectos, tanto colectivos coma en solitario, demostraron.

Trala separación do grupo, a súa viaxe continuaría a ser do máis interesante, pasando primeiro a vivir en Bilbao e, despois, en México, continuando con outros proxectos musicais coma o foron o xa mencionado Después de nunca, El corsal desastre ou Dando Amor, nunha continúa permutación de pel, visible nos sucesivos cambios de nome, que le permitían seguir avanzando tanto artística coma persoalmente, e chegando a fundar a súa propia compañía editorial: La Compañía de Sueños Ilimitada. 713avo Amor non deixa de ser, sen importar o espectacular cadáver en forma de música que quedou a modo de recordo, só unha máis das numerosas encarnacións ás que Desastre concedeulle vida, morrendo cando chegou o momento preciso.

A pesar da reedición dos dous discos do grupo que Carlos fixo en formato CD a través da propia e xa mencionada Compañía de Sueños Ilimitada en 2003 e 2004, respectivamente, 713avo Amor continuou a ser, moi inmerecidamente, un grupo descoñecido, algo que aínda segue a ser así nos nosos días. Unha banda que caeu nunca especie de esquecemento colectivo; algo que, sumado ao descoñecida que é a figura do icónico Carlos Desastre, non fai máis que aumentar o misterio e a lenda en torno ao grupo entre todas aquelas persoas que saben da súa existencia, recibindo algunhas etiquetas coma de culto, maldito ou underground que o propio artista sempre tratou de manter afastadas da súa obra e persoa.

713avo Amor é, en definitiva, unha das numerosas agrupacións coas que a historia da música sempre estará en débeda, e á que aínda a día de hoxe, algunha xente, continúa a descubrir moi a contagotas, sempre cunha mestura de fascinación e terror a partes iguais.

Probablemente, os sentimentos que Carlos Desastre sempre buscou xerar xa dende o principio naqueles que se atreveran a achegarse ao seu traballo.