Archivo de la categoría: Opinión

Crise en Podemos

Crónica dunha partida de xadrez

Autora: Alba Reigada


Algo ía pasar en Podemos, cocíase, sabíase.

Sabíase dende que os 6 conselleiros de Manuela Carmena foran suspendidos de militancia en novembro, por non concorrer ás primarias do partido para conformar as listas ao Concello de Madrid; sabíase despois da perda de 3 escanos de Adelante Andalucía, e sabíase tamén que, se pasaba, era agora. Aínda queda un tempo prudencial ata unhas municipais e autonómicas que, na capital do Estado semellan case a batalla final polo Trono de Ferro, así que de facer algo, era o momento. Por certo, Xogo de Tronos volve o 14 de abril.

O escenario actual é o dunha dereita avanzando inexorable, cun partido en pleno auxe que esperta a peor ideoloxía, a máis rancia e con máis recorte en dereitos (especialmente para as mulleres), proxectando a posibilidade da sombra dun tripartito da morte planeando sobre as nosas cabezas. Nesta tesitura, un rapaz con pinta de ir facer o exame de selectividade deu unha patada a un taboleiro morado que, a verdade sexa dita, levaba moito tempo aguantando coma un simple peón.

No xadrez sempre se di que o rei é a peza máis importante, pero ao mesmo tempo, a máis débil, e máis cando o rei está de permiso de paternidade.

Primeiro Torres, logo Reis

Houbo un tempo no que Pablo Iglesias e Íñigo Errejón eran dúas torres que, coma no xogo, movíanse tantas casas como quixeran, cara adiante, cara atrás, cara os lados. Avanzaban, sumaban, representaban. Protexíanse mutuamente facendo fronte a todos os intentos que facían outros partidos e axentes para desacreditalos. Ían xuntos.

De cara á galería o que se exteriorizou coma o principio do fin foron máis ben cuestións de diálogo con outras forzas, e sistemas de diálogo interno. Diferenzas á hora de pactar cos socialistas, discusións no hemiciclo captadas polos fotógrafos… Quedou moi claro que as torres deixaron de protexerse mutuamente, e convertéronse en dous reis. E coma xa se sabe, non pode haber máis dun rei ou raíña sen que a sangue chegue ao río.

Vistalegre II

Xa para sempre, esta será recordada (e probablemente estudiada) como a batalla que escenificou o jaque mate de Pablo a Íñigo.

Nun momento de derrota, un rei soamente ten 3 opcións para escapar: moverse a unha casa segura, bloquear o jaque interpoñendo outra peza do seu propio bando, ou capturar a peza que o ameaza.

Errejón moveuse (ou movérono) a casa segura. Unha casa con forma de cambio de posto no Congreso e de escano tamén, pero cunha ventá aberta para el só. Segundo a carta de Pablo de onte, “en muchos partidos, quién pierde un congreso se va a su casa o abandona la primera línea. Yo quise que en Podemos eso no fuera así y hablé con Íñigo para que, si los inscritos así lo querían, fuera nuestro candidato en la Comunidad de Madrid”.

Foi elixido candidato á Comunidade, pero non sen que quedaran claras as diferenzas co secretario xeral de Podemos en Madrid, Ramón Espinar. A reconciliación Errejón-Espinar representouse cunha rolda de prensa conxunta con Pablo no medio. Pero claro, cando algo non é real, resulta bastante evidente, sobre todo nas expresións e xestos que non se poden controlar. A linguaxe non verbal dicía máis que calquera dos discursos que se pronunciaron ese día.

Despois disto veu o que aconteceu cas listas ao Concello de Madrid. Esta loita polos postos de saída rematou ca actual portavoz no consistorio Rita Maestre, e outros cinco concelleiros e concelleiras suspendidos de militancia. E iso, ata onte.

Máis ou menos Madrid?

Se as formas de anunciar a candidatura conxunta con Carmena foron ou non as correctas, iso queda para a opinión de cada un. Pero todo hai que dicilo, quedou evidente que nin o deberon ser, nin había intención de que se negociaran no marco dun escenario xa dinamitado pola conformación dunhas listas, (tanto para o Concello como para a comunidade), máis impostas ca negociadas.

De feito, un extracto da carta conxunta de Carmena e Errejón di que “es más necesaria que nunca otra manera de hacer política que escuche más que grite, que proponga más que imponga, que colabore más que compita”.

Aínda que Más Madrid soa moi lóxica como plataforma para concurrir seguindo o modelo doutros Concellos (repetido onte unha e mil veces por Errejón nunha entrevista en Hora 25), o certo é que o movemento viuse coma unha forma de devolver a Pablo os meses de castigo e de purga despois de Vistalegre II.

Despois disto, convén recordar que no xogo do xadrez existen 5 razóns polas que unha partida pode quedar en tablas.

Que a posición chegue a un punto morto no que é o turno dun xogador pero que non pode facer ningún movemento reglamentario; que non haxa suficientes pezas no tableiro para forzar un jaque mate; que un xogador declare tablas se a mesma posición se repite 3 veces, que se efectuen 50 movementos e ningún dos dous xogadores mova un peón nin capture unha peza, ou que, simplemente os xogadores acorden tablas e deixen de xogar.

Chegados a este punto da partida, pode que esta última opción sexa a mellor se queren gañar Madrid.

LinguaSkill e a Alienación

  • OPINIÓN – Pablo Gómez Portas

“Son falsos tus diamantes , brillan solo un instante”

El Columpio Asesino

A vida corre demasiado de presa ou se non que lles pregunten ao Arcipreste de Hita ou a San Juan de La Cruz, sempre preocupados pola fugacidade da vida e polo destino que aparece en forma de soneto nas súas composicións. Se vivisen no presente estes dous depositarios da literatura castelá daríanse conta de que xa non se trata só da fugacidade da vida, se non da fugacidade da aceptación, da alienación en si mesma. O filósofo e escritor esloveno Slavoj Žižek reflexiona en “La nueva lucha de clases, Los Refugiados y el terror” sobre este termo e indica que unha das cuestións que implica alienación é que o propio distanciamento forma parte da textura social da vida: Aínda cando vivo xunto ós demáis, no meu estado normal non lles fago caso. Permíteseme non manter un vínculo demasiado estreito cos outros. Móvome nun espazo social onde interactúo cos outros obedecendo a certas regras mecánicas externas sen compartir o meu mundo interior”. Esta derradeira afirmación, obrígame lectoras e lectores de “ Orballo, Revista de Cultura e Sociedade”, a explicar a seguinte noticia que me chamou poderosamente a atención, xa que explica por si mesma o concepto antes proposto:

A universidade de Cambridge lanzaba neste mes de novembro LinguaSkill, a solución definitiva para a corrección de exames de inglés coa fin de avaliar o nivel dos seus estudantes e así establecer unha nota concreta, o que lles permitiría acceder ós seus estudos ou traballo solicitados. LinguaSkill é unha ferramenta, ou máis ben aplicación, a través de ordenador que mediante unha programación de códigos e plantillas fai que os mestres xa non teñan que avaliar ditas probas, se non que xa se encargaría o tal Linguaskill de realizar ese traballo. Loxicamente  Cambridge English aportaba a idea de que esperaban que este tipo de corrección non se trasladase únicamente ás probas de nivel de inglés, se non que fose unha proba esencial para a obtención no futuro dos títulos de grado e con pretensións de levar a cabo esta aplicación a tódolos eidos do ensino dende a pimaria: exames finais, probas rutineiras e outros controis, é dicir; xa nin tan sequera plantexaban se o modelo educativo era o correcto se non que aceptaban que a avaliación debería pasar do maxistrocentrismo ó tecnocentrismo. Esta mesma semana lembrábase a noticia nunha emisora de radio española que falaba marabillas do ordenador en cuestión, o cal xa definitivamente ía a ser o baluarte en contra do “ le caigo mal al profe” á hora de corrixir os exames ademais do clásico tamén “ me tiene manía” xa que ía a ser unha ferramenta tecnolóxica  a que no futuro corrixira os exames. Resulta curioso interpretar que ditos estudantes de inglés, imaxino que moitos deles con pretensións de ser Mestres, sexan avaliados por unha “máquina” e o acepten sen ningún tipo de apelación a maiores da presunción de que ese “ le caigo mal a la profe” sexa unha verdade universal e polo tanto o lóxico e aplicar a razón kantiana ás actividades rutineiras da universidade de Cambridge.

Imaxínense lectores que sodes unha ou un estudante de Inglés en Cambridge con ditas pretensións de ser Mestres o que conleva inequivocamente que teñades que , nalgún momento da vosa vida, corrixir “ algún que outro exame”, e que un día un tipo que poderíamos chamar Jonh McAine, dávola información de que xa non ides a pasar o “arduo traballo” de corrixir exames de inglés e que un ordenador con nome de animal (interpretación persoal de que o nome do programa deixe de ter nome en galego e pase a chamarse “FrogSkill” ou máis ben “ DogSkill” aceptando que o seu uso lévese a cabo en máis áreas que na lingua inglesa) e de apelido “Skill” será o encargado de corrixilos. O principio comprendo que a situación será de xúbilo, mais logo, amigas e amigos, darédesvos de conta de que unha das cuestións máis fundamentais e que vos debería de atinxir  pasa a ser parte total doutro ente abstracto que cecais nin tan sequera cheguedes a compreder. Imaxinade tamén que as vosas habilidades pedagóxicas se poñan en cuestión (todo elo supoñendo que aínda deades clase claro) e que o tal Jonh McAaine no seu despacho, cheo de pantallas táctiles e mentres fuma un cigarrillo electrónico vos diga que non estades no nivel axeitado e acorde á precisión do ordenador en cuestión, e o cal forma parte inherente da super-estructura que nin un só estudante de inglés tivo a pretensión de dubidar na súa forma e contido e que o experimento ou máis ben praxe levada a cabo non era outra cuestión que a precisión, si amigos e amigas , lectores e lectoras, a precisión coma punta de lanza da sociedade, esa mesma precisión xaponesa que ambicionamos aquí en Europa, esa mesma precisión que non é máis que outro exemplo cosificación e que se cadra tende a superar tódolos nosos erros humáns que a fin de conta é o que nos define. Voltando a idea de Žižek de que a comunidade perdeu o seu valor e que un estudante de inglés ”homus english” é un ente anónimo que perde o sentido social na frase “ aínda cando vivo cos demáis non meu estado normal non lles fago caso”, ambiciosos homes e mulleres europeos: levaremos xa na nosa sangue a alienación por alienación ?