Archivo de la categoría: Opinión

VOX

Autor: Manuel Núñez Valeiras

Fotografía: Martín Dacal Domínguez


“Busco en los hombres aquel amor de la patria que hallo tan celebrado en los libros: quiero decir, aquel amor justo, debido, noble, virtuoso, y no le encuentro. En unos no veo algún afecto a la patria; en otros sólo veo un afecto delincuente, que con voz vulgarizada se llama pasión nacional.”

Benito Jerónimo Feijoo.

1. Amén. Non é baladí a advertencia do noso paisano, cando corremos tempos nos que os
sofistas voltan (nunca marcharan do todo) a ameazar con tomalo timón e facernos crer que nista noite tódolos gatos son pardos. Javier Ortega Smith sacode firmemente as mans, modulando con pericia a voz. Para iso estamos aí. A choiva tingue de inocente a reunión de algo máis de 200 cidadáns, que acoden emocionados a escoitalo secretario xeral de Vox. Moitos, polo aforo limitado, tivéronse que contentar có apaixoado sermón de Smith: fala de Patria, de Libertad, fala de derogar o imposto de sucesións, de liberalizala Educación. Fóra, á choiva, corean desparramadamente súas protestas os trinta “antifascistas”. Que diaños é todo isto? É Vox o irracional monstro que durmía baixo as camas da aparente socialdemocracia española? Son fascistas?

2. A máxima que aquí seguirei, será a spinoziana “nin rir, nin chorar, senón entender”,
rogándolle ó lector que teña en conta que serán istas unhas breves pinceladas, o boceto dun mapa no que situar as cordenadas ideolóxicas de Vox, tratando de contribuír a desembrollar a confusión que impera sobre o asunto. As ideas que, de telón de fondo, entendo que están aquí presentes, son as ideas de Europa e de Hispanidade, cortadas e determinadas no presente pola influencia do Imperio Estadounidense, como veremos con respecto ó “caso Venezuela”.

3. A archifamosa frase de Marx ó comezo de O 18 de brumario de Luis Bonaparte, “A Historia ocurre dúas veces: a primeira vez como unha gran traxedia e a segunda como unha miserable farsa”, vale para poñernos sobre a pista. O sintagma “Vox é fascismo” implica que os plans e programas que definen a Vox están incluídos na clase lóxica “fascismo” (V ⸦ F), e a súa negación, “Vox non é fascismo” -no senso esencial e constitutivo- sería V ⸦ F. Sendo imposible unha análise exhaustiva, limitarémonos a pergueñalos rasgos esenciais do fascismo español dos anos 30. Sendo unha figura teórica fundamental Sorel, cás súas Reflexións sobre a violencia para Ledesma (xunto con Nietzsche), principal teórico do sindical nacionalismo español, ou o tradicionalismo católico de estirpe tomista de Primo de Rivera, a principal referencia no político foi Mussolini, que desde o xornal Avanti nacionaliza o socialismo, de onde procedía. É bastante obvia a interpretación do fascismo como unha herexía do marxismo, no senso no que o Islam é unha herexía do Arrianismo cristiano. Ambos opoñíanse radicalmente ó capitalismo e á democracia parlamentaria, buscando superalo decadente sistema liberal mediante a revolución. Pero o fascismo, Nietzsche, Bergson (e Catolicismo) mediante, rexeita o Materialismo Histórico, rexeita as ciencias para abrazalos mitos que lles permitiran emocionar ás masas, rexeitan o internacionalismo para exaltala patria, e rexeitan facela Revolución para conquistalo poder, pois ambicionan conquistalo poder primeiro para, xa logo facela Revolución, supoñendo -caendo no colmo da metafísica, por se non foran poucos os idealismos infantilistas que cito- que a loita de clases desaparecería no Estado mediante o nacional sindicalismo, persistindo así o esquema da Cidade de Deus de San Agustín. Lemos a Ramiro Ledesma en “Nuestro Manifiesto político” do 14 de marzo de 1931 no primer número de La conquista del Estado: “La primera visión clara del carácter de nuestra civilización industrial y técnica corresponde al marxismo. Nosotros lucharemos contra la limitación del materialismo marxista, y hemos de superarlo; pero no sin reconocerle honores de precursor muerto y agotado en los primeros choques. […] Frente a la sociedad y el Estado comunista oponemos los valores jerárquicos, la idea nacional y la eficacia económica. Afirmamos los valores hispánicos. Buscaremos la difusión imperial de nuestra cultura. […] Exclusiva actuación revolucionaria hasta lograr en España el triunfo del nuevo Estado.” Os plans de Vox non van por aquí. A defensa de España non foi patrimonio exclusivo do fascismo (véxase Quevedo e a súa España defendida). A España que reivindica Vox é moi diferente da que maquinaban os fascistas españois: unha España europea, feita ó neoliberal modo e lacaia dos EE.UU. Na concepción do papel do Estado, hai máis semexanzas con Primo de Rivera pola parte de Podemos que de Vox; isto non é lavarlles a cara. Nin moito menos. Quen son os seus referentes? Os representante dos máis salvaxes desenvolvementos do neoliberalismo das últimas décadas: Reagan, Thatcher, Sarkozy, e hoxe en día, Trump. O cabecilla intelectual foi Alejo Vidal-Quadras, apartado do PP tralo congreso de Valencia do 2008. E os plans desta xente, non poden ser fascistas, polo simple feito de que para eles “Capitalismo” é a mismísima Verdade (e o Camiño e a Vida) revelada polo Noso Señor Libre Mercado, que habita na Man Invisible e fai posible o miragre dos pans e dos peixes, alabado sexa o Imperio.

4. O acaecido en Venezuela é moi significativo á hora de calibrala idea de Hispanidade e de Europa que os nosos patriotas neoliberais manexan. Abascal deixouno moi claro ó posicionarse no tuit das 20:13 do 23 de xaneiro: tomando como partida e rispostando a un tuit do Vicepresidente dos EE.UU. Mike Pence, pidindo Abascal o apoio ó “pueblo venezolano” (que non sei que sexa tal cousa) no nome “de los españoles que amamos la libertad”. Libertad para que? Mentres Podemos, disolvéndose nun gran significante vacío, recula (socialdemocraticamente) no seu apoio a Maduro, Vox ten moi claro con quen está: cun Imperio de estirpe e prácticas anglosaxonas, esencialmente depredadores por constitución histórica, inimigo consagrado non só de España senon de toda a Hispanidade. Non hai razón para supór que a xestión de Maduro vaia mostrar algún signo de vida intelixente, pero tampouco hai razóns para supór que a riqueza de Venezuela, nin a súa capacidade (a súa liberdade) para controlala e dispór dela, vaian aumentar cun golpe de estado dos EE.UU.; o único motivo (fóra dos obvios intereses das empresas españolas) para baixala cabeza, fincalo xeonllo e bicárllelos pés ó yanki, como Vox lles comanda ó Goberno español e á Unión Europea, é por seren xa, por anticipado, súbditos orgullosos do Imperio.

5. En tanto que inmersos na Historia, calquera tese definitiva está condeada ó fracaso. Mais creo que é posible encadrar a Vox na oleada de movementos nacionais neoliberalistas, que estaría a percorrer os estados occidentais trala crise financieira de 2008; nunha sorte de retorno sobre si mesmas, as distintas partes que conformaban as relativamente sólidas relacións comerciais europeas e transatlánticas, primeiro “lamberíanse as feridas”, calibrando o dano de cadanseu corpo social, para logo mirar ás demáis partes con renovado (nunca ausente) recelo, especialmente ós representantes da socialdemocracia (ó partido Demócrata en EE.UU. e ó eixo franco-alemán en Europa); no presente, tales grupos estarían á caza da renegociación dos tratados comerciais, que xa non son suficientes para istas partes (chamadas pola prensa xeneralista “populistas”). Tales serín -lémbrese, grosso modo- os casos Brexit, Trump, Salvini, Le Pen. Caberían incluso en tal esquema as políticas agresivas de Putin e Erdogan. E todo isto beneficia ó Imperio, pois as negociacións son máis doadas se Europa é fráxil. Divide e vencerás. Vox busca para España ser unha porta para a implantación das condicións económicas e militares dos norteamericanos, en coalición cós estados  europeos periféricos, en dialéctica co eixo franco-alemán, por unha Europa neoliberal pero sen libre circulación de persoas. E con respecto a Hispanoamérica, a súa postura é inequívoca: persistir na traición e desprecio ós nosos irmáns hispanos, incitándoos a rendir a súa soberanía ós intereses colonialista do Imperio, a someterse, fincalo xeonllo, degustalo sabor do pó.

O REFORMISMO, FERRAMENTA DA BURGUESIA PARA CONFUNDIR A CLASSE TRABALHADORA

Autor: Paulo Vila


“O reformismo é umha maneira que a burguesía têm de enganar aos obreiros, que seguirám sendo escravos assalariados, pese a algumhas melhoras isoladas, enquanto subsista o domínio do capital.

Quando a burguesia liberal concede reformas com umha mao, sempre as retira com a outra, reduce-as a nada ou utiliza-as para subjugar os obreiros, para dividi-los em grupos, para eternizar a escravidom asalariada dos trabalhadores. Por isso o reformismo, aínda que seja sinceio, transforma-se num instrumento da burguesia para corromper os operários e reduzí-los a impotência. A experiência de todos os países monstra que os obreiros saírom burlados sempre que se confiárom aos reformistas”.


V. Lenine. Marxismo e reformismo, 1913.

A certeira análise sobre o reformismo do revolucionário russo e principal referente da luita operária, segue atualmente completamente vigente. É primordial para compreender o papel que cumpre esta corrente como ferramenta da burguesia, altamente funcional para adormecer o povo trabalhador e eliminar toda consciência de classe.

A crise pola que atravessa o reformismo, tanto na Galiza como no resto do Estado espanhol, demonstra a ineficácia de estas forças políticas para defender os interesses da classe trabalhadora e lograr tombar o atual regime postfranquista do 78.

A irrupçom da “nova política” no paronama político do Estado espanhol, com o apoio dos meios de des-infomaçom burgueses, gerou un falso ilusionismo eleitoral entre as massas. Podemos, a nova força política que ia “tomar o céu por assalto”, predicava que se ganhava as eleiçons, lograria mudanças importantes para a classe trabalhadora perante a situaçom que padece polas políticas neoliberais implementadas polos partidos do regime (PP e PSOE), com a fraudulenta palavra de ordem de “democratizar” as instituiçons burguesas.

A renúncia ao seu programa eleitoral, apoio às organizaçons do imperialismo (UE e a NATO), o lavado de face ao PSOE ou o ambíguo discurso perante a agressom imperialista que sofre a Venezuela bolivariana neste últimos días, nom deixam lugar a dúvidas.

Como mui bem apontava o líder da revoluçom bolchevique, Lenine, o reformismo e a socialdemocracia som mui úteis para a burguesia à hora de embaucar o movimento operário. A nova socialdemocracia espanhola conseguiu desmobilizar a populaçom agredida polas políticas ultraliberais, afastá-la da luita nas ruas.

Estas forças abducidas polo eleitoralismo e o parlamentarismo, legimitam ao Estado com o falaz relato de que a única vía possível é a de ganhar as eleiçons burguesas. Assim poderiam-se atingir “mornas” reformas. Objetivos que nom suponhem nenhum tipo de perigo nem para os interesses da oligarquía, nem para o seu Estado.

A confrontaçom entre os dous principais impulsores de Podemos, Pablo Iglesias e Iñigo Errejón, após a rutura consumada no II congresso em Vistalegre, junto as recentes deserçons de destacados membros da organizaçom, demonstram a fragilidade e a falta de coessom da formaçom a volta de um programa político de classe.

A direçom de Podemos, encabeçada por meros oportunistas, foi-se afastando dos objetivos iniciais e da maioria da populaçom que afirmam defender, até converter-se noutro partido mais do regime. Nom aspiram a mais que a ser um partido chave para cogovernar com o PSOE.

As disputas internas entre o seus líderes, o fracasso eleitoral na Andaluzia, e os privilégios atingidos polas suas élites nas instituçons, geram confusom e malestar entre a classe trabalhadora que considerou a nova socialdemocracia umha alternativa real de transformaçom.

A desilusom promovida pola incompetência das forças socialdemocratas só beneficia os setores mais reacionários. Esta frustaçom pode provocar que umha parte significativa da populaçom remate nas maos da ultradereita. Os fracassos do reformismo beneficiam ao fascismo sem complexos que pouco a pouco vai ocupando cada vez mais espaços.

Na Galiza, acontece algo mui semelhante com as liortas internas entre o diferentes setores pequeno-burgueses no seio de “En Marea”.

As frentes interclassistas, essa mistura de organizaçons carentes de umha linha anticapitalista e de classe, articuladas num espaço comum, meramente institucional para confrontar o PP, e nom ao Estado e ao sistema capitalista, som umha auténtica farsa. Essa aglutinaçom de forças todo tipo, chauvinistas espanholas,

socialdemocratas, trotskistas, centristas, autonomistas galegas…etc, nom som ferramenta algumha para organizar a luita e construir umha alternativa aos problemas que sofre classe trabalhadora galega.

Nada podemos esperar de organizaçons carentes de vontade para acumular forças visada a luitar pola rutura do regime postfranquista espanhol.

En Marea, igual que o reformismo autótone do BNG, só pretende ocupar espaço institucional insistindo em que é possível mudar o sistema sem confrontaçom e sem mobilizaçom popular. Estas duas alternativas de “esquerda” nom passam de ser mais que meras maquinárias eleitorais.

A saída nom a vamos encontrar nas instituiçons do inimigo. A alternativa à perda permanente de direitos e liberdades, nom se acha em urnas, nem em movimentos interclassistas e pacifistas, incapaces de quebrar com o atual quadro constitucional do regime de 78.

A principal tarefa e repto da nossa classe segue sendo a necessidade de reconfigurar a esquerda revolucionária e patriótica galega sob a fórmula da Unidade Popular.

Do contrário, perante a claudicaçom da esquerda domesticada, seguirám criando-se as condiçons para o auge e avance do fascismo como já acontece tanto no Estado espanhol coma no resto da Europa, e por tanto para mais derrotas, plasmadas na perda de direitos e liberdades.