Archivo de la categoría: Opinión

O REFORMISMO, FERRAMENTA DA BURGUESIA PARA CONFUNDIR A CLASSE TRABALHADORA

Autor: Paulo Vila


“O reformismo é umha maneira que a burguesía têm de enganar aos obreiros, que seguirám sendo escravos assalariados, pese a algumhas melhoras isoladas, enquanto subsista o domínio do capital.

Quando a burguesia liberal concede reformas com umha mao, sempre as retira com a outra, reduce-as a nada ou utiliza-as para subjugar os obreiros, para dividi-los em grupos, para eternizar a escravidom asalariada dos trabalhadores. Por isso o reformismo, aínda que seja sinceio, transforma-se num instrumento da burguesia para corromper os operários e reduzí-los a impotência. A experiência de todos os países monstra que os obreiros saírom burlados sempre que se confiárom aos reformistas”.


V. Lenine. Marxismo e reformismo, 1913.

A certeira análise sobre o reformismo do revolucionário russo e principal referente da luita operária, segue atualmente completamente vigente. É primordial para compreender o papel que cumpre esta corrente como ferramenta da burguesia, altamente funcional para adormecer o povo trabalhador e eliminar toda consciência de classe.

A crise pola que atravessa o reformismo, tanto na Galiza como no resto do Estado espanhol, demonstra a ineficácia de estas forças políticas para defender os interesses da classe trabalhadora e lograr tombar o atual regime postfranquista do 78.

A irrupçom da “nova política” no paronama político do Estado espanhol, com o apoio dos meios de des-infomaçom burgueses, gerou un falso ilusionismo eleitoral entre as massas. Podemos, a nova força política que ia “tomar o céu por assalto”, predicava que se ganhava as eleiçons, lograria mudanças importantes para a classe trabalhadora perante a situaçom que padece polas políticas neoliberais implementadas polos partidos do regime (PP e PSOE), com a fraudulenta palavra de ordem de “democratizar” as instituiçons burguesas.

A renúncia ao seu programa eleitoral, apoio às organizaçons do imperialismo (UE e a NATO), o lavado de face ao PSOE ou o ambíguo discurso perante a agressom imperialista que sofre a Venezuela bolivariana neste últimos días, nom deixam lugar a dúvidas.

Como mui bem apontava o líder da revoluçom bolchevique, Lenine, o reformismo e a socialdemocracia som mui úteis para a burguesia à hora de embaucar o movimento operário. A nova socialdemocracia espanhola conseguiu desmobilizar a populaçom agredida polas políticas ultraliberais, afastá-la da luita nas ruas.

Estas forças abducidas polo eleitoralismo e o parlamentarismo, legimitam ao Estado com o falaz relato de que a única vía possível é a de ganhar as eleiçons burguesas. Assim poderiam-se atingir “mornas” reformas. Objetivos que nom suponhem nenhum tipo de perigo nem para os interesses da oligarquía, nem para o seu Estado.

A confrontaçom entre os dous principais impulsores de Podemos, Pablo Iglesias e Iñigo Errejón, após a rutura consumada no II congresso em Vistalegre, junto as recentes deserçons de destacados membros da organizaçom, demonstram a fragilidade e a falta de coessom da formaçom a volta de um programa político de classe.

A direçom de Podemos, encabeçada por meros oportunistas, foi-se afastando dos objetivos iniciais e da maioria da populaçom que afirmam defender, até converter-se noutro partido mais do regime. Nom aspiram a mais que a ser um partido chave para cogovernar com o PSOE.

As disputas internas entre o seus líderes, o fracasso eleitoral na Andaluzia, e os privilégios atingidos polas suas élites nas instituçons, geram confusom e malestar entre a classe trabalhadora que considerou a nova socialdemocracia umha alternativa real de transformaçom.

A desilusom promovida pola incompetência das forças socialdemocratas só beneficia os setores mais reacionários. Esta frustaçom pode provocar que umha parte significativa da populaçom remate nas maos da ultradereita. Os fracassos do reformismo beneficiam ao fascismo sem complexos que pouco a pouco vai ocupando cada vez mais espaços.

Na Galiza, acontece algo mui semelhante com as liortas internas entre o diferentes setores pequeno-burgueses no seio de “En Marea”.

As frentes interclassistas, essa mistura de organizaçons carentes de umha linha anticapitalista e de classe, articuladas num espaço comum, meramente institucional para confrontar o PP, e nom ao Estado e ao sistema capitalista, som umha auténtica farsa. Essa aglutinaçom de forças todo tipo, chauvinistas espanholas,

socialdemocratas, trotskistas, centristas, autonomistas galegas…etc, nom som ferramenta algumha para organizar a luita e construir umha alternativa aos problemas que sofre classe trabalhadora galega.

Nada podemos esperar de organizaçons carentes de vontade para acumular forças visada a luitar pola rutura do regime postfranquista espanhol.

En Marea, igual que o reformismo autótone do BNG, só pretende ocupar espaço institucional insistindo em que é possível mudar o sistema sem confrontaçom e sem mobilizaçom popular. Estas duas alternativas de “esquerda” nom passam de ser mais que meras maquinárias eleitorais.

A saída nom a vamos encontrar nas instituiçons do inimigo. A alternativa à perda permanente de direitos e liberdades, nom se acha em urnas, nem em movimentos interclassistas e pacifistas, incapaces de quebrar com o atual quadro constitucional do regime de 78.

A principal tarefa e repto da nossa classe segue sendo a necessidade de reconfigurar a esquerda revolucionária e patriótica galega sob a fórmula da Unidade Popular.

Do contrário, perante a claudicaçom da esquerda domesticada, seguirám criando-se as condiçons para o auge e avance do fascismo como já acontece tanto no Estado espanhol coma no resto da Europa, e por tanto para mais derrotas, plasmadas na perda de direitos e liberdades.

Crise en Podemos

Crónica dunha partida de xadrez

Autora: Alba Reigada


Algo ía pasar en Podemos, cocíase, sabíase.

Sabíase dende que os 6 conselleiros de Manuela Carmena foran suspendidos de militancia en novembro, por non concorrer ás primarias do partido para conformar as listas ao Concello de Madrid; sabíase despois da perda de 3 escanos de Adelante Andalucía, e sabíase tamén que, se pasaba, era agora. Aínda queda un tempo prudencial ata unhas municipais e autonómicas que, na capital do Estado semellan case a batalla final polo Trono de Ferro, así que de facer algo, era o momento. Por certo, Xogo de Tronos volve o 14 de abril.

O escenario actual é o dunha dereita avanzando inexorable, cun partido en pleno auxe que esperta a peor ideoloxía, a máis rancia e con máis recorte en dereitos (especialmente para as mulleres), proxectando a posibilidade da sombra dun tripartito da morte planeando sobre as nosas cabezas. Nesta tesitura, un rapaz con pinta de ir facer o exame de selectividade deu unha patada a un taboleiro morado que, a verdade sexa dita, levaba moito tempo aguantando coma un simple peón.

No xadrez sempre se di que o rei é a peza máis importante, pero ao mesmo tempo, a máis débil, e máis cando o rei está de permiso de paternidade.

Primeiro Torres, logo Reis

Houbo un tempo no que Pablo Iglesias e Íñigo Errejón eran dúas torres que, coma no xogo, movíanse tantas casas como quixeran, cara adiante, cara atrás, cara os lados. Avanzaban, sumaban, representaban. Protexíanse mutuamente facendo fronte a todos os intentos que facían outros partidos e axentes para desacreditalos. Ían xuntos.

De cara á galería o que se exteriorizou coma o principio do fin foron máis ben cuestións de diálogo con outras forzas, e sistemas de diálogo interno. Diferenzas á hora de pactar cos socialistas, discusións no hemiciclo captadas polos fotógrafos… Quedou moi claro que as torres deixaron de protexerse mutuamente, e convertéronse en dous reis. E coma xa se sabe, non pode haber máis dun rei ou raíña sen que a sangue chegue ao río.

Vistalegre II

Xa para sempre, esta será recordada (e probablemente estudiada) como a batalla que escenificou o jaque mate de Pablo a Íñigo.

Nun momento de derrota, un rei soamente ten 3 opcións para escapar: moverse a unha casa segura, bloquear o jaque interpoñendo outra peza do seu propio bando, ou capturar a peza que o ameaza.

Errejón moveuse (ou movérono) a casa segura. Unha casa con forma de cambio de posto no Congreso e de escano tamén, pero cunha ventá aberta para el só. Segundo a carta de Pablo de onte, “en muchos partidos, quién pierde un congreso se va a su casa o abandona la primera línea. Yo quise que en Podemos eso no fuera así y hablé con Íñigo para que, si los inscritos así lo querían, fuera nuestro candidato en la Comunidad de Madrid”.

Foi elixido candidato á Comunidade, pero non sen que quedaran claras as diferenzas co secretario xeral de Podemos en Madrid, Ramón Espinar. A reconciliación Errejón-Espinar representouse cunha rolda de prensa conxunta con Pablo no medio. Pero claro, cando algo non é real, resulta bastante evidente, sobre todo nas expresións e xestos que non se poden controlar. A linguaxe non verbal dicía máis que calquera dos discursos que se pronunciaron ese día.

Despois disto veu o que aconteceu cas listas ao Concello de Madrid. Esta loita polos postos de saída rematou ca actual portavoz no consistorio Rita Maestre, e outros cinco concelleiros e concelleiras suspendidos de militancia. E iso, ata onte.

Máis ou menos Madrid?

Se as formas de anunciar a candidatura conxunta con Carmena foron ou non as correctas, iso queda para a opinión de cada un. Pero todo hai que dicilo, quedou evidente que nin o deberon ser, nin había intención de que se negociaran no marco dun escenario xa dinamitado pola conformación dunhas listas, (tanto para o Concello como para a comunidade), máis impostas ca negociadas.

De feito, un extracto da carta conxunta de Carmena e Errejón di que “es más necesaria que nunca otra manera de hacer política que escuche más que grite, que proponga más que imponga, que colabore más que compita”.

Aínda que Más Madrid soa moi lóxica como plataforma para concurrir seguindo o modelo doutros Concellos (repetido onte unha e mil veces por Errejón nunha entrevista en Hora 25), o certo é que o movemento viuse coma unha forma de devolver a Pablo os meses de castigo e de purga despois de Vistalegre II.

Despois disto, convén recordar que no xogo do xadrez existen 5 razóns polas que unha partida pode quedar en tablas.

Que a posición chegue a un punto morto no que é o turno dun xogador pero que non pode facer ningún movemento reglamentario; que non haxa suficientes pezas no tableiro para forzar un jaque mate; que un xogador declare tablas se a mesma posición se repite 3 veces, que se efectuen 50 movementos e ningún dos dous xogadores mova un peón nin capture unha peza, ou que, simplemente os xogadores acorden tablas e deixen de xogar.

Chegados a este punto da partida, pode que esta última opción sexa a mellor se queren gañar Madrid.