Archivo de la categoría: Opinión

LinguaSkill e a Alienación

  • OPINIÓN – Pablo Gómez Portas

“Son falsos tus diamantes , brillan solo un instante”

El Columpio Asesino

A vida corre demasiado de presa ou se non que lles pregunten ao Arcipreste de Hita ou a San Juan de La Cruz, sempre preocupados pola fugacidade da vida e polo destino que aparece en forma de soneto nas súas composicións. Se vivisen no presente estes dous depositarios da literatura castelá daríanse conta de que xa non se trata só da fugacidade da vida, se non da fugacidade da aceptación, da alienación en si mesma. O filósofo e escritor esloveno Slavoj Žižek reflexiona en “La nueva lucha de clases, Los Refugiados y el terror” sobre este termo e indica que unha das cuestións que implica alienación é que o propio distanciamento forma parte da textura social da vida: Aínda cando vivo xunto ós demáis, no meu estado normal non lles fago caso. Permíteseme non manter un vínculo demasiado estreito cos outros. Móvome nun espazo social onde interactúo cos outros obedecendo a certas regras mecánicas externas sen compartir o meu mundo interior”. Esta derradeira afirmación, obrígame lectoras e lectores de “ Orballo, Revista de Cultura e Sociedade”, a explicar a seguinte noticia que me chamou poderosamente a atención, xa que explica por si mesma o concepto antes proposto:

A universidade de Cambridge lanzaba neste mes de novembro LinguaSkill, a solución definitiva para a corrección de exames de inglés coa fin de avaliar o nivel dos seus estudantes e así establecer unha nota concreta, o que lles permitiría acceder ós seus estudos ou traballo solicitados. LinguaSkill é unha ferramenta, ou máis ben aplicación, a través de ordenador que mediante unha programación de códigos e plantillas fai que os mestres xa non teñan que avaliar ditas probas, se non que xa se encargaría o tal Linguaskill de realizar ese traballo. Loxicamente  Cambridge English aportaba a idea de que esperaban que este tipo de corrección non se trasladase únicamente ás probas de nivel de inglés, se non que fose unha proba esencial para a obtención no futuro dos títulos de grado e con pretensións de levar a cabo esta aplicación a tódolos eidos do ensino dende a pimaria: exames finais, probas rutineiras e outros controis, é dicir; xa nin tan sequera plantexaban se o modelo educativo era o correcto se non que aceptaban que a avaliación debería pasar do maxistrocentrismo ó tecnocentrismo. Esta mesma semana lembrábase a noticia nunha emisora de radio española que falaba marabillas do ordenador en cuestión, o cal xa definitivamente ía a ser o baluarte en contra do “ le caigo mal al profe” á hora de corrixir os exames ademais do clásico tamén “ me tiene manía” xa que ía a ser unha ferramenta tecnolóxica  a que no futuro corrixira os exames. Resulta curioso interpretar que ditos estudantes de inglés, imaxino que moitos deles con pretensións de ser Mestres, sexan avaliados por unha “máquina” e o acepten sen ningún tipo de apelación a maiores da presunción de que ese “ le caigo mal a la profe” sexa unha verdade universal e polo tanto o lóxico e aplicar a razón kantiana ás actividades rutineiras da universidade de Cambridge.

Imaxínense lectores que sodes unha ou un estudante de Inglés en Cambridge con ditas pretensións de ser Mestres o que conleva inequivocamente que teñades que , nalgún momento da vosa vida, corrixir “ algún que outro exame”, e que un día un tipo que poderíamos chamar Jonh McAine, dávola información de que xa non ides a pasar o “arduo traballo” de corrixir exames de inglés e que un ordenador con nome de animal (interpretación persoal de que o nome do programa deixe de ter nome en galego e pase a chamarse “FrogSkill” ou máis ben “ DogSkill” aceptando que o seu uso lévese a cabo en máis áreas que na lingua inglesa) e de apelido “Skill” será o encargado de corrixilos. O principio comprendo que a situación será de xúbilo, mais logo, amigas e amigos, darédesvos de conta de que unha das cuestións máis fundamentais e que vos debería de atinxir  pasa a ser parte total doutro ente abstracto que cecais nin tan sequera cheguedes a compreder. Imaxinade tamén que as vosas habilidades pedagóxicas se poñan en cuestión (todo elo supoñendo que aínda deades clase claro) e que o tal Jonh McAaine no seu despacho, cheo de pantallas táctiles e mentres fuma un cigarrillo electrónico vos diga que non estades no nivel axeitado e acorde á precisión do ordenador en cuestión, e o cal forma parte inherente da super-estructura que nin un só estudante de inglés tivo a pretensión de dubidar na súa forma e contido e que o experimento ou máis ben praxe levada a cabo non era outra cuestión que a precisión, si amigos e amigas , lectores e lectoras, a precisión coma punta de lanza da sociedade, esa mesma precisión xaponesa que ambicionamos aquí en Europa, esa mesma precisión que non é máis que outro exemplo cosificación e que se cadra tende a superar tódolos nosos erros humáns que a fin de conta é o que nos define. Voltando a idea de Žižek de que a comunidade perdeu o seu valor e que un estudante de inglés ”homus english” é un ente anónimo que perde o sentido social na frase “ aínda cando vivo cos demáis non meu estado normal non lles fago caso”, ambiciosos homes e mulleres europeos: levaremos xa na nosa sangue a alienación por alienación ?

Facismo e Capitalismo: A barbarie que nace da barbarie.

Autor: Paulo Vila


 

Nos últimos anos podemos observar tanto na Europa coma na Latinoamérica como o auge do fascismo está a converter-se numha ameaça tam perigosa que sería umha irresponsabilidade ignorá-la.

Após dous anos, em práticamente todos os países europeus, os fascistas começárom a reorganizar-se em partidos políticos, participar nas tertúlias políticas nos meios de des-informaçom da burguesia, empregando um discurso ultranacionalista, racista e xenófobo e incluso chegando a alcançar o poder político em alguns países.

Países coma Suécia, o partido nazi (Demócratas Suecos), Grécia (Aurora Dourada) ou na França (Frente Nacional), as forças reacionárias estam às portas do governo, na Alemanha (Alternativa para Alemanha), os fascistas manifestan-se nas ruas contra os inmigrantes, fomentando o ódio contra este coletivo e chegando a efetuar açons violentas contra eles. Noutros países coma Hungría, Polónia e Itália os partidos de ultradireita avançam também com força.

Mas o caso máis destacável na Europa é o de Ucránia, onde os nazis levam no poder dende o 2014 mediante um golpe de estado apoiado pola UE e os EUA. Neste país o Partido Comunista está ilegalizado e assassinam-se antifascistas, enquanto o resto de países olham face outro lado.

Do mesmo jeito acontece em Latinoamérica onde em países como o Brasil, o candidato de ultradireita e ex-militar, Jair Bolsonaro, pode chegar a converter-se em presidente.

É a propia democracia burguesa e o capitalismo os que conducem inevitavelmente a reaçom e ao fascismo. Podemos comprobar na maioría de países europeus, como os fascistas organizan-se (amparados polas forças repressivas e financiados polos própios Estados) atingindo rápidamente o aceso aos meios de comunicaçom burgueses, introducindo um discurso falso para dividir a classe operária e assim obter representaçom nas instituçons burguesas.

No Estado espanhol o fascismo nunca se foi, seguiu no poder após o lavado de cara na “transiçom” com a cumplicidade do PSOE e do PCE. Mantivo-se presente no poder judicial, legislativo, nos altos mandos das forças armadas, nas forças repressivas, nos meios de comunicaçom, na hierarquia católica, etc.

Após a “transiçom” o fascismo estivo durante décadas à expetativa, nom necessitava mostrar a sua natureza já que estava relativamente cómodo. Embora no atual contexto marcado polo questionamento da monarquía e avanço do independêntismo na Catalunha, o Estado espanhol, perante esta ameaça, fomenta de novo esse fascismo latente, tanto a nivel institucional (viragem de extrema-direita do PP, neofalangismo laranja ou VOX), coma nas ruas, onde as hordas fascistas co apoio das forças policiais golpeiam a manifestantes ou atacam as sedes dos partidos indepedentistas com total impunidade.

Enquanto, a “esquerda” reformista segue instalada na institucionalidade, como se nada acontece-se. Dende a irrupçom da “nova política” nas Cortes Espanholas, valeirou as ruas promovendo o falso relato que é possível democratizar umhas instituçons pertencentes a burguesia, abandonou a linguagem “revolucionária” por umha  linguagem trasversal e postmoderna e é responsável de que espaços que históricamente pertencem ao movimento operário rematem nas maos do fascismo.

É pois a socialdemocracia com o seu falaz discurso de reformar o sistema criminal capitalista, quem abre as portas aos fascistas após os seus estrepitosos e anunciados fracasos.

Desmascarar ao reformismo e a socialdemocracia é umha tarefa tam importante, para as forças revolucionárias, como é combater o fascismo nas ruas de forma permanente, sem vacilaçons, nem dúvidas.

Ante a perigosa deriva reacionária do Estado Espanhol, dende a esquerda revolucionária, consideramos prioritário a articulaçom dum bloco popular antifascista para fazer-lhe frente a besta fascista de maneira eficaz, mas nom para defender a ditadura do capital, nem a democracia burguesa, senom co objectivo de contruir umha alternativa socialista ao capitalismo.

A luita contra o fascismo deve ir ligada a luita contra o sistema capitalista. Eis a causa pola que, ao nosso juízo, entendemos que deve ser de máxima importância a creaçom dum espaço de luita anticapitalista e anti-imperialista.

“¿De que serve dizer a verdade sobre o fascismo que se condena, senom se di nada sobre o capitalismo que o origina?” Bertolt Brecht