713 avo Amor, o grupo que nunca existiu.

  • Música de culto / Autor: Phillip Jeffries

Poucos grupos entre os nacionais podemos atopar tan particulares coma 713avo Amor, auténtica anomalía na nosa escena musical e unha das bandas máis interesantes que publicaron a súa obra na última década do século pasado.

Aparecido no ano 1988, en Málaga, permanecendo en activo o curto espazo temporal de 6 anos, o grupo concedeuse o luxo de sacar dous dos mellores e máis potentes álbums españois dos noventa, coma o foron A veces el dolor (1993) e Horrores varios de la estupidez actual (1994). O final da aventura chegaría cun último concerto en Bilbao sempre descrito polos alí presentes dunha forma tan peculiar que moi dificilmente podería ser borrado da mente de calquera que alí estivera nesa ocasión.

Despois, o silencio. A inexistencia.

713avo Amor tivo a súa formación clásica no equipo que formaban Carlos Desastre (voz e guitarra), Antonio Acién (guitarra e piano) e Emilio Salvatierra (batería e percusión), sendo un grupo que nunca se ativo a ningunha clase de límite nin de restrición, nin no formal (sendo a ausencia de baixo un bo exemplo disto) nin tampouco no musical, facendo sempre o que eles consideraban mellor, e levándoo a cabo da forma que querían, con cancións que poden dende alargarse ata o infinito (coma no caso de Nos cambiaron por pistolas) ata rematar en menos do que dura un suspiro (La televisión no lo filma).

Máis ala de todo isto, se por algo tamén destacaba o grupo (xunto ao seu directo, do que sempre se falou moi ben) era polas letras das súas cancións, as cales sempre descendían ata o máis profundo do ser humano, indo directas á alma e ao corazón do que escoita, sen amosar nunca ningún tipo de piedade, non podendo ser máis desgarradoras, mostrando esa cara máis cruel do mundo que tantas veces atópase oculta e que moita xente busca esconder, sendo capaces de ferir coma coiteladas. Unha combinación de rabia con existencialismo visceral coma poucas veces foi vista.

E o responsable destes textos era, principalmente, Carlos Desastre.

Aínda que 713avo Amor foi unha banda que non buscaba ter un único líder (algo que poderíamos ver de forma posterior cando Carlos funda Después de nunca, formación aberta), Desastre destacaba, sen ningunha dúbida, como o cerebro, ou xenio, detrás do monstro, coma os seus posteriores proxectos, tanto colectivos coma en solitario, demostraron.

Trala separación do grupo, a súa viaxe continuaría a ser do máis interesante, pasando primeiro a vivir en Bilbao e, despois, en México, continuando con outros proxectos musicais coma o foron o xa mencionado Después de nunca, El corsal desastre ou Dando Amor, nunha continúa permutación de pel, visible nos sucesivos cambios de nome, que le permitían seguir avanzando tanto artística coma persoalmente, e chegando a fundar a súa propia compañía editorial: La Compañía de Sueños Ilimitada. 713avo Amor non deixa de ser, sen importar o espectacular cadáver en forma de música que quedou a modo de recordo, só unha máis das numerosas encarnacións ás que Desastre concedeulle vida, morrendo cando chegou o momento preciso.

A pesar da reedición dos dous discos do grupo que Carlos fixo en formato CD a través da propia e xa mencionada Compañía de Sueños Ilimitada en 2003 e 2004, respectivamente, 713avo Amor continuou a ser, moi inmerecidamente, un grupo descoñecido, algo que aínda segue a ser así nos nosos días. Unha banda que caeu nunca especie de esquecemento colectivo; algo que, sumado ao descoñecida que é a figura do icónico Carlos Desastre, non fai máis que aumentar o misterio e a lenda en torno ao grupo entre todas aquelas persoas que saben da súa existencia, recibindo algunhas etiquetas coma de culto, maldito ou underground que o propio artista sempre tratou de manter afastadas da súa obra e persoa.

713avo Amor é, en definitiva, unha das numerosas agrupacións coas que a historia da música sempre estará en débeda, e á que aínda a día de hoxe, algunha xente, continúa a descubrir moi a contagotas, sempre cunha mestura de fascinación e terror a partes iguais.

Probablemente, os sentimentos que Carlos Desastre sempre buscou xerar xa dende o principio naqueles que se atreveran a achegarse ao seu traballo.

Capítulo 64: O NEGACIONISMO

Xa está aquí un novo podcast do Programa Orballo! Neste capítulo:

Programa Orballo do 18 de xaneiro de 2019

Ir a descargar

Entrevista:  o Doutor, pola universidade de New Orleans, Frank Ortega Smith, que nos falará da obra da súa vida, “La Tierra plana. El método parishov: una confirmación“, traballo onde, segundo el, pode demostrar que o planeta Terra é plano e que os poderes que rixen o mundo estannos a enganar dende fai séculos.  

Mapa da Terra plana

Faladoiro, O Negacionismo:  aprobeitando o tema da entrevista os nosos colaboradores abordarán no faladoiro as teorías alternativas que negan o que no noso mundo son aceptadas coma verdades absolutas.

Lembrade que podedes seguilo programa tódolos venres ás 18h  no 107.2fm ou online na web de Radio Allariz. Non o perdades!

Derramado coma licor no medio do parque.

Quen se mutilaría o rostro pola arte?
Quen?
Quen diría “aló repousa a miña alma”?
“Vendinme, son un traidor”?

Noxo pola vida enlamada, as vísceras quentes
Noxo polo fracaso e a vitoria ao mesmo tempo
A saudade
O descontento
Ollar atrás e ver anos perdidos
Ollar adiante e non ver o éxito nunca

Deixa de ser lixo, faite home dunha vez!!
A arte non leva a ningures
E ti te chamas poeta?
Noxento
Moi noxento
Con ganas de vomitar no medio da rúa
Querer ser visceral e doce ao mesmo tempo
Naufraxio da mente no copo de alcohol
Dúbidas e desacordos fulminantes
Ao lonxe vese un porto onde nunca chegarás
Porque coma Moisés estás condenado
E nas lagoas da mente navegas perdido
Sen vento, só un sopro fedorento
Só a túa vida, nada máis
Nada máis

Hai un tolo que se mutilaría pola arte
Non son eu
Eu son un vendido noxento

Manuel J. Maside.