LETRAS GALEGAS 2018

Ilustración de portada: María Nóvoa Querid@s Orballeir@s xa están dispoñibles os podcast do Programa Especial Orballo no local O Renque (Ourense), co gallo da celebración do Día das Letras Galegas o pasado 17 de maio. Para a realización deste directo con público tivemos (coma xa ocorrera na festa do noso aniversario) a inestimable axuda de... Seguir leyendo →

Poemas de pausa e pensamento

Bebo esta copa na soidade Á saúde de todos os fillos de puta Bebo porque non aturo máis sen beber Porque eu son outro fillo de puta Bebo porque cando estou no punto exacto Impórtame un carallo o mundo O mundo ten estrelas debuxadas no rostro O mundo dáme igual Estou bébedo Camiño pola rúa... Seguir leyendo →

RENACER

Respira, tornaron raíces.   Nos ollos só cinza, imposible pechalos.   Caigo ao baleiro inundandoo de luz, só recordo espertar.   De pronto agromar, chorar, ate soamente rir apertando un ronroneo e unha sonada de inocencia.   Paseniño vou roendo a venda dos ollos, comezo a rodar nun manto de seda pedra e agulla.  ... Seguir leyendo →

XERACIÓN ORBALLO (Parte II)

  A Xeración Orballo é xa unha realidade, unha forma de ver o mundo actual que divaga entre feitos pasados e presentes sen o esquezo do idioma, das xentes que habitarion este país antes ca nós, das xa mencionadas “Nais do noso século” .A Xeración Orballo e o pulso que mantén a prosa e a... Seguir leyendo →

XERACIÓN ORBALLO (Parte I)

Orballo especial segundo aniversario. Xa logo de dous anos en Orballo  e cunha sección de poesía que non para de medrar , tamén medra o interese dos lectores por coñecer as faces dos poetas que participan en “Orballo, Revista de Cultura e Sociedade”. O pasado sábado e en pleno recital artístico e poético Antía Balvís... Seguir leyendo →

II Aniversario (I Parte)

O pasado 7 de abril celebramos no Café-Bar Sociocultural O Renque, na cidade de Ourense, o segundo aniversario de Revista Orballo. Con motivo desa celebración fixemos unha emisión de radio especial nas ondas de Radio Liverdade, radio libre ourensá que nos proporcionou todo o necesario para emitir e cos que esta revista terá unha débeda... Seguir leyendo →

Fai anos que non bailamos

Soa auga Corre polas veas Auga E nada máis Soamente A vida Lume no cerebro (O cerebro sempre arde) As mans tremen A tebra Faltan collóns Para dicir o que se pensa Sobra viño E nada máis Alporizados Sinalados Cortan linguas Suamos Baixo o sol de mediodía Suamos Baixo a lúa bébeda Bailamos o ska... Seguir leyendo →

Antía Pérez Vázquez, poema.

Todos somos cicatrices y heridas en este teatro al que llaman vida. Escenificamos papeles improvisados alternando escenarios Repartiéndonos guiones sorteados,  seleccionados por el azar marcado que el destino ha cruzado. Extendiendo las heridas a quienes hayan o no apostado y de cualquier manera, se han acabado cortando. Algunas veces cortamos dejando heridas en otros, otras... Seguir leyendo →

Blog de WordPress.com.

Subir ↑