XERACIÓN ORBALLO (Parte II)

  A Xeración Orballo é xa unha realidade, unha forma de ver o mundo actual que divaga entre feitos pasados e presentes sen o esquezo do idioma, das xentes que habitarion este país antes ca nós, das xa mencionadas “Nais do noso século” .A Xeración Orballo e o pulso que mantén a prosa e a... Seguir leyendo →

XERACIÓN ORBALLO (Parte I)

Orballo especial segundo aniversario. Xa logo de dous anos en Orballo  e cunha sección de poesía que non para de medrar , tamén medra o interese dos lectores por coñecer as faces dos poetas que participan en “Orballo, Revista de Cultura e Sociedade”. O pasado sábado e en pleno recital artístico e poético Antía Balvís... Seguir leyendo →

II Aniversario (I Parte)

O pasado 7 de abril celebramos no Café-Bar Sociocultural O Renque, na cidade de Ourense, o segundo aniversario de Revista Orballo. Con motivo desa celebración fixemos unha emisión de radio especial nas ondas de Radio Liverdade, radio libre ourensá que nos proporcionou todo o necesario para emitir e cos que esta revista terá unha débeda... Seguir leyendo →

Fai anos que non bailamos

Soa auga Corre polas veas Auga E nada máis Soamente A vida Lume no cerebro (O cerebro sempre arde) As mans tremen A tebra Faltan collóns Para dicir o que se pensa Sobra viño E nada máis Alporizados Sinalados Cortan linguas Suamos Baixo o sol de mediodía Suamos Baixo a lúa bébeda Bailamos o ska... Seguir leyendo →

Antía Pérez Vázquez, poema.

Todos somos cicatrices y heridas en este teatro al que llaman vida. Escenificamos papeles improvisados alternando escenarios Repartiéndonos guiones sorteados,  seleccionados por el azar marcado que el destino ha cruzado. Extendiendo las heridas a quienes hayan o no apostado y de cualquier manera, se han acabado cortando. Algunas veces cortamos dejando heridas en otros, otras... Seguir leyendo →

Terra de Arxila

A súa face, terra de arxila enraizada polos desacougos case irrecoñecibles do tempo. (reiterativo e burleiro)   A súa face, chea de gretas polos anos de seca. Crebada pola fendida familia o tempo eterno a fame impasible.   O esvaemento do agradable na chuvia do constante Os ollos, os da matriarca enxergaban os desaires da... Seguir leyendo →

O Fareiro; unha reflexión e dez versos de arte menor

Autor: Pablo Gómez Portas Aquí estou de novo cas miñas cavilacións rutineiras, cavilacións que son pasto do aburrimento burgués dunha tarde de sábado na que non traballo ,  mentres  entre as rúas  a paisaxe  decórase grixásea e alumeada nestes infindos días de choiva. Grixásea por que literalmente as nubes vóltanse grises o chover e alumeada... Seguir leyendo →

O INIMIGO

É o inimigo de todos, o único e derradeiro, ese home sen face nin corpo definido, cun ollar triste, con mañás infernais no medio da brétema. O inimigo de todos contempla o mundo dende o malecón, e o mar en calma coma o sangue morno que percorre as súas veas, só nese intre síntese á... Seguir leyendo →

Blog de WordPress.com.

Subir ↑