PONTEVEDRA

Unha tarde calquera que sopre un vento fino Paseniño polas rúas de Pontevedra Sobrepasando o volumen recomendado do móbil e coa fame dun conde Determinarei se comer, que comer, onde e a que prezo Sei que a estética será relevante Pero mais a impresión olfativa, sen dúbida Porque en Pontevedra diso sabemos un pouco, e... Seguir leyendo →

SUICIDIO

Autor:  Aarón Roble Pulido Nacín unha vez, maldicín ese fascismo 50 máis. Imaxínome ós meus irmáns espermas que morreron ao meu carón coma a verdadeira vida que me trouxo ata aquí, apostar por un intento desesperado de paixón cunha soa bala que non se perda fugaz no vento das palabras quebradas por almas delirantes de... Seguir leyendo →

MARUXA

Din que un humano pode reencarnarse noutro ser humano. Eu digo que por que non noutro ser vivo, nun animal ou nunha planta. E coa mesma, á inversa. É máis, podo asegurar e aseguro que sei dalgún caso que o proba. O de Maruxa, sen ir máis lonxe. Estou segura de que Maruxa, noutra vida,... Seguir leyendo →

TRIBUTO A NICANOR PARRA

I No sé hacer tributos Por tanto Quizá esto sea un anti tributo Me enseñaste con tus versos (Tu voz jamás oí Tu faz jamás vi más allá de los retratos) La belleza de lo que no es bello La importancia del acento O la creencia en lo ausente Hago la señal de la cruz... Seguir leyendo →

Os Fartos

Fagamos unha ponte entre a dor e a esencia no lustre do inverno entre o frío e o alento, sexamos a dor do engano , o corpo e o feito, o derradeiro lapso de tempo entre os teus ollos e o meus, a primeira palabra en que pensamos cando albiscamos o ceo na procura dun... Seguir leyendo →

Relato contemporáneo de tiempo perdido

En soledad, escucho música aleatoria, el bar vacío, sólo un camarero más interesado en su música que el universo en el que vive. Saludo al aire con aroma a ambientador. Pronto llegará los habituales y yo seré un grano de arena en el bar, en comparación a la estatua de sal que soy ahora mismo.... Seguir leyendo →

MAGRITTE

  Pénsote, pénsote, cos teus rizos opacos rompendo no aire a harmonía do azul infinito, de novo, ceo e terra só un.   Un un, crebado pola túa figura. Túa figura núa, redondeada dando toques de cor na area branca,   [ausencia ou composición de toda cor]   Toques de verde, verde ordenado, entre vermellos... Seguir leyendo →

Feitizos de meigas e fadas

Autor: David Conde Seoane Fotografía: Andrea Pérez Justo Hai historias que teñen un camiño singular. A disputa acontecida nas súas entrañas é un acto doloroso en moitas ocasións, máis preciso paradoxicamente na maioría dos casos para afianzar o treito percorrido de cara a un futuro máis próspero.  Este texto sacado do contexto dunha canción especial... Seguir leyendo →

4 Poemas: A morte 2017

Non temo en absoluto á morte, soamente a esta efímera existencia   "El Quillo de Algeciras" Camisa de seda, alma gitana de corazón blanco, gris o seu cabelo Don Mauro Ordóñez Sosa para eles “El Quillo de Algeciras” para nós en busca, nunca escapado dun lugar encantado soía dicir “esta es mi gente” cando  un... Seguir leyendo →

Blog de WordPress.com.

Subir ↑