Archivo de la categoría: Sociedade

Somos Roi

O OUTRO PARTIDO DAS ELECCIÓNS DO 28A

Autora: Alba Reigada


Viñéronme moitas ideas á cabeza pensando en como facer un artigo resumo da xornada electoral de onte.

Contar os resultados? Iso xa está feito e é evidente.

Facer un artigo de opinión sobre as esquerdas e as dereitas? Diso xa hai moito.

Falar dos posibles pactos de goberno? Moi visto tamén.

Así que esta mañá cando ía no metro mirando Twitter, vin algo que me chamou a atención.

Falábase dun rapaz chamado Roi Méndez, antigo concursante de Operación Triunfo, en clave épica. A súa historia tiña moito paralelismo coa de Ulises intentando volver a Ítaca, pero neste caso, Roi tiña que volver a casa co propósito de votar.

Pero isto non pasou porque si.  O cantante tivo un erro de cálculo, e en lugar de atoparse coa ninfa Calipso, atopouse cos prazos e con que deixándoo todo para o último día, xa non puido votar por correo.

E aquí comeza á súa particular odisea: unha viaxe en coche de Barcelona a Compostela o día antes das eleccións para poder votar.

Ao marxe da viaxe, que de seguro foi con moita música e prometendo mil veces non deixar o voto para o último día nunca máis, pódense extraer dúas conclusións claras:

A primeira: O que nos xogamos onte non foi que gañe un partido ou outro, que goberne un ou que gobernen 5 xuntos. Xogámonos  o Estado de Benestar, nin máis, nin menos.

A segunda: A importancia de votar. A poboación española asumiu que, pode que ningún partido leve no programa todo o que queres,  pero sempre vai haber algún que leve todo o contrario.

10 horas e máis de 898 km máis tarde, en lugar dun poema de 11.600 versos chamado A Odisea, Roi mandou un tweet con foto probando a súa fazaña.

Este Ulises galego votou, e cada voto foi fundamental onte. Máis do 75% da participación.

Somos Roi.

Catro erros e un gran final

Autora: Alba Reigada


Non vou entrar en quen mentiu máis ou menos, quen falou mellor, quen sacou máis fotiños ou papeis, ou libriños (sabemos quen, os enxeñosos memes de Rivera son brutais). No que si vou entrar é en que o debate de onte en TVE non representa a unha parte grande da sociedade española.

Catro homes, tres en traxe e gravata, un cuarto en camisa… Faltaba algo e sobraba todo. E só era a foto inicial.

O primeiro erro é que os candidatos á presidencia sigan sendo iso, candidatos, e non haxa ningunha candidata. O funcionamento interno dos partidos e as súas bases deberían comezar a canalizar o sentir dunha gran parte da sociedade, que si, pese a quen lle pese, é feminista. Enténdase feminista pola igualdade de dereitos entre mulleres e homes, é dicir, o seu significado real, non hai outro.

O segundo erro: que ata última hora estivese no aire que se fixese un debate na televisión pública cos candidatos dos catro partidos con máis representación no Parlamento. Foi lamentable. Por se o xornalismo non se usase o suficiente para intereses políticos, tamén era necesario faltarlle ao respecto á televisión pública, que quedase ben claro que usar a RTVE para fins electorais está xenial, pero para comunicar da un pouco igual. Iso, lamentable.

– Como lamentable foi o terceiro erro, aínda que este xa é vello coñecido. Un debate que non foi tal. Eran as dereitas contra Sánchez, e Iglesias falando só e recitando a Constitución. Nada máis.

Bueno, algo máis si. Cataluña e os indultos, e Torra, moito Torra.

– O que nos leva ao cuarto erro. A falta de respecto a todas as comunidades autónomas que non son Cataluña.

Non é cuestión de que se vaia “romper España”, non. España xa está rota pola desigualdade. E non é que non o vexan. As máis de 50.000 persoas da manifestación da España vaciada deixárono ben claro o 31 de marzo en Madrid. Pero claro, esa xente só interesa para pedirlle o voto. Para falar en prime time no primeiro debate electoral antes do domingo, non gusta, non é tema que teña morbo, non vale para insultar ao adversario, nin para sacar fotiños. Para iso só vale Cataluña, e os indultos, e Torra.

E chegando ao final veu o mellor.

O peche de Xabier Fortes dicindo “coma sempre, moi boa noite” foi épico.

Agora que o penso, vai un erro por cada candidato…A calquera se lle quitan as ganas de votar.