Archivo de la categoría: Poesía

Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.

Pablo Gómez Portas

Breve peza didáctica sobre a leve condición humana

Os nosos brazos non poden co peso do home pendurado da póla, somos incapaces de soster o seu peso e evitar que afogue. Sinto o seu membro erecto na miña orella mentres tento soster o corpo.

Mañá todos remataremos así, por tanto non hai mañá para nós. Vivamos o presente con paixón, amenos e odiemos con forza, procuremos esa liberdade que nos foi prometida. Ó fin e ó cabo, para que carallo fomos creados se non foi para gozar? O ritmo da vida é demasiado rápido, unha agonía na que non deberiamos acubillarnos. Mellor estar ao sol, sentindo a brisa, ou foder ou que sei eu! Ollo ao meu carón e vexo xente ben fodida. Logo a esperanza entre os dedos, faragullas de pan duro, demasiados ollos ao redor.

Penso en Tzara e a súa proverbial mente, esnaquizado o soño, lonxano de se realizar, todos agochados baixo unha pedra. A voz do tolo resoa en toda a praza e todos nós alterámonos dun modo irrisorio. Poucas risas botei na miña vida, son un homiño serio. Outros rin sen parar, afogan na risa, o mundo é un lenzo no que soar os mocos, a estatua da cabuxa tola no medio da avenida, todos ollan cara ela, todos estrañados. Desexa, home, ser amado, quizais non quede nada

O home pendurado da póla morreu, nos ficamos ollando o horizonte e lendo estrelas, ficamos ca ledicia de axudar, n hai pena polo morto, sabemos que mañá seremos nós e ninguén chorará.

De Manuel J.Maside

Con Iustración de Mar Ocampo

ars amandi

De Ismael Fontán Pérez

Es unha mazá.
Arrinco a túa derme para libar
o zume doce que hai en ti.
Parto triscos
e tragando vou a esencia pura-
froita da árbore prohibida

Quixera alimentarme mordendo
as túas verbas
como os pobres morden o pan.
Quixera respirar
cada bafo ordo dos teus pulmóns.
Quixera sentirte enteiramente amada/
co sentimento políglota das paixóns/
acariñada                 garimosa
durmida sob a miña pel mol.

Imaxínome unha pinga
perfilando a liña dos beixos
baixando
diáfana
polos recodos da boca
ate regar as flores doces
que medran no teu estómago:
Estás chea de amorvida-
Primavera

Entre imaxes anódinas
os ollos 
semellan dúas lunas lascivas
Percorren as caricias
as curvas pónlas
entre as follas de castaño
Mentres tanto
agardo         coso e descoso abalorios/
como unha Penélope

A noite é un lienzo de cometas
Vou deixando ronseles de amor
nos soños
tal un cativo pailebote
entre a ba-ba noctámbula das estrelas/

Da túa sapiencia faría palacios
soberbias arquitecturas-
Edén.
Fala unha serpe,
fálache a ti?

Aprendamos xuntos o ars amandi/

Chámote con moito amor, amada/

Ilustración de Mar Ocampo