Alba Reigada

Xa está todo dito, escrito, analizado…non vos vou descubrir a pólvora con este artigo, nin vos vou facer unha predición por moito que sexa de terra de meigas. Pero fareivos unha curiosa comparativa que espero que vos leve a reflexionar.

….

Hoxe vivimos a primeira moción de censura que prospera en democracia en España. Houbo un acordo maioritario da cámara, (a Sánchez aínda lle sobraron votos) con 180 síes que soaron forte no hemiciclo e que nombraron a un novo presidente e destituiron ao anterior.

Esa foi a realidade, está é unha posible interpretación:

Na película de ‘Tú a Londres y yo a California’ (The parent trap, 1998) dúas irmás xemelgas, Hallie Parker e Annie James, encóntranse cara a cara de casualidade nun campamento. Non saben da existencia da outra ata que se ven e son conscientes de que xa nada será o mesmo.

Hallie e Annie son moi diferentes. Descóbreno en multitude de enfrontamentos.

Pois ben, algo así pasou entre Sánchez e Rajoy.

Moi distintos entre sí, con traxectorias completamente opostas e con encontros, canto menos, incómodos.

Rajoy, vello gran xestor, presenciou toda a historia importante, de Alianza Popular primeiro e do Partido Popular despois. Home sen carisma, pero cuadriculado e de decisións meditadas. Igualiño ca Annie a xemelga pija da película, que se criara entre algodón e porcelana e que tiña un forte sentido do deber, pero falta de espontaneidade e toma de decisións.

Hallie, a xemelga impulsiva e simpática, vese representada por Pedro Sánchez.

Home que despuntou no PSOE coma un terremoto de altura de xogador de baloncesto (chegou a xogar no Estudiantes) e con rictus serio pero de fortes conviccións.

Moi distintos, sí. Pero moi iguais.

O cruce de camiños foi malo, de choque de trens, con velocidades distintas pero cun mesmo destino.

Hallie e Annie rétanse na película a unha loita de esgrima, e gaña Annie.

Na primera volta Annie/Rajoy gañou, recordades aquela foto na que o presidente lle negou o saúdo a Pedro Sánchez abrochándose a chaqueta? 12 de febreiro do 2016, momento no que o executivo de Rajoy facía ronda de contactos para conseguir os votos da investidura.

Esa imaxe representa a mala relación entre eles.

Na loita de esgrima, a gañadora clara foi Annie/Rajoy. Pero Hallie/Sánchez, devolveulle a xogada retándoa a tirarse ao lago núa. Cousa que fixo, para roubarlle a roupa despois.

Despois diso as xemelgas intercambiábanse na película. Annie ía a California e Hallie ía a Londres. Sóavos?

Sánchez está camiño da Moncloa e Rajoy irá cara Sanxenxo, xa sabemos como lle gustan os paseos por alí no verán.

No filme, as xemelgas encontrábanse de novo, os pais remataban xuntos e vivían “felices los 4” que diría a canción?

Pois ao fin, o máis importante é que os 4 grandes partidos (e os que sexan) poidan chegar a un diálogo produtivo, a unha transparencia absoluta, a unha corrupción cero e sobre todo a unha boa convivencia.

Hoxe pasou que ás veces hai un cese temporal da convivencia porque a relación non funciona. E outras veces, inténtanse terapias novas que poden resultar ou non.

Na película, o experimento das xemelgas é dun intercambio de papeis para coñecer mellor ao proxenitor perdido en cada caso e conectar.

Ti a Sanxenxo e eu a Moncloa.

Neste caso o proxenitor perdido, co que hai que conectar é o país.