La Chica de la Pisa

  PELOS Muller, que o único sitio no que non tes que ter pelos, é na lingua. Que o demais é opcional (ou debería selo). Que as túas pernas deberían de rasgar máis que a túa angustia cando te ollas no espello, e que a única curva que deberías de mudar, é a do teu... Leer más →

Ca vida, mamá, estoume rindo ca vida

E aquel día, sen agardalo, sen pensalo, sentino. Nunca antes probara sabor máis fermoso e alucinante. Nin sequera a pizza o superaba. Sabía a satisfacción, a bágoas, a medos, á máis profunda escuridade. A rímel corrido, a rizos, a alcohol, moito alcohol, a vómito, a resaca de domingo, e de venres, e de semanas eternas.... Leer más →

Agora debuxo todo o que xa non podo chorar

Agora debuxo todo o que xa non podo chorar Unha parte de min marchou contigo. Matástesme, pero sigo en pé. Afogástesme o corazón, pero sigo en pé. Esquecíchesme, pero sigo en pé.   Agora son un alma morta, oxidada e esquecida, pero a pesares de todo, sigo en pé coma si nada; a pesares de... Leer más →

Blog de WordPress.com.

Subir ↑