Unha obra de Manuel J. Maside

---

(O fillo chantado na mesma beirarrúa, pedindo esmola sentado no chan)

 

Fillo: Hostia, vaia día de merda, i enriba chove a cachón, isto é unha merda. Se non fose porque me botan do caixeiro cando abren a oficina botaba durmindo toda a mañá, total para isto

 

(Mírase a man e tira ao chan varias moedas de poucos céntimos. Olla ao seu redor. Entra en escena Charlie)

 

Charlie: Boas, meu amigo!

 

Fillo: Véseche moi ben, Charlie, fodiches onte ou que?

 

Charlie: Onte? Menuda tola!! Foime tocar unha pirada. Levoume do brazo a un baixo, falándome moi ben, e cando chego, un montón de tolos berrándolle a deus cousas moi raras. Vaia seita!! Se o chego a saber quedaba contigo.

 

Fillo: Pero fervíache a pirola, non si?

 

Charlie: Fervíame, pero non son tan guapo, soamente son un parvo, incrédulo, pero parvo.

 

Fillo: Menos mal que es ateo, que se te enganchan…

 

Charlie: Marchei de alí botando raios pola boca,chamáronme tolo, a min! Os tolos son eles, malparidos…

 

Fillo: I ela?

 

Charlie: Ela ría a cachón, a moi filla de puta. Fíxoo a propósito, seguro que quería gastarlle una broma ao xefe ou a algún dos pirados eses

 

Fillo: (Ri) Estache ben. Acaso pensaches que te ías liar cunha moza tan guapa e elegante estando na rúa? Iluso.

 

Charlie: A esperanza é o último que se perde, i eu non quero irme de putas.

 

Fillo: Porque non te chegan os cartos

 

Charlie: E por moral, non terei teito, pero non son un putero.

 

Fillo: Eses desa congregación xa non nos dan máis esmola cando pasen por aquí. (Ri)

 

Charlie: Pois que non dean, non lles pertencemos.

 

Fillo: Non lle pertencemos a ninguén

 

Charlie: A ninguén (Brindan con cuncas invisibles e botan a rir) Apetecíame un cubata, ter un pracer polo menos.

 

Fillo: Prefires iso a comer?

 

Charlie: Hoxe si. Comer está sobrevalorado. Ademais somos mendigos, non? O propio e beber a cachón, é o que pensan todos, que so bebemos ou metemos pola tocha, ou en vea. É o noso.

 

Fillo: Pero nós tomámolo con máis filosofía, e a nosa imaxe, que pasamos desas merdas.

 

Charlie: Bo!, por un día.

 

Fillo: Entón, o de hoxe vaise en cañas?

 

Charlie: É venres, non? (Comeza a bailar. Escóitase un berro de lonxe)

 

Berro: Tolos, drogados!!

 

Charlie: (Para de bailar) Ves? Tolos e drogados, por bailar! Só por bailar! Non temos nin dereito a bailar??

Fillo: O carallo, son uns fascistas.

 

Charlie: Vagos e maleantes somos. Nada máis.

 

Fillo: Mira, oxalá eles estivesen tolos de verdade, oxalá eles tivesen que foder a vida con pastillas, logo con psiquiátricos. Deberían vivilo un mes para sufrilo, malparidos, so un mes!

 

Charlie: Vivir na rúa, que soubesen o que é iso.

 

Fillo: Ven ao Paulo drogado todo día, pedindo por aí coma un noxento, insultando. Eles pensan que é unha elección, pero se caeu nas drogas caeu, non todo é culpa súa, sabe deus o que pasou na casa, todo o que tivo que vivir, non todos os drogadictos o son por snobismo, hai quen caeu porque a vida foi moi puta con eles.

 

Charlie: Pensan que somos uns apestados porque si. A cona que os fixo, e nin esmola dan. Non entendo a esta sociedade deshumanizada.

 

Fillo: Sabes o que lle diría a todos eses que pasan e miran con noxo?? (Berra á rúa) OXALÁ LLE PASASE AO TEU FILLO!!  Iso lle diría, noxentos.

 

(Pausa. Os dous chocan as cinco, logo Charlie séntase ao carón do fillo e conversan)

 

Charlie: Sabes? No fondo da igual o que fagamos ou berremos, dar imaxe de tolos, ou de boa xente, vannos dar a mesma esmola, se nos ven e senten empatía daranche algo, e se non lle entras polo ollo, pois nada, seremos invisibles para eles inda que pasen cinco veces ao día diante nosa.

 

Fillo: E podes culpalos? Eles traballan, son produtivos, e nos non. (Pausa) Quero dicir, eles gáñanse os cuartos, e nos non, non facemos máis que por mala cara e por a man.

 

Charlie: E logo, ti queres traballar? Eu xa estou afeito a isto, non quero trocar.

 

Fillo: Eu non, eu inda teño esperanzas…

 

Charlie: Esperanza, que bonita palabra…

 

(Quedan pasmando uns segundos. Entra en escena Pepiño e séntase nunha esquina en silencio. Estende a man. Os outros dous quedan ollando cara el, que nin se inmuta.)

 

Fillo: Aí está Pepiño…

 

Charlie: O tolo de Pepiño, dirás…

 

Fillo: Non chames tolo á xente, a toda a xente que é algo diferente

 

(Pepiño fala con alguén imaxinario)

 

Pepiño: Ola Charlie, canto tempo! Xa facía que non nos víamos…

 

(Pepiño continúa a escoitar e falar, máis en silencio, mentres os outros dous falan)

 

Charlie: Pois ti dirás que non está tolo, pero, me cago en tal… (Move a man con violencia)

 

Fillo: Ben non está, pero leva moitos anos na rúa, so, é normal que desenvolvera cousas coma estas.

 

Charlie: Ti que es, psiquiatra?

 

Fillo: (Medio ido) Non, non son psiquiatra.

 

Charlie: Pero…

 

Fillo: Pero nada. Oxalá fose psiquiatra, de verdade, e dende fai moitos anos, dende neno. Pero non o son, non son máis que un pailán que non sabe nada, un desgraciado.

 

Charlie: (Cínico) Como está o patio… (Deixa ao fillo en estado de shock e vaise onda Pepiño, que segue ao seu) Pepiño! (Sen resposta, berra un pouco) Pepiño!! (Nada, máis alto, mentres toca o ombreiro de Pepiño) Pepiño!!!

 

(Pepiño esperta do seu soño e olla desconcertado a Charlie)

 

Pepiño: Que… que ocorreu?

 

Charlie: Foder, nada Pepiño, só viña a saudar.

 

Pepiño: Ah, pois grazas… (Míranse en silencio) E que?

 

Charlie: Que de que?

 

Pepiño: Non sei… Como vai?

 

Charlie: Ben, e a ti?

Pepiño: Fodido, máis ben. Non dan moita esmola ultimamente.

 

Charlie: Certo, mais ti andabas pola igrexa parroquial de  Santa Susana, aí dicían que se daba ben a vida.

 

Pepiño: Estaba ben, ata que me botaron os romaneses Son moitos, era unha batalla perdida, non puiden volver dende fai un mes.

 

Charlie: E agora?

 

Pepiño: Agora que?

 

Charlie: Que agora como te vai, onde paras?

 

Pepiño: Ah… Pois vai fodido, botáronme os romaneses da igrexa de Santa Susana, agora ando por aí de caixeiro en caixeiro e pedindo nas portas.

 

Charlie: Xa… En fin vémonos.

 

Pepiño: Si claro, ata logo.

 

(Charlie marcha de onde Pepiño, que volta ao seu mundo. Charlie vai de novo onda o fillo, retoman a conversa)

 

Charlie: Pepiño coma sempre, na póla. E ti, meu? Xa se te pasou a merda da testa?

 

Fillo: Si, estou mellor, soamente estaba rallado. Xa sabes, a testa dá voltas e fode as veces.

 

Charlie: Seino, manter esta fachada non é sinxelo. Eu teño os meus problemas.

 

Fillo: En serio, “Charlie sorrisos” ten malos pensamentos?

 

Charlie: (Serio) Si, téñoos. Maldita sexa… non pensaches nalgún intre no día da redención?

 

Fillo: Para min o día da redención é cada día, cada día temos a oportunidade de redimirnos, e non o facemos, soamente ollamos á vida e lamentamos.

 

Charlie: Saloucamos coma aves a piques de morrer.

 

Fillo: Quizais xa non nos quede demasiado, non levamos unha boa vida.

 

Charlie: Ou quizais nos quede inda unha oportunidade para trocar de vida.

 

Fillo: Deixar de saloucar.

 

Charlie Facer algo por nós… (Suspira) Vivir…

Fillo: (Érguese) Vivir!!

 

(Quédanse coma estatuas, o fillo en pé, con face de esperanza, Charlie sentado ollando para el. Pepiño murmura para si. Apáganse as luces)

Fotografía de David Novoa