Un bosque de fumes

 

Un poder, semellante á luz
ollos de pez
cachucha de porco
a natureza desta terra abrúmame
tamén a súa conciencia
nesta terra ollamos ao azul con lonxana tristura
e podrecemos á dereita deste mundo cabrón
Luz
Lume
unha chamada perdida atolada
ninguén nos olla, sexamos fume!
nin tan sequera deus
sexamos fume!
esta terra é de balde
máis vánnola cobrar
O poeta cala, xa ninguén lle escoita
que màis da!
ao poeta so lle queda a poesía
a esta terra unha pequena esperanza
un lixeiro futuro
luz, un poder
e unha cachucha de porco

 

Autor: Manuel Jorge Maside Salgado

Fotografía: David Nóvoa Sequeiros

Un comentario sobre “Un bosque de fumes

  1. No lonxano oeste hay un estado analfabeto
    onde non se sente nada salvo os ventos
    da tormenta. Unha alma suspendida ó fin
    dunha península existencial. Neste parapeto

    de vangarda -de retagarda- habitan xentes
    propensas a sentir non ter propósito algún;
    na campaña da historia eles son a guarnición
    que trata de conquistalo corazón do océano.

    Nas costas desta terra non deixa de consumirse
    un combustible que arde en sí mesmo deixando
    este rastro do fume das saudades que desexou
    a imaxinación enferma dun vello amor nostálxico.

    Me gusta

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s