Cubrín o meu corpo coa languidez

da vergonza para non espantar

os asistentes durante a recepción.

Ocultei tamén o pé dereito

por medo á carne máis lasciva

e no meu interior activouse

o mecanismo máis obsceno.

Ao comezo ofrecín aos espectadores

a voz como única identidade.

Logo fun desvestindo aos poucos

cada centímetro de pel

e invoquei todo o que suprimira

de min de xeito consciente.

Eles, aínda ignorantes da mudanza,

seguían prendidos do sinuoso fío

da miña voz.

Ao final, espida por completo,

calei.

Eles contemplaron

e comprenderon que eu non era

o que sempre viran.

Servinme entón da rosa

e tatueilles nas mans

o circo da dignidade.

Tamara Andrés

Fotografía: Carlota Mosquera «Hilo»