O 21 de maio de 1981 celebrábase o funeral de estado do mítico Bob Marley. Moitos foron os días que pasaron dende o seu paramento ata a celebración de dita ceremonia. Exactamente pasaran dez días. Posiblemente, era necesario gañar tempo para poder elaborar unha despedida á altura da figura á que se lle rendía tributo.

O que foi o seu funeral, foi un espectáculo digno de mención, e aínda pode ser que o atributo “espectáculo” se quede escaso, xa que os medios despregados puideran ser o propios dun macrofestival dos nosos tempos. Os seus músicos, aqueles que o acompañaran en vida, e os seus fillos, foron partícipes dun concerto/funeral ateigado de xente, no cal imitaban os movementos do artista finado con gran algarabía, coma se o seu espírito repousase xa sobre os seus vástagos, cousa que para moitos dos seus seguidores significaba a evidente manipulación por parte da discográfica, para crear un icono que supuxese o inicio dun autor superventas.

A filmografía existente retrata o desacougo que supuxo na illa tal acontecemento, pois a cercanía que amosaba para coas súas xentes Bob Marley non era merecedora, dende logo, de ser un acto pasivo. A imaxe dun home levando as mans á cabeza e case caendo, é algo que impacta a quen o visualiza, e significa unha pequena mostra do que representaba para os seus conxéneres.

O icono Marley colocou unha illa irrelevante no marco da política mundial, un lugar que non ocuparía de non estar ligada ó artista. Jamaica apareceu cómo o berce dun estilo que nos anos 70 comezaría a copar diversos medios musicais a nivel mundial. O Terceiro Mundo éranos achegado a través dun ritmo antillano que causaba furor entre gran parte da xuventude do planeta, e a partires dese facho acendido, dese pequeno foquiño que intentaba alumear un mundo sumido no caos e a desesperanza, a cousa comezouse a difuminar dunha maneira estrepitosa.

Dise que no seu leito de morte, Bob lle dixo ó seu fillo Ziggy que o diñeiro nunca serviría para comprar as persoas. Un home, que nas súas letras propagaba amor e xustiza para os oprimidos (cousa que en verdade chocaba un pouco coa súa adoración a Haile Selassie I), que daba de comer a máis de 4000 persoas necesitadas, que atendía a todo aquel que solicitase a súa axuda e que levou o gueto a zonas exclusivas, o que quedou para o consumidor occidental, que el chamaría de Babilonia, foi a imaxe dun tipo que fumaba porros e levaba rastas, e por iso era un tío molón ou un perturbado, en función de quen fose xulgado.

Moitos din que perdemos posibles grandes cancións coa súa ausencia, mais o probable é que, a día de hoxe non fixera cancións, porque a súa idea era a de retirarse a África, un lugar que el definía cómo o suficientemente grande cómo para vivir nel, e levar unha vida contemplativa, cumprindo en rigor os preceptos do rastafarismo. E posiblemente, se retorcería de ira, por ver cómo a súa figura era lapidada  por productores e consumidores dun producto que nunca tivo a intención de vender, pois a paz e o amor non son algo que se poida mercar, senon que son conceptos que hai que traballar dende, cómo el quería transmitir co seu último disco editado en vida, a concienciación. Mágoa, porque estea donde estea, para el, seguramente, será unha gran decepción.

David Conde Seoane