Autora/Fotografía: Alba Reigada

---

Ultimamente todo o mundo me di que vai a Galicia.

Amigos e amigas que na vida pisaran a terriña andan a facer excursións, rutas no coche…Alá van. Cóntanme que fermoso todo, que como está a comida, que o peixe é incomparábel e que non saben como non foron antes.

Se algún ou algunha entrastes no Instagram este verán (que aínda estamos, porque a calor non vai marchar así como así) veña fotos da Costa da Morte, de Pontevedra, de Compostela, incluso de Ourense e das termas; que mirade que sempre pensei que pasarían desapercibidas por sempre xamais.

Entón púxenme a pensar. Que puido pasar para que houbese este boom con Galicia? Cal foi o motivo (ou un deles ao menos)?

É algo así coma narcoturismo, pero sen consumir

O termo narcoturismo atribúese a unha corrente de turismo que se caracteriza porque os e as turistas van a un lugar a consumir e adquirir droga. Neste caso, penso que van, ou imos, a consumir historia.

Grazas ao boom das ficcións sobre narcotraficantes, hai turistas que van na busca dos lugares clave que viron na serie.

E a que mellor vos pode exemplificar esta nova corrente de turismo son eu mesma.

Pazo Baión

Nunca fun moito de pazos, a contar a verdade poucos vira na miña vida. Pero coincidindo cunha viaxe programada a Vilagarcía de Arousa, e vendo a serie Fariña, a idea de ir a ver o Pazo Baión colleu forma.

Situado na parroquia de Baión, en Vilanova de Arousa, está a inmensa propiedade. Non tiña moita idea de que pasara co pazo despois da Operación Nécora. Queríame sonar algo de que funcionaba como bodega. O que non sabía é que se podía visitar.

E alá fomos miña irmá, miña prima e máis eu ao sitio.

Chama a atención a inmensidade da extensión de terreo cheo de viña, case non se ve onde remata. Pero é ao ver a porta cando viñeron á miña cabeza, as imaxes de xornais vellos das nais dos drogodependentes manifestándose con Carmen Avendaño de primeira. Foi unha  sensación ben rara cruzar esas portas que anos antes representaran unha lacra para toda unha xeración e que, para moitos, aínda o seguen sendo.

Unha vez alí é curioso ver aquel lugar.

Unha guía da un recorrido durante algo máis dunha hora no que conta a historia da propiedade, a labor de rehabilitación que fixeron ca finca e cos edificios, (de feito a vella adega agora é un salón de eventos). Pódense ver as tripas da bodega, como se fai o viño, e para rematar unha cata das dúas variedades que elaboran.

 

Nalgún momento entre as portas de entrada e o viño final, fas memoria aínda que non queiras:

No 1987 o Pazo Baión tiña como titulares a Laureano Oubiña e Esther Lago. No ´95 Baltasar Garzón embargouno para facer fronte á multa da Operación Nécora, e no ’96 a súa xestión acabou en mans da empresa catalá Freixenet, que mantivo a explotación durante 13 anos.

Despois disto a cousa enredouse e as fillas de Oubiña alegaron que o pazo era herdanza de súa nai.

Finalmente o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos autorizou a venda, e tras saír a poxa pública, e o 23 de xuño de 2008 desvelouse que a gañadora fora a cooperativa cambadesa Condes de Albarei.

Queda o edificio principal, o pazo en si, por reformar e ao que non se pode entrar.

Alí está, quieto, mirando permanentemente a esas portas que tanta historia contaron e polas que Carmen Avendaño chegou a entrar en xullo do 2008, simbolizando a fin? da súa loita.