Fagamos unha ponte entre a dor e a esencia

no lustre do inverno entre o frío e o alento,

sexamos a dor do engano , o corpo e o feito,

o derradeiro lapso de tempo entre os teus ollos e o meus,

a primeira palabra en que pensamos cando albiscamos o ceo

na procura dun azul concreto , na procura en definitiva

dun feito real de presente e fagámolo espidos.

A vergoña e o noso único inimigo ,

fartos  estamos xa de camiñar entre ollos afeitados,

peles perfumadas e alentos artificiais.

Eu existo por vontade propia ,

eu son a cadea de ferro que me cobre o pescozo,

pero tamén o único que a pode afrouxar,

a cidade non existe cada vez que me falan os teus beizos ,

(non podes entender a miña necesidade de desaparecer,

non poder soportar a miña necesidade de desaparecer,

cando recordas a fraxilidade das túas mans na despedida)

máis eu no meu arrepiante xuízo  deséxome a morte,

pra arredar das miñas conviccións o puro ,

mísero e tentador arte de fabular.

Ogán Domínguez.