O sábado oito de abril pechamos un círculo, un círculo que en realidade durou un lustro e onde o simbolismo foi parte esencial da trasmutación de Orballo cara a outra unidade, cara a outra esfera , cara a outro convencemento do que somos nós, que levamos o nome da nosa revista polos recunchos máis obsoletos, que mudamos a nosa conciencia individual por un xesto colectivo amparados na vangarda e na antigüidade como forma de expresión, o dualismo dunha revista que coñeceu durante todo este último ano a pintores , escritores , músicos, mozos e mozas con gañas de expresar a doenza interior ou manifestar o “paraíso indolente” ao que estamos destinados como sociedade distópica e disonante que pecha as bocas aos que non queren berrar para ser escoitados. A unión derradeira nun organigrama de xestos, iniciativas, ideas e discusións sobre como fortalecer a nosa realidade como proxecto cultural e transformala en palabras escritas e difundidas polas ondas que adquiren un son conxunto a media voz na cartografía e no territorio ourensán pero que conseguiron espertar por un día, arengando ao mutualismo de Kropotkin, e proclamando nun recital-exposición a serenidade dun proxecto con mil voces que falan no idioma da terra.
Mais a idea caldeouse tamén un día de abril do 2012 , non recordo cal, mais si o tempo de nubes e claros que deixaban albiscar o sol na ventá da vivenda-taller do meu veciño Manuel Xío Blanco , vivenda cargada de esculturas e cadros que parecían escoitar todo o que comentabamos na longa mesa de madeira ao pé das sardiñas e do viño e onde recitei por vez primeira o poema “Eterno” (que xa nunca volverei recitar xa que os círculos cando fechan é mellor albiscar o horizonte e non voltar a vista ó abismo), poema enfrascado en catro estrofas cuxa estrutura harmónica e delirante foi escoitada por última vez este caloroso sábado 8 de Abril se cadra con máis nervios e con menos prudencia das necesarias, declamando ante o silencio dos que asistiron e que xa forman parte da historia de Orballo e conectaron co impulso do simbólico, no soslaio de calor e no cheiro da primavera cinco anos despois na compaña dos que fundamos e continuamos pola senda. A conexión con esa pequena publicación literaria mosense e liderada por Manuel Xío, nai do noso xermolo , a revista-boletín: “ Letras Perennes de Folla Caduca” na que publiquei este primeiro poema acompañado cun debuxo dunha vacaloura, prognosticaba o inicio dunha pertenza ó sino, á natureza violenta e á mesma fraxilidade dos “cornos” da cascuda na peripecia dun proceso de cumes e suspiros.
Despois chegaría o contacto con aqueles primeiros cosmonautas dos negocios, que plantamos as primeiras sementes de alta concentración de CBD e arrincamos as plantas cortándonos os dedos e se cadra deixando o sangue na terra, nun ritual incosciente, en setembro do 2014 no que o ceo contemplou o desperfecto e a irregularidade da plantación e da idea de catro homes un tanto impulsiva . Logo sería Leixado a terceira esencia cantando e enchendo a Rúa do Paseo cun repertorio da nosa música e da nosa poesía en iniciativa de David Conde e onde a revista comezaba a coller forma no noso subconsciente , introducindo novas ideas coma a creación de artigos xornalísticos e entrevistas ademais da poesía e da música. Foi despois cando lles fixémos a entrevista- introspectiva a César Prada , padriño de honra da nosa publicación e onde o círculo , emblema de Orballo, volveuse pechar coa exposición dos seus cadros no local, de influencia bíblica e salvaxe á vez, pinturas que completamos coas ilustracións vangardistas dos estudantes da Failde e na cal deixamos ver de novo a nosa idiosincrasia , o desexo de futuro e a pertenza as raices clásicas.
A Reunión no Cercano é xa un fito , un antes e un despois , foi alí cando decidimos comezar co proxecto , nun recuncho de silencio en Ourense onde, como dixen, non fai falla berrar para expresar as túas ideas . E así o decidimos , comezar cunha revista en formato dixital . Nós os do CBD pasamos a fundar unha revista cultural aínda sen título , nós : David Conde, David Sabucedo, Daniel Luis e eu, que lle abrimos as portas o respirar de aqueles que se implicaron nun proxecto que aínda estaba no aire , que non se canalizara, e aí apareceron David Nóvoa e Andrea Pérez para a fotografía ademais de Alberto Otero, Verónica Saavedra e Lucía Camba para logo titular O.R.B.A.L.L.O a nosa andaina pola cidade coa publicación dos primeiros artigos.
En setembro chegarían Iago Cortón, Roi Nomade, Alba Losada, Antía Alberte, María Romero, Cristina López, Roberto Nespereira e Tomás Fraiz, este último achegando a dose xusta de humor que precisabamos, e así comezamos a nosa senda en Radio Allariz cun programa de cultura e sociedade os venres e conducido por David Conde. A sección musical chegaba da man de David Novoa con Microcápsulas e logo aventuraríase Iago Cortón con Dona Melitona. Porén, para comprender a estrutura de Orballo tamén debemos recordar a publicación de Un Lobo con Pel de Home por parte de David Sabucedo, o noso líder espiritual, que chegaría ao público máis orballeiro e onde, a pesar da falta de difusión deste tipo de contidos máis centrados na historia con toques do mestre Heaminway , dita publicación tivo un volume de lectores de gran importancia e daríamos así un golpe na mesa para expresar o que somos NÓS. Orballo xa estaba funcionando e o círculo iríase pechando ata o 8 de Abril coa remodelación da nosa sede. Agora ábrese outra porta , agora abrimos outro círculo , outra senda onde xa coñecemos os erros e os acertos, nacen agora as novas ideas e canalízase o proxecto e o sentimento de pertenza , O.R.B.A.L.L.O son as súas siglas. Serás ti o seguinte en descifralas?
Pablo Gómez Portas
Revista de cultura e sociedade 