Pechamos un Círculo

O sábado oito de abril pechamos un círculo, un círculo que en realidade durou un lustro e onde o simbolismo foi parte esencial da trasmutación de Orballo cara a outra unidade, cara a outra esfera , cara a outro convencemento do que somos nós, que levamos o nome da nosa revista polos recunchos máis obsoletos, que mudamos a nosa conciencia individual por un xesto colectivo amparados na vangarda e na antigüidade como forma de expresión, o dualismo  dunha revista que coñeceu durante todo este último ano a pintores , escritores , músicos, mozos e mozas con gañas de expresar a doenza interior  ou manifestar o “paraíso indolente” ao que estamos destinados como sociedade distópica e disonante que pecha as bocas aos que non queren berrar para ser escoitados. A unión derradeira  nun organigrama de xestos,  iniciativas, ideas e discusións sobre como fortalecer a nosa realidade como proxecto cultural e transformala en palabras escritas e difundidas polas ondas que adquiren un son conxunto a media voz  na cartografía e no territorio ourensán pero que conseguiron espertar por un día,  arengando ao mutualismo de Kropotkin, e proclamando nun recital-exposición  a serenidade dun proxecto con mil voces que falan no idioma da terra.

17888900_10209621398714182_553499581_n

Mais a idea caldeouse tamén un día de abril do 2012 , non recordo cal, mais si o tempo de nubes e claros que deixaban albiscar o sol na ventá da vivenda-taller do meu veciño Manuel Xío Blanco , vivenda cargada de esculturas e cadros que parecían  escoitar todo o que comentabamos na longa mesa de madeira ao pé das sardiñas e do viño e onde recitei por vez primeira o poema “Eterno” (que xa nunca volverei  recitar xa  que os círculos cando fechan é mellor albiscar o horizonte e non voltar a vista ó abismo), poema enfrascado en catro estrofas cuxa estrutura harmónica  e delirante foi escoitada por última vez  este caloroso sábado 8 de Abril se cadra con máis nervios e con menos prudencia das necesarias, declamando ante o silencio dos que asistiron e que xa forman parte da historia de Orballo e conectaron co impulso do simbólico, no soslaio de calor e no cheiro da primavera cinco anos despois na compaña dos que fundamos e continuamos pola senda.  A conexión con esa pequena publicación literaria mosense e liderada por Manuel Xío, nai do noso xermolo , a revista-boletín:  “ Letras Perennes de Folla Caduca” na que publiquei este primeiro poema acompañado cun debuxo dunha vacaloura, prognosticaba o inicio dunha pertenza ó sino, á natureza violenta e á mesma fraxilidade dos “cornos” da cascuda na peripecia dun proceso de cumes e suspiros.

Despois chegaría o contacto con aqueles primeiros cosmonautas dos negocios, que plantamos as primeiras sementes de alta concentración de CBD e arrincamos as plantas cortándonos os dedos e se cadra deixando o sangue na terra, nun ritual incosciente, en setembro do 2014 no que o ceo contemplou o desperfecto e a irregularidade da plantación e da idea de catro homes un tanto impulsiva . Logo sería Leixado  a terceira esencia  cantando e enchendo a Rúa do Paseo cun repertorio da nosa música e da nosa poesía en iniciativa de David Conde e onde a revista comezaba a coller forma no noso subconsciente , introducindo novas ideas coma a creación de artigos xornalísticos e entrevistas ademais da poesía e da música. Foi despois cando lles fixémos a entrevista- introspectiva  a César Prada , padriño de honra da nosa publicación e onde o círculo , emblema de Orballo, volveuse pechar coa exposición dos seus  cadros no local,  de influencia bíblica e salvaxe á vez, pinturas que completamos coas ilustracións vangardistas dos estudantes da Failde e na cal deixamos ver de novo a nosa idiosincrasia , o desexo de futuro e a pertenza as raices clásicas.

 

 

A Reunión no Cercano é xa un fito , un antes e un despois , foi alí cando decidimos comezar co proxecto , nun recuncho de silencio en Ourense onde, como dixen, non fai falla berrar para expresar as túas ideas . E así o decidimos , comezar cunha revista en formato dixital . Nós os do CBD pasamos a fundar unha revista cultural aínda sen título , nós : David Conde, David Sabucedo, Daniel Luis e eu, que lle abrimos as portas o respirar de aqueles que se implicaron nun proxecto que aínda estaba no aire , que non se canalizara, e aí apareceron David Nóvoa e Andrea Pérez para a fotografía ademais de Alberto Otero, Verónica Saavedra e Lucía Camba para logo titular O.R.B.A.L.L.O a nosa andaina pola cidade coa publicación dos primeiros artigos.

 

 

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

En setembro chegarían Iago Cortón, Roi Nomade, Alba Losada, Antía Alberte, María Romero, Cristina López, Roberto Nespereira e Tomás Fraiz, este último achegando a dose xusta de humor que precisabamos,  e así comezamos a nosa senda en Radio Allariz cun programa de cultura e sociedade os venres e conducido por David Conde. A sección musical chegaba da man de David Novoa con Microcápsulas e logo aventuraríase Iago Cortón con Dona Melitona. Porén, para comprender a estrutura de Orballo tamén debemos recordar a publicación de Un Lobo con Pel de Home  por parte de David Sabucedo, o noso líder espiritual,  que chegaría ao público máis orballeiro e onde, a pesar da falta de difusión deste tipo de contidos máis centrados na historia con toques do mestre Heaminway , dita publicación tivo un volume de lectores de gran importancia e daríamos así un golpe na mesa para expresar o que somos NÓS. Orballo xa estaba funcionando e o círculo iríase pechando ata o 8 de Abril coa remodelación da nosa sede. Agora ábrese outra porta , agora abrimos outro círculo , outra senda onde xa coñecemos os erros e os acertos, nacen agora as novas ideas e canalízase o proxecto e o sentimento de pertenza , O.R.B.A.L.L.O son as súas siglas.  Serás ti o seguinte en descifralas?

Pablo Gómez Portas

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s