Xa era tempo de volver facer un artigo deses que teñen un toque de gracia, de ironía ou incluso un algo de esperpéntico para a seriedade que conforma e rexe a nosa sociedade presente, na cal o humor se atopa cun muro de autocensura co que se esnafra irremisiblemente; en definitiva, a idea era voltar a dar un toque festivo o texto escrito.
A necesidade de facelo así xorde trala escoita dun tema musical nunha recepción, pola altura de 1980 en Polonia, dun autor chamado Chick Corea, ó mesmo tempo que observando un estante nutrido de libros, non moi lonxe da estancia na cal contemplaba dito documento, puiden ver un deles titulado Fiesta de Ernest Hemingway. Pensei que existía unha ponte marabillosa entre ambos mundos, o da literatura e a música, arrexuntado en tantas ocasións da man dos chamados cantautores. E aínda se podía acabar de redondear o tema pensando no mundo do audiovisual, e a miña mente, recuperando unha conversa “callejera,” rememorou un filme que xa ten os seus anos, titulado, igualmente, La Fiesta.
Semella pertencer a un patrón moi hispano e algo que o mundo latino sabe explotar ata uns límites insospeitados, pero que dúbida cabe que a festa é algo universal, que en calquera parte do mundo saben valorar, aínda que segundo a cultura e o rango de idade a festa derivará por uns derroteiros ou por outros. Para Hemingway, parecía ser válida a consideración de festa as corridas acaecidas no tempo de San Fermín, e a verdade é que non sei como serían por aqueles tempos, pero sendo minimamente parecido ó de hoxe o desfase estaba asegurado. Nunha das miñas estadías en Iruña coincidindo con esta festividade, un oriúndo da zona comentaba que nesas datas ata nas zapaterías che vendían alcohol.
Alcohol, parece ser outro dos elementos claves para poder levar a cabo unha boa festa, e na película mencionada arriba isto semellaba estar claro para todos os participantes, incluso empregando algunha dose de outras sustancias para facer a cousa máis amena. É así, que unha das escenas nos deixa claro que para animar a perforarse unha parte do corpo, non hai tamén á súa vez mellor anestesia que o emprego do noso amigo embriagador. Non obstante, os berros emitidos polo que estaba sendo furado, non puideron ser evitados, facendo pensar ó seu compañeiro de piso que en realidade, mais ca unha perforación, estaba tendo lugar unha penetración por un lugar pouco axeitado (aqueles que puideran ver a película seguro que xa saben ben a que escena se fai referencia).
Recapitulando entón, touradas e alcohol parecen ser a clave para a consecución dunha boa festa. Que podería faltar logo? Quizais animarse cun disfrace… Pois nada. Dito e feito. No disco My Spanish Heart o señor Chick Corea anímase a presentarse na portada do mesmo cunha especie de traxe de luces. O estilo que se traballaba era o coñecido como jazz fussion, e loxicamente combinaba polo tanto estilos clásicos hispanos co mesmísimo jazz. E como non podería ser doutra maneira, un dos temas titulábase tal que “La fiesta.”
E como dirían os de SKA-P, saquemos algo en claro desta merda de canción, neste caso “cutreartigo.” A pesares da infinidade de culturas que existen o longo e ancho do planeta, hai unha serie de elementos que nos son comúns a todos, e na festa e a diversión está claro que hai moitas cousas que nos unen. Exemplo delo son as personalidades dispares que aquí se mencionaron para tratar este tema, no que ambos lle acabaron dando o mesmo sesgo en campos e tempos diferentes.
Autor: David Conde Seoane
Imaxe Principal: Portada do disco «My Spanish Heart» de Chick Corea
Revista de cultura e sociedade 