Un poema de Manuel J.Maside / Unha Fotografía de Xose Garrido

O pai berrou, a nai berrou, o meniño saloucou

A casa era un volcán, a casa era lume baixo o sol, un son de trompeta

A rúa semella retroceder corenta anos, as parellas se bican, un café vale poucos céntimos, a soidade quece baixo o sol de primavera

A parella discute, o corazón sangra,
A luz é forte

Non quero volver a mirada atrás, o futuro dame medo, o presente quece o meu corpo

O mar en calma olla ao oeste, a vea derrama licor no mar, o vento desapareceu, o ar pesa coma chumbo

A sociedade non me da nada, vivo ao marxe, non falo de nada con ninguén

Mentres unha canción asolaga o cerebro, a pel estremécese ca ollada dunha muller fermosísima

Hai un lume nunha esquina, ao lonxe escóitase ao escravo, nas pedras escríbese un poema axeonllado

Deus sobre nós, pesado, prata, ouro, liberdades, cárceres, ollos de diamante, unha man xigante no peito, saboroso lugar

A mente non funciona case nunca

Loas aos homes da cidade caída, solpor de cinsa, o mar arde, padecemos a enfermidade dos sen soño

Bautismo no mar seco de Xordán, as cidades do interior non entenden

Que na costa o vento sempre azouta as caras de cerámica

Un poeta barbudo vive na rúa cun cartón de viño coma compañeiro

E escribe con xiz palabras de xenreira

A cidade enteira é unha bágoa pura de gasolina, pálpebras de pedra, un corazón tan duro

Limpamos o po do andel onde vive a maxia dun libro, páxinas baleiras, orgullo amarelo con cheiro á humidade

Unha cunca de viño só é un pequeno pecado, eu coñecín o pecado maior

E todo isto pensei

En Viana

Mentres o sol quecíame os osos