XXI MITEU, fin do primeiro acto

El teatro es poesía que se sale del libro para hacerse humana.

Federico García Lorca

Xa se celebraron 10 días da XXI edición do MITEU e non decepcionan, dende espectáculos de danza a obras de teatro, tanto clásicas coma contemporáneas, a edición demostra o seu alto nivel.

_MG_0089
Entrada Auditorio (Ourense).                                          Fotografía: Verónica González

Esta fin de semana pasado tivemos a ocasión de presenzar dúas obras: Adiós Re, que tivo lugar o sábado na sala azul do Auditorio de Ourense e O público. Baixo a area, que se celebraría o domingo na sala principal do mesmo auditorio.

_MG_0001
Adiós Re.                                                                                                     Fotografía: Lucía Camba
_MG_0117
O público. Baixo a area.                                                               Fotografía: Verónica González

A primeira obra estaría a cargo do grupo Banda Kurenai,  e sería unha homenaxe á coñecida película “On the road”, e en especial ao seu protagonista Neal Cassady, interpretado por un Carlo Strazza que non nos deixaría quedar quedos nos asentos; cos seus movementos rápidos durante toda a representación (que non foi moi longa) este actor faríanos ver todo o sentimento do protagonista, e a súa inquedanza tanto física, que podemos apreciar nas súas idas e voltas ao redor do escenario, coma mental, ao ser un personaxe en certo modo idealista, con moitas ganas de aprender das xentes e dos libros, e cunha enerxía que nos transportará ao redor dos Estados unidos a través dun escenario con unha escada, uns libros que tiraría unha e outra vez e pouco máis. Os curtos monólogos estaban en italiano, pero cando un actor é capaz de transmitir tanto con tan pouco, as palabras sobran, igual que sobran os entendedores que escoitamos.

A segunda obra que tivemos a ocasión de ver foi a desempeñada pola Compañía de Teatro USC-LUGO, nesta volta cunha obra dun grande do teatro español como puido ser Federico García Lorca. O comezo pensabamos que quedariamos fóra, como algunha xente que estaba esperando coma nós na porta do salón do auditorio, pero pronto unha actriz nos convidou a apagar os nosos teléfonos, apartar os abrigos, e ir subindo pouco a pouco ao escenario, onde todo estaría preparado. Subindo unhas escadas entrariamos por algunha das esquinas onde se permitía o paso, con portas abertas e sen posibilidade de ser pechadas, símbolo do achegamento que nos ofrecía o grupo e da súa apertura ao público. Comezaría a obra cunha serie de coreografías por parte dos actores que daría paso a conseguir que pouco a pouco a xente se metera na obra, debido a súa cercanía e ao traballo ben realizado polos actores e actrices, que se notaba traballado. Así, fomos avanzando no tempo para ver amores e desamores, torturas e mortes que nos fixeron ver unha obra que non destacou pola liña argumental marcada que nos poden ofrecer outras, pero que nos permitiu observar a calidade da xente que traballaba na función, e que fixo dese traballo un gozo para o espectador.

Na saída tivemos ocasión de falar con Fernando Dacosta para preguntarlle polo avance da mostra e mostrou a súa felicidade engadindo que “hai moito nivel, podemos observar unha gran variedade de grupos, con propostas tanto clásicas coma pode ser a representación do Quixote, coma máis contemporáneas coma Adiós Re, ademais de verse unha gran resposta do público, que segue na mesma liña de asistencia que nas anteriores edicións”.

Xa pasamos un tempo de MITEU, pero debemos dar unha chamada a calma xa que todavía queda unha semana, os pratos son moi bos, sigámonos enchendo.

Daniel Luís Otero

Adiós re.

Fotografía: Lucía Camba

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O público. Baixo a area.

Fotografía: Verónica González

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

David Quintas

Reconozcamos en la música la amante más constante en nuestro tiempo, que se desvía y desvaría cada día en función de su momento.

Juan Ignacio Pardo Súarez

 

As palabras expresadas enriba, que pertencen a unha canción que pretendía facer unha homenaxe á música, son o perfecto encabezamento para relatar a perspectiva adoptada polo noso entrevistado, o cal se soubo mover perfectamente polas diversas ponlas desa árbore que representa a música. No barrio da Carballeira, en Ourense, no baixo dunha casa, creou pouco a pouco, ao longo de varios anos, un espazo entrañable e acolledor, no cal realizamos a entrevista, xa que non hai nada cómo intentar percibir o que artista nos quere relatar, dentro do espectacular marco que ofrece o seu lugar de traballo.

20160418_194819
Fotografía: Andrea Pérez Justo

O nome que recibe o estudo de gravación no que nos atopamos esa tarde apacible, na cal catro persoas das que compomos este proxecto cultural mantivemos unha charla bastante coloquial con David Quintas,  é o de Xílgaro estudios, que se atopa precisamente na rúa do Xílgaro, e que se atopa rodeado de vasta vexetación, ao cal se pode acceder a través dun camiño un tanto estreito, se o que se pretende é circular por el con coches. Ese tipo de acceso, tamén lle confire algo máxico ao lugar, ao igual que a finca que se atopa na parte traseira da casa.

Ao pouco de comezar a entrevista, achegáronse por alí unha serie de músicos, que non eran outros que os Guezos. A actividade neste espazo é frenética, e dende logo cando pululan certas personalidades por alí, a atmósfera transfórmase dunha maneira especial. O son das melodías que ensaiaban, non ofuscaban para nada as verbas de David, senon que parecían querer reafirmar o que nos intentaba transmitir: “estamos interferidos,” comentou en máis dunha ocasión, coma se fose unha idea de valores que se foron perdendo na sociedade actual, e falounos das ansias que existían antano nas xentes por reunirse para tocar, escoitar discos enteiros para adquirir a panorámica conceptual que agochaban… A idea que transmitía, en definitiva, era que había una algo da esencia que rodeou a música de sempre, que se estaba a perder en función dos avances tecnolóxicos, e desaparecía ese vínculo comunicativo que en tempos pretéritos era moito máis intenso.

IMG_6386
Fotografía: Lucía Camba

No eido da producción comentounos que estaba a traballar cunha rapaza á que lle veía moitas posibilidades, que tan só conta con dezaoito anos, e que resulta ser unha persoa que domina o terreo no que se move, cun gran rexistro, xa que cómo el mesmo nos contaba, xunta “talento, personalidade, idea de música e coñece a xente coma Billie Holiday.” Afirmou que incluso había un par de discográficas detrás dela, unha radicada en Vigo e outra en Barcelona, cousa digna de admirar nos tempos que corren.

IMG_6398
Fotografía: Lucía Camba

Tamén mantivemos un debate interesante sobre cómo avanzaba a idea musical hoxe, e derroteiros podería seguir o camiño do éxito, ou máis ben, aínda que podería ir ligado, do innovador. No seu estudo hai traballados registrados neste eido, que poden estar representados por grupos cómo Avecrem, que son simplemente un guitarra e un batería, e dos cales nos ensinou un vinilo que tiña alí gardado do que alí fora grabado. Púxonos algo deles, e son certamente resultaba bastante particular, mais non ao nivel das letras, que dende logo é o que semellaban darlle ese punto peculiar, pois eran de signo humorísto. Falounos tamén de Uppercut, unha banda que grabou dunha maneira un tanto arriscada, xa que todo o que alí deixaron rexistrado, foi tocado en directo todos xuntos. A mistura de son tiña a particularidade, aparte, de que non era un todo homoxéneo, senon que podías intuír a colocación do grupo coma se estivese tocando nun escenario.

 A conversa seguiuse desenrolando dunha forma arbitraria, na cal se tocaron, nunca mellor dito, anécdotas acontecidas no lugar, de horas e horas para grabar moitas cousas e a moitos grupos que pasaron por alí, de moitas risas botadas, de improvisación de partes de temas, de colaboracións especiais entre músicos acontecidas case por casualidade, e sobre a necesidade de que os grupos sexan conscientes de que para poder grabar, e tocar cómo, só hai unha receita posible. Estudar, ensaiar e tocar, tocar e tocar.

20160418_211234
Fotografía: Andrea Pérez Justo

Cómo usuario do espazo, tanto na vertente de estudo cómo da finca (básicamente un desbroce, a verdade), teño que dicir que quedei encantado con poder vivir a experiencia de pasar horas nun lugar que foi creado coa intención de lograr unha certa conexión entre músicos e, en definitiva, entre seres humanos que comparten esa idea de que as ideas, son para compartir, xa que por moi bos músicos que nos creamos, sempre vamos poder aprender algo dos outros. Esta idea, podería ser culminada,con parte da  letra da canción que tamén encabezou este texto, e que contaba aquilo de: esta canción es un grito de mi reconciliación con mi etapa de conjuntos, tiempo de preparación, para tocar la guitarra y poder comunicar con tanta gente gemela en la forma de pensar.

David Conde Seoane

LrMobile3004-2016-111559549562514206
Fotografía: Andrea Pérez Justo