O somos gallegos o no nos entendemos

Se hai algo que caracterice ó pobo galego é o localismo exacerbado, o galego sempre quererá que a súa casa, aldea, vila ou cidade sexa mellor que a do veciño. Esta característica témola dende sempre e condicionou a nosa historia. No século XII o Códice Calixtino (célebre fai uns anos) xa sinala, cando fala das xentes de Galicia, que estes son litixiosos. George Borrows (ó que lle debo un artigo propio) na súa obra A Biblia en España fai mención do exaltado patriotismo local dos galegos nas súas visitas a Pontevedra, onde os veciños mostráronlle a xenreira que tiñan a Vigo e as súas xentes, e a Santiago, cidade da que di  “ten o sentimento localista máis forte de España”. Algúns historiadores sosteñen que este sentimento de orgullo pola “patria chica” foi unha das razóns que impediron o desenvolvemento dun sentimento nacional a gran escala en Galicia, como si ocorreu noutros territorios de España.

En Castela hai un refrán que di “O somos gallegos o no nos entendemos”, o cal empreguei para dar nome a este artigo, que ven a referirse a esta falta de unión entre os galegos. Este dito ven duns feitos ocorridos hai moitos séculos atrás, e para algúns investigadores é o comezo da rivalidade norte-sur de Galicia, hoxe en día representada no eido futbolístico polo Celta e o Deportivo. Os feitos foron os seguintes:

A comezos do século XV o rei de Castela (cuxo nome non ven o caso) quixo probala gloria da vitoria militar contra os infieis e declaroulle a guerra a Granada,  polo que chamou os seus exércitos. En Galicia foron chamados os tres tercios ordinarios, o de Santiago, comandado polo señor de Moscoso; o de Lugo-Mondoñedo, mandado polo señor de Quiroga; e o de Tui-Ourense, capitaneado polo señor de Soutomaior.

Sartego dun cabaleiro da casa de Soutomaior en Santo Domingo de Pontevedra
Sartego dun cabaleiro da casa de Soutomaior – Pontevedra.

Marchando os tercios dirección a Castela xuntáronse en Benavente o Moscoso e o Soutomaior, na reunión comezaron a discutir que tercio debía abrila marcha, defendendo ambos con tanta paixón o seu dereito e os da súa terra a ir diante que chegaron as mans, feito que derivou nunha batalla campal entre ámbolos dous tercios onde, segundo as fontes, pereceron mil almas de cada bando (hoxe en día podemos afirmar que o número de mortos é esaxerado).

Ruínas do castelo de Altamira, casa do Moscoso no concello de Brión
Ruínas do castelo de Altamira (Casa do Moscoso) – Brión.

Coñecidos os feitos, os señores locais e algúns cabaleiros galegos acudiron a intentar por paz entre os dous caudillos, o final tras moita discusión botaron a sortes quen iría por diante a auténtica guerra, sorríndolle a fortuna a Moscoso e os da Terra de Santiago. Estes feitos non quedaron sen castigo, o chegar a Valladolid o rei ordeou o detención dos dous nobres e deulle o mando dos tercios a outros capitáns, continuando as milicias de Galicia o seu camiño a guerra contra o musulmán.

Para a posteridade quedarían as verbas dun cabaleiro galego que véndose no imposible que resultaba por de acordo os capitáns enfrontados exclamou: “Somos galegos e non nos entendemos”.

 

David Sabucedo Cardero

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s