XERACIÓN ORBALLO (Parte II)

 


A Xeración Orballo é xa unha realidade, unha forma de ver o mundo actual que divaga entre feitos pasados e presentes sen o esquezo do idioma, das xentes que habitarion este país antes ca nós, das xa mencionadas “Nais do noso século” .A Xeración Orballo e o pulso que mantén a prosa e a imaxe , a estética e a palabra cada vez máis depurada, cada vez máis letal. Os que xa escoitaron o programa vía web ou ben asistiron o recital-exposición aniversario tiveron a oportunidade ese sábado 7 de abril de recoñecerse na  diversidade en canto a visión poética , do pulso que mantemos contra a mediocridade nun século onde a tecnoloxía e a rapidez son os piares, e contra el a poesía, a imaxe , as pausas e os silencios ,os  recitais longos e longos programas de radio sen ter en conta a efectividade e o instantáneo , máis ben deixando cabalgar os versos e as expresións, atentos e en silencio , falando coa pausa necesaria e coa actitude dunha revista cultural que pretende cada vez chegar máis lonxe.

Sin título 1
De esquerda a dereita Nuria Paz, Noemí Cordeiro e Manuel Maside

Manuel Maside espera a súa quenda fora, inquedo pola necesidade de mostar o que sinte , de ensinarlle o público cales son as súas inquedanzas cales as pausas e tamén as palabras precisas para recitar o sublime das súas verbas. Unha poesía que xa forma parte da nosa idiosincrasia. Nos cremos Manuel Maside coma el cree en nós. O autor de “ O inimigo” ou “ Relato contemporáneo de tempo perdido” atrévese de novo a ensinar os seus poemas. Ten gañas de ensinalos, ten ganas de que o público coñeza o seu carácter, ten gañas de ser e de existir, de dar a cara con sinceridade. Hoxe publicamos nesta crónica un poema inédito para todos aqueles seguidores que xa desfrutan dos seus versos en Poesía Orballo:

 

ATMOSFERA

Soa a radio de fondo

Castelos nese ar espeso

O fume das estrelas que fuman

O lugar que xorde da nugalla

 

Seremos insolencia no primitivo

Ausencia no lume que nos garda

Seremos pelexa no dominio

E máis escravos taciturnos na tolemia

 

Podrece a flor de outono

Para ela só hai sol na madrugada

O vaso medio baleiro

Os ollos chantados na lúa

 

Divididos na calma

Ollando o serán que infunde calma

Sobre as mans tendidos na area

Posta a tilde sobre o veleno

 

Loitaremos pola vergoña

Suaremos polo movemento

Deitarémonos nas soidades

E cortaremos o colo do sono

 

Déixame calmo, déixame

Sobre a terra que me mandou ó mundo

E na que podrecerei, deus queira

Alimento para o soño eterno.

 

 

Nuria Paz, móstrase segura , capaz de engaiolar o público co seu vocabulario audaz, que alza a visión poética das vangardas que tanto recordarán o lector de Orballo a figura de Manuel Antonio coa súa violación das regras da sintaxe, os caligramas e a súa interpretación do cubismo que bebe da retórica literaria de Apollinaire. Unha Poeta que escrebe en galego por convicción que roe as tempestades con verbas elocuentes, violentas e cun grado de humor que fala moito da dor interior que eu , humilde servidor, atina a descubrir na súa personalidade inqueda e sobre todo inspirada e inxeniosa. Velaquí unha mostra da súa capacidade de unir e enlazar composición e verba, unha mostra que non rematará aquí se non que teredes a oportunidade de leer e captar as súa obra en vindeiras edicións de Poesía Orballo.

 

Son oitenta días.

Son ointenta,

nada máis.

De camiño,

virá Julio a Verme.

Din que arde a 6000º Celsius.

E aí dentro,

xusto no centro,

onde combustiona a historia de maneira sincrónica,

nin

Jack porde ir por

P

A

R

T

E

S.

 

_____Nuria Paz

 

 

Para rematar mostramos como en Xeración Obrallo Parte I a obra artística en imaxes, desta volta a protagonista foi Noemí Cordeiro quen con moito atino en canto a filosofía de Orballo mostrounos os seus segredos de infancia, o seu retorno a nenez en fotografías cuxos recunchos cargados de vida e recordos soubo interpretar a de Moaña coa habilidade e a sensibilidade necesarias, feito que volta a recordarnos a memoria que tanto alenta a preservar o mestre Araúxo en fotografías lícitas e licencias fotográficas en forma de galería.

 

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Crónica Xeración Obrallo I e II : Pablo G.Portas



 

El pase de diapositivas requiere JavaScript.


 

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s

Blog de WordPress.com.

Subir ↑

A %d blogueros les gusta esto: