Clara Vidal, Poesía.

Pensa en min como suxeito policromado dun videoxogo.

 

Corro polo tren

no sentido contrario ao seu destino,

 

como querendo escapar do traxecto

porque partín                               e me afasta de ti.

 

Non controlo a máquina,

do mesmo xeito que non souben fixar o pasado

ou non sei evitar a estación futura.

 

A miña estada no vagón

corresponde á enerxía que me deixas,

á que queda.

 

Fuxo                                                 en contra

porque nada espera cando a locomotora decida

que chegou.

 

Vou sen rumbo.

 

Clara Vidal

Fotografía:  Inés Regueiro Roca 

 


  • Para saber máis da autora visiten o seu wordpress:

http://claravidalpoemas.wordpress.com

 

 

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close