Autor: Roi Nomade

Xerouse tralos recentes sucesos en Catalunya unha voráxine informativa coa que os medios de comunicación e as redes sociais, sempre á vangarda da opinión, nos golpean a tódolos cidadáns en busca da nosa afiliación a un ou outro punto de vista. Cada unha destas intentas para moldear a opinión pública se disfraza de veraz antes de saír polas bocas de quen pretenden que nos adscribamos necesariamente a un dos varios bandos que os intereses particulares están a xerar. Pero non nos enganemos, determinadas opinións teñen moita máis facilidade para aparecer nos medios xeneralistas, deixando algunhas reflexións na máis absoluta marxinalidade. A secuencia cronolóxica dos acontecementos (a grandes rasgos) é de sobras coñecida, pois nos últimos días podéronse ver varios reportaxes que nos falan da evolución do conflito: Estatut de Catalunya, recurso do Partido Popular, diadas masivas, referendo, etc. E tampouco deberíamos separar da ecuación outros moitos factores como a crise, os indignados, as mareas, a reforma exprés da constitución, a débeda, o rescate, a corrupción. Hai, en definitiva, un discurso bastante articulado, pero tamén algunhas reflexións que quedan fora del.

Os últimos sucesos en Catalunya son, entre outras cousas, un exemplo da loita contra o estado, pois aínda que a loita que nos venden é a da España rancia de Rajoy contra a Catalunya revolucionaria dos nacionalistas, o feito mesmo de querer levar as urnas a rúa independentemente do que diga a Constitución é un acto de desobediencia civil. Non podemos quedarnos coa visión sesgada que nos presenta a Puigdemont como líder do conglomerado nacionalista, a posición da antiga CiU semella máis oportunista que sincera, e o movemento nútrese de plataformas cidadáns así como de agrupacións de concellos. A xente, en definitiva, é o autentico motor deste movemento e quen ten a potestade de desobedecer a un Estado que non os representa. Esta aproximación da política institucionalizada ao máis puro corazón do asemblearismo leva uns anos descubríndose en partidos como as CUP e Anova, así como as mareas, que reflexan esta evolución. A explosión do 15-M, os indignats de Plaça Catalunya e os de moitas outras poboacións, reflexa un malestar xeral co sistema político, e así empezan as reclamacións dunha democracia real, máis directa, na que as persoas podan participar activamente nas decisións, ata agora nas mans do Estado. A legalidade, termo que estes días esgrimen constantemente quen creen posuíla como propia, debe necesariamente ampararse no pacto social, un pacto social que hoxe se pon en dúbida. A chegada da crise económica de ámbito internacional fixo que as primeiras voces discrepantes se alzasen. A innegable manipulación política por parte dos poderes económicos e a corrupción desmedida que empezamos a vislumbrar foron so uns dos detonantes. En 2006 o Tribunal Constitucional, a instancias do Partido Popular, impugna o Estatut de Catalunya aprobado polo Parlament e polo pobo catalán mediante referendo, e co motivo do proceso de recuperación económica que o Estado español aborda, acabase embargando o estado do benestar mediante recortes e reformas que ignoran os nosos dereitos como cidadáns, feito que favorece unha desigualdade social que provoca que a día de hoxe os tres españois máis ricos acumulen a mesma fortuna que 14 millóns de persoas, e que tivo a súa confirmación na reforma da constitución que sen facer ruído pactaron PSOE e PP para asegurarlle ao mercado internacional que a débeda externa sempre estaría por riba do gasto social como da sanidade e da educación. Cada un destes feitos é un exemplo da ruptura do propio Estado, que xa non atendía a soberanía do pobo, senón que actuaba en defensa das elites económicas internacionais. O cambio do modelo social é evidente, así coma a inoperancia da Constitución do 78, que pretendía renovar un pacto social facéndonos esquecer as miserias dunha ditadura que nunca chegou a irse. No referendo do 9-N que prantexou o Govern en 2014 preguntaban se se quería que Catalunya fose un Estado, e en caso afirmativo, se se quería que fose un estado independente, e xa naquel momento un movemento social emerxente, o Procés Constituent de Catalunya (creado para promover un cambio de modelo político, económico e social que implique o fin do capitalismo e a independencia de Catalunya, con xente como Teresa Forcades e Arcadi Oliveres ao frente), optaba por unha nova vía, o No/Si. Independizarse de España, pero non en forma de Estado, para non acabar caendo na mesma trampa da que aínda estaban por escapar.

Así pois chegamos ata o momento actual, onde o poder xudicial, dirixido pola elite política do Estado, que traballa así mesmo para os intereses económicos das grandes multinacionais non acada a frear os impulsos de soberanía do pobo, neste caso do pobo catalán, que non debería (nin está) só nesta loita. As cargas policiais e a represión en contra, xa non dun nacionalismo máis que oportuno para o PDeCat, senón contra unha poboación que se sabe fora do xogo na que a queren facer entrar, son as desesperadas medidas para apuntalar un Estado en ruínas, e a comparecencia do soberano desta monarquía non fai máis que confirmalo. Vivimos nun País que non sabemos nin se chegou a existir coma tal, nunha mentira constante que nos obrigan a crer, alienados das nosas propias responsabilidades e dos nosos dereitos, e a isto se lle pon fin afirmando a nosa vontade, sen medo, na rúa. Porque non os necesitamos, non necesitamos que nos gobernen, e non so deste xeito, de ningún. O futuro pasa agora por afianzar un novo pacto social, un novo modelo, non de Estado senón de Sociedade. E que mellor momento que hoxe que nos decatamos de que o réxime do 78, o réxime que continuou coa obra do ditador, morreu.