Moderno, contemporáneo, Atacama, a nada, todo..

A bolsa quebrou e en Cándem

aluguei ese cuarto, 6 meses, ata voltar a despegar.

Iso cría. Así mo contaron.

Cantos se amoldaron á moda
pasaron os anos e morreron todos
aqueles trapos gardáronse en museos
frente os “Tesouros de África” e as exposicións temporais,
ninguén se acorda deles e críanse indispensables
os corpos non están, as súas ideas tampouco
o mundo é mais pequeno
sucio e enfermo
gastaron Miles, centos de Miles para crear a súa tribu
todo continúa, agora para que non desapareza
a sociedade permanece
esta adoece
e eles eran, son coma os peixes
todos a unha
sin saber a donde, parecendo non ter un porqué
o planeta non respira
o sistema vístese con defensa nuclear
petróleo, coltán, demasiada fame
as temporadas marcan a cor dos ríos
as máquinas son mais importantes ca ti
pero navegas coma os peixes
e a que peixes te achegas
de verdade,
non te preguntes se queda ben,
que prezo ten ou que hora é,
plántate espida, frente ó espello
ainda que os teus peitos sexan perfectas curvas
ou colguen á altura do abdome
¿Como alguén cree ter influencia no gasto do meu tempo, cartos
persoas, o meu fogar, todo o que me pertenece?
¿Opino menos ca el/a? ¿Valo menos que un maniki? ¿Estou aceptando valer menos que ese
plástico? ¿Por qué olvidas quen eres click tras click, o sabes ben?!
¿Non valo?
¿Deixáranme morrer con dignidade do 2080?

Alex Fidalgo