Bebo esta copa na soidade
Á saúde de todos os fillos de puta
Bebo porque non aturo máis sen beber
Porque eu son outro fillo de puta
Bebo porque cando estou no punto exacto
Impórtame un carallo o mundo
O mundo ten estrelas debuxadas no rostro
O mundo dáme igual
Estou bébedo
Camiño pola rúa dando eses
Mentres as nubes anuncian treboada
Deléitome co absurdo da situación
Semella que podo comprimir na man
Todo o coñecemento do mundo
Son feliz
Que máis da a cirrose
Morrer antes ou despois
Son feliz
E na felicidade etílica
Impórtame todo un carallo
…
Días ledos
Agradando isto
Soidade para beber
Deixar a mente en branco
Escoitar a música que me peta
Loitar contra o ar espeso
Facerlle a puñeta ao cor dourado
Inda cando asolaga o copo
Teño ganas de velo todo borroso
Teño ganas de saborear o fracaso
Loarei ao borracho de turno
Defecarei sobre a testa do perfectiño
O mundo é meu
Pódome perder nel cando me pete
Algún día será o derradeiro
Antes ou cedo
E non quero pasalo sen vivilo á miña maneira
…
Morrerei fisicamente e morrerei na memoria dos demais
Desaparecerei para sempre
Un poeta de tantos
Se é que chego a poeta
Desaparezo
Mais con vómito asinei nas rúas da cidade varias veces
E alí permanezo quedo
Bebendo o alento dos rapaces bébedos
Voando dun lugar a outro
Pendurado dun fío de sangue
Morrerei para os demais
Eu non estarei para lembrarme a min mesmo
…
Dáme máis
Non quero parar xamais
Esta é a miña vida
Este é o meu lugar
O cerebro fodendo
I eu apagándoo con alcohol
Esta é a miña vida
Non pido nin máis nin menos
Só afogar
Nun mar quedo e de cor verde
Coma a esperanza.
Manuel Maside
Fotografía: David Novoa en » Vieillard»
Revista de cultura e sociedade 