É o inimigo de todos, o único e derradeiro, ese home sen face nin corpo definido, cun ollar triste, con mañás infernais no medio da brétema. O inimigo de todos contempla o mundo dende o malecón, e o mar en calma coma o sangue morno que percorre as súas veas, só nese intre síntese á salvo…

… Porque o resto do tempo síntese observado, perseguido en silencio. Ninguén lle fala, mais ninguén lle deixa en paz, con olladas nocivas, con ese fedor de vila amarga, xulgado de garda en cada ollo cabrón para dicir que todo o que el respira está mal. O inimigo de todos, un nada, o todo contra el, por mal nacido, ou por nacer mal, sen estrela.

Soamente queda pensar por onde escapar, por onde podes sacar un puño e loitar, negarse a morrer ou entregarse á morte. O peso de toda unha vila sobre os ombreiros, vidas apoiadas nas túas costas, o teu fracaso, a súa vitoria, o fedor de todo este gran circo. Quen decide cal vida é valiosa e cal sobra? Cando un home pode ser xulgado por calquera que se cre con poder de opinión sobre o divino e o humano?

O mar rezuma morte hoxe. El óllase no reflexo da auga do mar e vese ca soga ao redor do colo. O inimigo de todos, só por ser diferente, só por querer pensar. Agora denostado por todo aquilo que onte lle foi dado. Agora todo semella loito ao seu redor.

Ponse sobre unha pedra no medio da praza, ca testa por riba das demais testas. Berra o seu nome, berra o seu simple delito, clama fillos de puta aos fillos desta vila cainita. Colle á pistola. Xa non hai inimigo de todos, agora hai que procurar un novo inimigo. Mais o cadavre que xace no chan nun charco de sangue é perdoado, «no fondo era un bo home».

 Autor: Manuel Jorge Maside

Fotografías: David Novoa

Pechado na casa, o angosto corredor, as xanelas a medio pechar, penumbra. A xenreira contra o mundo medra, a luz Sou me faría máis dano. Seino, non podo vivir agochado, pero tamén sei que o ceo aberto inda é máis angosto. Premos ósos e sae unha melodía, o derradeiro solpor xa pasou fai anos, o resto do tempo é un agasallo. No sei se bo ou malo.

Penso, barallo todo o tempo, sentó e póñome en pé mil veces seguidas. Dou voltas ao cuarto coma o león da voltas na gaiola. Tamén bramo, pero á miña liberdade é indecisa, e como non sei que vou atopar aí afora, o meu cerebro elucubra universos logo de min.

Son o renegado, o falto de senso, o tolo, a peza máis feble, o trastornado. Caio debruzado ante un raio de luz. Aquí, na soidade, eu son o rei das pulgas, das chinches e do po. Eu son loxicamente estúpido, a reminiscencia do esquecido, lume agochado nun cuarto ás escuras. E o silencio comeza a matarme.

Mentres dou voltas en círculo ao cuarto, cavilo e barallo comigo mesmo, unha conversa de xenreira e desesperación. Todo semella tan pequeno… O mundo é enano, eu non vou caber cando saia de cabeza pola xanela, rompendo os cristais, rompendo a luz, ardendo coma unha lapa. Barallo comigo mesmo, mais non hai un que tal ou boas palavras, soamente un dor incorrexible, soamente lama nos pés, tentando que non saia da casa

Supoño que teño os ollos vermellos, que se abro esa persiana  a luz derrubarame coma unha montaña de area. Supoño que bebo té, podería ser mexo con aromas. Supoño que hai un mundo logo da xanela, fai moito que non o comprobo. Hai luz, hai noite e día, e escoito berros e bucinas de coches en hora punta. Así que si, supoño que hai mundo hai afora.

E cando chegue o momento, vestireime elegantemente, porei á canción perfecta, abrirei a persiana, á luz cegarame. Nese intre collerei folgos, correndo atravesarei a xanela, rachando os cristais. E voarei, voarei sobre a cidade voltando así á sociedade.

Por sempre.

 Autor: Manuel Jorge Maside Salgado

Fotografía: David Novoa Sequeiros.