Poesía | Revista de cultura e sociedade

Archivo de la categoría: Poesía

Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.

Pablo Gómez Portas

Moderno, contemporáneo, Atacama, a nada, todo..

A bolsa quebrou e en Cándem

aluguei ese cuarto, 6 meses, ata voltar a despegar.

Iso cría. Así mo contaron.

Cantos se amoldaron á moda
pasaron os anos e morreron todos
aqueles trapos gardáronse en museos
frente os “Tesouros de África” e as exposicións temporais,
ninguén se acorda deles e críanse indispensables
os corpos non están, as súas ideas tampouco
o mundo é mais pequeno
sucio e enfermo
gastaron Miles, centos de Miles para crear a súa tribu
todo continúa, agora para que non desapareza
a sociedade permanece
esta adoece
e eles eran, son coma os peixes
todos a unha
sin saber a donde, parecendo non ter un porqué
o planeta non respira
o sistema vístese con defensa nuclear
petróleo, coltán, demasiada fame
as temporadas marcan a cor dos ríos
as máquinas son mais importantes ca ti
pero navegas coma os peixes
e a que peixes te achegas
de verdade,
non te preguntes se queda ben,
que prezo ten ou que hora é,
plántate espida, frente ó espello
ainda que os teus peitos sexan perfectas curvas
ou colguen á altura do abdome
¿Como alguén cree ter influencia no gasto do meu tempo, cartos
persoas, o meu fogar, todo o que me pertenece?
¿Opino menos ca el/a? ¿Valo menos que un maniki? ¿Estou aceptando valer menos que ese
plástico? ¿Por qué olvidas quen eres click tras click, o sabes ben?!
¿Non valo?
¿Deixáranme morrer con dignidade do 2080?