Calma, colle aire, sopra,
polo que queres, loita
polo que máis queiras, sopra,
non deixes que se rompan.
Mantén as burbullas voando, tolas.
Sopra, todo o aire, fóra dos pulmóns,
que se caen, colapsa o corazón,
québrase a alma, outra vez,
e nós deixamos de ser
nexo común do verbo querer.
– “Mais, miña meniña, ¿non o ves?
Arritmias descontroladas,
bágoas derramadas na almofada,
pola morte das bolboretas, envelenadas,
polas súas voltas na cama,
polas súas falas aloucadas,
nas que te chama amor, sen cho facer.
Insidioso proverbio o do seu later,
que con data de caducidade,
na túa desexada eternidade,
faite escoller entre a fin e morrer.”
Claras burbullas de sentimentos,
¿Non escoitas os seus berros?
pouco a pouco, caendo,
deixándose enterrar no chan
buscando, esperando as túas mans
para poder volver, e voar,
e romperse en mil pedazos polo vento,
que nos cubran enteiros,
que nos devolvan o “nós” verdadeiro.
-E… si, vexo.
Folga da enrabechada paixón,
que morre de fame de ti,
culpándome a min,
de non ter un fogar digno no teu peito
de perder os seus dereitos sobre teus beizos
E si… véxome, reflectida no teu espello,
e non quero,.
Verme en ti é ser cero,
é ser obsoleto, antigo pasatempo,
é ser outra máis, morrer polo medo,
de ser eu a muller da que escapas sen tento.
Calma, colle aire, sopra,
burbullas de illamento,
sentimentos caendo.
Sente o poder da cólera,
dos “Quérotes” engaiolados,
sen o seu significado.
Coitelo en man, “Nós” agonizando,
levanto o puño, movemento ríxido,
Pola nosa liberdade, polo noso futuro,
repitamos xuntos: “Fin do espectáculo”.
Autora: Uxía Rodríguez Negreira
Ilustración: Laura López López
Revista de cultura e sociedade 