Archivo de la categoría: Poesía

Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.

Pablo Gómez Portas

Poesía

Os Desherdados

21 diciembre, 2016 ORBALLO Deja un comentario

Luces da cidade, conmoción,
entre uns e outros á cidade desvírgase,
promoción,
marketing doloroso de nubes e lumes,
e nas miñas mans unha póla de salgueiro
que uso como látego.

Desviación
dos outos ollos que nos miran
dende á revolución kafkiana.
Risas, sorrisos,
do quente espazo entre ti e min.
Amor sexual, antollo de guerra,
suoroso carmín no pescozo,
sonoro orballo, camiño de brétemas, e quizais
tan só quizáis,
po nos oídos que antes escoitaban.

A revolución óllanos coma aos fillos desherdados,
somos bendita vergoña da luz,
e todos xuntos proclamamos
vida e morte da poesía.

Autor: Manuel Jorge Maside Salgado

Fotografía: David Nóvoa Sequeiros