Archivo de la categoría: Poesía

Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.

Pablo Gómez Portas

Dolor. Un poema de Leanne Rivera

Dolor Dolor está en todas partes, en el viento, en la luz y en las sombras.

Dolor está en la sonrisa de un niño que sufre en silencio su desdicha.

Dolor está en los ancianos que añoran vidas pasadas.

Dolor está en una gota de agua que cae con una sonrisa.

Dolor está en un abrazo y en un amor encarcelado.

Dolor está en una madre y en un padre que rompen por no poder ver a sus crías.

Dolor está en el maltrato que no encuentra una salida.

Dolor está en la mirada perdida de un hermano, una amiga, que se metió en un túnel sin salida.

Dolor está en las alcobas de los amantes que una vez fueron alegría.

Dolor abunda en los silencios largos, en la juventud arrebatada, tras una partida.

Dolor está en una niña que dio su juventud a cambio de nada, que le cortaron las alas y le robaron los sueños.

Dolor está en una isla y humedece su almohada tras una ida y una distancia inmerecida.

Dolor está en el veredicto sin justicia.

Dolor está en el que violan y vaga como una sombra perdida.

Dolor se sienta en las esquinas, duerme en los portales, y se mete en vena heroína.

Dolor se esconde en un maquillaje y en una felicidad ficticia.

Dolor está en todas partes, y se extiende como un virus, como una gripe, pero mata como un Cáncer.

Dolor que pinta lienzos blancos. Dolor que compone canciones.

Dolor está en las mansiones de los ricos, y en los suburbios de los pobres.

Dolor está en una cerveza, en una copa en un cigarrillo.

Dolor está en el engaño, que te deja a la deriva.

Dolor se viste de rojo, verde, blanco negro, y amarillo.

Dolor que escribe con tinta de sangre estás líneas para darle de comer al huérfano, al mendigo.

Leanne Rivera

O PAXARO

 

El bate as ás no chan e sinte a herba mollada

Pingado de auga doce dende o pico ate o ventre

Logo da treboada e das alturas

E do vento hoxe imprevisible.

 

(Vento frío , el abre os ollos)

Escoita o son que se precipita alén, na canteira,

Entre a néboa e o recordo.

 

(Vento e choiva, el abre e pecha os ollos).

 

Recende a lamprea cociñada,

A viño,

Que baixa da gorxa ate o ventre

Picando cos beizos o peixe

que sabe a area doce.

Bicando cos beizos o peixe,

esquécese,

Da choiva, das ás, dos voos, do vento e da herba.

Ogán Domínguez

Fotografía: Laura Blanco