Que non saiban que os vampiros, foron persoas unha vez

O día pasaba tan lento

coma a sede de tres meses sin foder.

Pero cando chegaba a escuridade da noite,

alumeaba a miña vida sen sentido.

Vamos, vístete!

Píntate coma a morta máis viva,

ponte o sorriso, agocha os cabeiros

para o momento de ataque.

Coma un vampiro sedento de alcohol,

que absorbe pescozos desamparados.

Necesito saciar as miñas gañas de chorar,

necesito converteros laios en orgasmos.

Cunha pirola dentro

o baleiro está máis cheo.

Vamos, métema!

Logo de pasarche o veleno,

daraste conta de que estou máis morta

que as flores do cemiterio

o día de todos os santos.

Vamos, vístete! Imos foder licántropos.

Agóchate, ponte a máscara,

que non saiban que os vampiros,

foron persoas unha vez…

3
Ilustración de Antía Alberte Maneiro

Antía Alberte Maneiro

Para saber máis:

https://lachicadelapisa.blogspot.com.es/

De Freud a Fraiz VI

—Imos cancelar ese pedido de 4.000 carros de combate.

—E iso?

—Estivemos negociando cos dirixentes do outro estado e decidimos que podíamos arranxar as nosas diferencias dialogando. Espero que non che moleste esta decisión así a última hora.

—Para nada. Alégrome, eu sempre digo que  é mellor falar as cousas civilizadamente.

—Pero ides deixar de gañar moitos cartos…

—Vahh,… que  son varios centos de millóns de dólares comparado coa satisfacción de salvar vidas inocentes.

… e así é como os estados negocian coas empresas de armas.

 

Nas últimas semanas sospeitase que en  certo territorio gobernado por un réxime dictatorial estase empregando armas químicas en zonas civís… pero cambiemos de tema, e deixemos a José Manuel Baltar e a sua afección por rociar as beiras das estradas con glifosato, para outro día.

 

O veganismo é una filosofía de vida moito máis antiga do que se cree. Xa durante  Alta Idade Media  era moi común entre a poboación europea. Pero  as  mortes por desnutrición, as extenuantes xornadas tirando do arado a man e a misteriosa  epidemia que se desatou nos locales da Asociación de Amigos da Rata Negra; foron minguando os seus adeptos ata que deixou de ser tendencia.

 

Amancio Ortega donou a hospitais españois cerca do 0,4% da sua fortuna. A ver si o resto de empresarios toman nota, porque a parte de pagar salarios dignos, respetar os dereitos laboráis, crear emprego, non usar man de obra infantil e non evadir impostos…, en que axudan a sociedade española?

 

A cultura do esforzo é a única vía que lles queda aos mediocres que non lograron conseguir os seus obxetivos aproveitándose dos demáis.

Tomás Fraiz Velázquez