Revista de cultura e sociedade

Como adicar unha vida á música

O sol xa chegou a nosa cidade, parece que xa pasaron eses días interminables de chuvias, as flores aproveitan para alimentarse destes raios e poder prosperar, nos, para a nosa fotosíntese particular asistimos a falar con Manuel Carballo, para que as súas historias nos alimenten e nos fagan crecer. Aínda que no seu local, onde agora ensina música a todo aquel que lle apeteza iniciarse, non entre moita luz natural (dado que está situado nunhas galerías), si que nos iluminará todo o que nos conta.

David Nóvoa Sequeiros — *Fotografía: David Nóvoa*

Manuel é un home que se ilustrou da música dende moi pequeno; así, aos sete anos, e nun contexto no que a xuventude se reunía máis no ámbito eclesiástico, uniuse a un grupo que tocaba na igrexa. Nuns inicios comezaría ca percusión, en concreto cos timbais, e probando diferentes instrumentos coma órgano ou gaita (elemento que se lle atragantou un pouco), chegaría un ano despois a entrar no mundo da guitarra, aproveitando que tiñan unha na casa. Dende os oito anos tocou tanto os fins de semana coma en ocasións puntuais coa súa nova irmá, ca cal compartía tempo ao mesmo tempo que estudaba no conservatorio.

Pero a medida que pasaba o tempo estas actividades non lle chegaban a encher, xa que a súa ilusión no momento era a de tocar outros estilos de música, como a exercida polos Doors ou outros grupos famosos que naquel momento ilusionaban dende a radio. Desta forma, aos 19 anos, comezou a traballar nun pub para conseguir os cartos que lle servirían para mercar a súa primeira guitarra e algo de equipo. A partir desde momento comezaría unha nova etapa na súa vida musical, formaría con outro grupo de amigos La banda del Cruel, cun estilo rockabilly que enchía as inquietudes musicais dos seus membros. Despois desta, e como as inquietudes sempre van crecendo, formaría outra banda chamada Sector Límite, que mezclaría o rock sinfónico co pop. Con esta banda presentase a un concurso a nivel nacional e gañaran no apartado de pop-rock. Como premio, irían a Madrid, ao pavillón de deportes de Majadahonda e gravar unha canción nun dobre vinilo con outros grupos ganadores do concurso a nivel nacional. Alí presentouse unha gran oportunidade, que foi a de entrar nos 40 principales, lugar onde estaban despuntando bandas da sona de Duncan Dhu, Los Ronaldos ou Los Resentidos. Ofrecíanlle un contrato por tres anos co que tiñan a posibilidade de ter xiras durante ese tempo. A sorte quixo que non puidera lograrse este feito, xa que o cantante non puido conseguir os cartos necesarios que a promotora lle pedía.

Pero este escollo non fixo que Manuel se rendese, presentouse a outro concurso e tamén o gañou, e ata chegou a gravar unha maqueta no Lusquiños, que transformaron en casetes que logo foron vendendo, e pasando o tempo foron pasando os grupos e as persoas coas que tocaría, ata que se lle brindou a posibilidade de tocar con Cristina Pato, podendo acudir entre outros lugares ao Festival Intercéltico. Nesta ocasión coñeceu ao promotor da famosa gaiteira, Fasero, que lle ofreceu gravar un disco cas cancións que tivera feitas a nivel persoal. De esta forma, no ano 2007, sairía a luz o seu primeiro disco In your pillow que sería o inicio máis formal do estudio deste artista, que durante todo este tempo atopouse con problemas coma o de atopar músicos de estudio profesionais para as súas obras, como sería David Outomuro, que lle axudaría durante as gravacións das súas obras.

A partires deste ano 2007, a carreira que tantos anos levou a este artista fíxose material a través da publicación de dous discos mais; no 2011 publicaría un disco en versión trío e no 2013 outro titulado Mediados de abril. Agora xa viu a luz o seu cuarto disco, Canciones desde el viejo café, con sete cancións que veñen gravadas, coma nas outras ocasións, produto dunha autoxestión, sen contar con axudas económicas exteriores, coa diferenza de que nesta ocasión preparouse un crowdfunding no que a xente podía aportar pequenas axudas a cambio de por exemplo unha copia do disco ou produtos exclusivos do mesmo.

Pero a vida de Manuel non soamente se quedou nas xiras e nas gravacións; en decembro do 2013 abriría un bar cultural na cidade, o cal lle permitiu levar a unha cantidade moi grande de músicos e artistas de todos os lugares, e que lle deu a oportunidade de non coñecer soamente ao músico no escenario, se non de saber que hai detrás deste artista cando non expresa o seu ideario na escena, ademais de descubrir que a xente da cidade desfrutaba con todo tipo de culturas, non só a musical, se non tamén co teatro ou ca maxia.

Con toda esta vida musical, non se pode quedar con ningunha persoa en particular coas que tivo ocasión de tocar, xa que segundo el todas elas foron dunha forma ou de outra influenciables, debido a que cada unha delas aportou algo na súa vida. De esta mesma forma, non pode decidir en que ámbito prefire tocar, xa que o directo en escenario grande aporta unha cantidade de xente moi grande, o que da unha motivación extra, mentres que a sala aporta unha cercanía que non da o escenario.

Falando de inspiración, Manuel teno claro, as mulleres son musas totais para el, e gran parte da súa produción está baseada nas historias de amor, aínda que nalgunha ocasión a inspiración ven dada por historias reais, propias ou axenas, que inspiran a elaborar letras que podemos escoitar nos seus discos.

O futuro, desta volta, decídese ver coma un presente cercano, xa que ao músico non lle gusta ver moi lonxe dos nosos días, polo que a única cousa que ten en mente é o hoxe, ou como moito, o maña, polo que se centrará en presentar o seu novo disco e irse movendo como folla que arrastra o vento, ou polos distintos lugares que o vaian chamando, que, sen dúbida, non serán poucos. De momento podemos ter segura unha data, o 29 deste mes en Ourense, na Praza Maior, así que agardemos.

“A bandeira é a encarnación, non do sentimento, senón da historia”

Woodrow Wilson

Fai uns días atrás estabamos en plena guerra das bandeiras, un episodio que se repite cada certo tempo en España, non vou entrar en debates sobre o tema porque este non é un artigo de opinión, pero sempre que vexo este tipo de espectáculos que tanto nos gustan neste país fágome a seguinte pregunta: a xente sabe que significan seu símbolos ou de onde veñen? Pois deso falarei a continuación, pois seguro que a maioría de vós descoñecedes a historia das nosas bandeiras, eu ata antes de facer este traballo tamén.

bandeiras Carlos III — *Pabellóns navais de Carlos III*

Comecemos pola bandeira española xa que é unha das que máis debate xera. A bandeira constitucional, a denominada coma “rojigualda”, é relativamente nova coma emblema nacional, se ben a comparamos con outras bandeiras europeas coma a francesa ou a de Reino Unido. Para remontarnos ao seu orixe temos que ir ao século XVIII, o rei Carlos III buscaba un novo pavillón naval que se diferenciara ben na mar, xa que o de España era branco, para iso sacou a concurso o deseño dun novo, resultando gañador un obradoiro mallorquino. Entre doce bandeiras o rei escolleu a vermella, amarela e vermella coma emblema para a mariña de guerra, disque foi escollida porque esas cores estaban nas bandeiras das coroas de Castela e Aragón e na do reino de Navarra, corría o ano 1785. Durante o reinado de seu fillo, Carlos IV, o uso do novo estandarte estenderase aos distintos edificios da armada. Haberá que esperar a guerra da Independencia contra os franceses para que a “rojigualda” sexa empregada en terra polos denominados “patriotas”, pero non será institucionalizada coma símbolo nacional ata o reinado da raíña Isabel II aló polo 1843.

Outra símbolo que máis ou menos todos coñecemos é a bandeira tricolor republicana, que luce as cores vermella, amarela e morada en tres franxas horizontais, as dúas primeiras cores son as da bandeira monárquica, pero de onde ven o morado? Esta cor foi dende as revolucións liberais do XIX ligada á oposición á monarquía, e tamén relacionada ca bandeira do reino de Castela. Durante a I República española non se modificou a insignia e seguiu a bicolor, inda que existiu o proxecto de introducilo morado pero non frutificou. Sería na II República cando se adoptou esta bandeira, concretamente os 13 días da proclamación desta, e en decembro de 1931 foi institucionalizada na constitución republicana. Os republicanos quixeron darlle a cor morada unha representación da antiga coroa de Castela, que segundo di no decreto de institucionalización é a “región ilustre, nervio de la nacionalidad”, así xunto cas cores vermella e amarela da vella insignia, que tamén se correspondían cá bandeira da coroa de Aragón, as históricas realidades políticas que compuñan España estarían representadas. Esta sería a oficial ata 1939, cando a República desapareceu trala Guerra Civil.

bandeira da II República — *Bandeira da II República*

Tralo conflito fratricida a bicolor sería posta de novo coma símbolo de España, xa que o bando franquista asumiraa dende 1936 coma seu símbolo, uníndolle en 1938 a aguia de San Xoán ao escudo. Xa na Transición a bandeira vermella, amarela e vermella foi escollida coma insignia do novo réxime democrático (quitándolle a aguia franquista), pero inda a día de hoxe crea debate.

Vaiamos agora á insignia máis nosa, a bandeira de Galicia, da que hoxe en día non sabemos en verdade como xurdiu, habendo dúas teorías ao respecto, como vedes estes temas teñen miga. Parece ser (e nesto coinciden as distintas historias) que xurdiu a finais do século XIX. Uns din que a orixe dela esta na bandeira da provincia marítima da Coruña, sendo esta asumida polos numerosos emigrantes que partían cara América coma a bandeira de Galicia, ao parecer por unha confusión destes. A outra teoría di que foi creada durante o Rexurdimento , cando comeza a idea de crear un símbolo nacional de Galicia, sendo os preferidos a bandeira branca ca cruz vermella de Santiago e a branca ca franxa azul, que representaría a nosa terra camiñando cara a liberdade. Sexa como for en 1892 no xornal Gaceta de Galicia, de Santiago de Compostela, apareceu un artigo no que se fixaba o aspecto actual deste símbolo que deseguido foi asumido polo galeguismo, aparecendo outro igual en El eco de Galicia de La Habana en 1898. A bandeira galega sería prohibida no século XX polas ditaduras de Primo de Rivera e Franco, ata ser asumida legalmente a comezos da etapa autonómica, nunha lei de 1984, coma o símbolo da Comunidade Autónoma de Galicia.

senyera de catalunya — *Senyera de Catalunya*

Vaiamos agora a Cataluña, nos últimos anos estamos afeitos a ver nas distintas manifestacións independentistas a denominada “estelada”, coma símbolo deste movemento, esta insignia naceu a comezos do século XX, creada en 1903 polo catalanista Albert Ballester, residente en La Habana, que fusionou a bandeira tradicional catalá cas de Cuba e Puerto Rico,recentemente independizados de España, coma aviso a navegantes de que Cataluña sería a seguinte. Por outro lado está a “senyera”, a bandeira oficial de Cataluña, cuxas raíces están nas armas do antigos reis da Coroa de Aragón, e que foi asumida coma símbolo da patria catalá tralos movementos nacionalista de mediados do XIX.

E por último, pero non por iso menos importante, botémoslle unha ollada a “ikurriña” vasca, bandeira creada polo pai do nacionalismo euskaldun Sabino Arana e seu irmán Luis.

Para a súa elaboración baseáronse no escudo do señorío de Biscaia, o fondo vermello e a cruz branca aparecen nel, e a cruz verde que simbolizaría ao “roble” e as vellas leis da patria vasca. A verba “ikurriña” tamén foi creada por eles, sendo un neoloxismo da voz vasca ikur (símbolo). Nun principio só era representativa da terra biscaíña, pero acabou sendo asumida polo resto dos territorios vascos, da denominada Euskal Herria (a Terra do Éuscara).

ikuriña vasca — *Ikurriña (bandeira vasca)*

Se gastastes un anaquiño do voso tempo lendo estes liñas espero que vos servira de algo, cando menos o esperemos virá outro bis da guerra das bandeiras e así teredes argumentos para debater con aqueles cuxos únicos razoamentos son coma os da canción parodia aquela: España, España! Bandera, bandera!

David Sabucedo Cardero