Archivo de la categoría: Introspectiva

¡VOY A DEJARLO TODO!

Pola mañá na hora do desastre cando os meus pés conxélanse na baldosa de cuarzo, feldespato e mica diríxome o servicio e o espello tórnase cóncavo e disfraza a miña pel , nese intre a pulsación miúda no meu peito empúxame a desafiar ó deseño efémero das baldosas e  o vao que contrasta co frío empana o cuarto  interferindo na composición líquida da auga. Íspome coa inquedanza interior do frío e da mudanza da pel e a sensibilidade erecta os meus pelos sen necesidade de sentir empatía cara o próximo. Desempanei o espello para solo ver os meus ollos e logo os meus beizos e logo a nada a desaparición do eu salvaxe calado pola auga quente..

Inspírame así Pablo Und Destruktion   que nos fala da mal canalizada  educación emocional dos cidadáns que xa perderon o valor de ser homes e  que xa non teñen nada que defender máis que a súa propia vergonza de ser exposta “La violencia existe desde que al hombre le ha tocado defender un territorio” afirma Pablo García o cal relaciona esta vertente no seu imaxinario anarquista coas nacións con estado e con historia democrática, civilizacións pasto dos sucesos e da regresión humán a par da impunidade tecnolóxica.

_mg_6189

Pablo, que presenta unha línea estética característica da Europa oriental e interpreta a violencia coma un desorden cognitivo mundial, afirma que a violencia e coma o lume ; nunca vai a desaparecer , os rituais da morte e a raiba necesaria atópanse obsoletos na nosa era , coma un esquezo de pertenza a unha comunidade que pide auxilio cando se agota o discurso de clase e buscamos ó inimigo onde a razón non aplica as súas regras. Pablo é un anarquista amigo do ancestral , do que os poetas malditos gardaban baixo os seus versos envelenados pola absenta. Unha prosa de liberación e esquezo da fala, como na canción que leva o título de Powder:  “Me he rapado la cabeza y afeitado la cara, tengo el aspecto de Powder pura energía , solo salgo por las noches y hago vela en las cuadras, sobre mi piel resbala el agua helada..” Canción que declama na súa vertente conceptual a exposición e a predisposición ó salvaxismo , canción para min esencial para comprender a figura de vangarda ancestral de Pablo Und Destruktion  , o cal fala das súas cancións coma un acto público de catarse colectiva para aquel que comprenda a lectura das súas letras, do seu concepto e do arte innato da reflexión da realidade actual coma suxeito que defende as costumes cun desexo de expansión e internacionalismo como punta de lanza.

Na súa posta en escea que re dirixe o asturiano , aporta a saúde animal e a furia necesaria como afirmaría o Lois ; un canto ao salvaxismo e a anterga natureza humán que nos transporta como na canción Limonov, desde Asturias al infierno  á antiga unión soviética e a súa forma de ver o mundo baixo a máscara do derradeiro soslaio de furia e onde o autor xa se transforma en poeta por uns segundos e camiña sobre o fío da navalla  o galope de Zeus convertido en touro branco no rapto de Europa sobre as dúas Europas; a do oeste e a do leste:

En breve pretendo volar a Moscú
Y hablar con Limónov de sus planes de gobierno
Donde vivo yo hay odio y hay grisú
Podría excavar un túnel desde Asturias al infierno
En breve pretendo volar a Moscú
Y llorar a moco tendido encima de la momia de Lenin
La vida moderna es como una cruz
A nadie le importa,
ríen como disidentes

_mg_6181

Pablo Und Destruktion non titubea en aportarnos a realidade que rodea o seu mundo, o karate e a música o elevan a unha percepción pausada da vida onde estes dous elementos aparecen como mediciña contra os impulsos que o converterían no seu verdadeiro alter-ego: Pablo und Destruktion , de ahí o seu nome artístico, de ahí e das lecturas de Bakunin , de Kropotkin , de Carrer , da inspiración  e condescendencia de  Tomas Berhard que compón a poesía para os sentidos , descifrando a súa compoñente violenta en voz do fracaso que é a vergoña europea por excelencia logo de tantos triunfos, primeiro; do home sobre o home ,logo; do home sobre a maquina e por último do home sobre a máquina esquecéndose do home: De tanto galopar, de tanto galopar, ya no conozco a nadie, ya no se lo que es mío, o de mis animales…

 Autor: Pablo Gómez Portas

Fotografía : Cris Armadanzas

 

 

The man from Italy: Simone Saibene.

O medo supérase co fluir da noite , na soidade penetrable da noite, cando podemos meter un pe no bosque sen sentir nada máis que bosque e nada menos que oscuridade…

Na zona norte italiana, concretamente en  Cirimido, nunha pequena vila que se atopa a uns poucos kilómetros dos alpes suízos, un rapaz de once anos cunha inquietude un tanto particular polo mundo da imaxe, fascinado pola televisión e deleitado pola elocuencia sonora da radio, pídelle aos seus pais que lle regalen unha cámara de vídeo.

David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa.       

Súa nai e seu pai, un ebanista propietario dunha pequena empresa, sorpréndense polo interese do seu fillo, xa que o máis normal e que os nenos reclamen presentes como unha bicicleta ou xoguetes máis convencionais acordes a súa idade. Para Simone, o protagonista desta historia comeza así unha experimentación brutal, un xermen de ideas esbarállanse na súa cabeza. O aparello de vídeo comeza a rodar e a suxerir novos ambientes impredecibles baixo a mirada do cativo que agora pode observar dende fora o transcurrir da súa vida e do seu entorno. Esperta no seu sorriso a substancia vital que fai que a cámara mini VHS forme parte inapelable da sua infancia. Simone  utiliza o vídeo como elemento de escape dunha sociedade, a italiana , ainda moi arraigada aos preceptos cristiáns e se cadra un tanto victimistas cos que o galego de corazón quere romper, escachar , crear novos mundos en representación visual. Simone desexa xogar coa seriedade e responsabilidade que lle esixe semellante regalo e evocar zecais ao amor co que Salvatore, o eterno namorado do cine en Italia , realiza as súas primeiras composicións en Cinema Paradiso, filme que coincide no tempo coa súa infancia, e que garda un símil fermoso coa aventura cinematográfica de Saibene.

Chegada a adolescencia, comeza a búsqueda de novos camiños, Simone deixa aparcado o video para enfrontarse a música, a fotografía e mesmo a literatura. Nesta última vertente vaise a atrever a escribir poesía,  interésase polo verso libre, por un movemento  de transgresión literario que nace nos estados unidos nos anos cincuenta e que será semente do auxe hippie dos sesenta; a chamada xeración beat, que se refire a unha xeración cansa, aborrecida da idea material do soño americano, da invasión económica aos paises en vías de desenrolo, da falta de verdadeira liberdade que ten como bandeira a producción en baixo coste. Esta xeración, a beat, é fundamental para Saibene e vaille servir ao xoven apaixoado pola literatura de motor e camiño literario. Empápase dos conceptos que propón Henry Miller, o pai da xeración beat, e do cal Simone, se namora da súa forma de escritura. Fascínanlle tamén outros autores desta xeración coma  Kerouak, Borroughs, Allen Ginsberf, ou Ferlinguetti. Deste último atopo un verso consecuente co feito da súa  posterior fuxida a Galicia, e no cal, o derradeiro poeta beat, dirixíndose ao espíritu malgastado dos Estados Unidos afirma en Lástima de Nación:

“Lástima de la nación que no alza su voz
excepto para ensalzar a los conquistadores
y aclamar al agresor como un héroe
que aspira a gobernar el mundo
por la fuerza y la tortura
Lástima del país que no conoce
ningún otro idioma salvo el suyo
ni otra cultura más que la propia”

 

David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

Aos dezanove, foi o seu primeiro contacto con Galicia. Unha visita que se fixo por casualidade, aproveitando a viaxe que un curmán, “deses que só ves nas fins de ano”, realiza a capital galega.   “Compostela foi unha reveleación” afirma o director galego, o cal coñecerá San Andrés de Teixido, froito da casualidade de atoparse con dous estudantes en prácticas, que o convidan a facer unha entrevista na que Saibene se fai pasar por peregrino (sinopse). Durante este primeiro contacto con galicia, o libro de referencia para Simone é Demian de Herman Hesse, o cal o acompañará durante toda a viaxe. O trance hipnótico de Demian na novela  e a xeración dos fillos de Caín, ábrelle as portas a outra visión do mundo onde a sinxeleza non é simpleza e os homes parécense máis ao seu tempo que o seu pai  como diría Guy Debord. Xa coas pilas cargadas voltará a Italia coa sensación de cumplir o propósito da súa vida. Fascinado pola xenerosidade galega, Simone, o poeta do cine, está agora cargado de sensacións que lle evocan ás imaxes oníricas que durante a infancia e adolescencia o acompañaron nos soños recurrentes da foresta galega, un feito que medra no seu interior e que o vai a levar a unha creacción audiovisual entusiasmada.

David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

Anímase logo a realización dunha reportarxe a un músico, veciño e bo amigo  en “Contrappunto: Gabriele Carpani, contrabbassista”, ao tempo que comeza os seus estudos de Ciencias da comunicación. Na etapa universitaria Simone vaise a atrever tamén a rodar unha curtametraxe “Il furto della zucca” para logo rematar a licenciatura cunha tese titulada; “Para unha xeografía do cine. A rexionalización do cine español: o caso de Galicia” no que fala do cine galego en galego, recupera entre  outros a Chano Piñeiro, o director ourensán que se atreveu con filmes coma Mamasunción ou Os páxaros morren no aire  e que conta ademáis na súa filmografía coa famosa Sempre Xonxa. No 2007 dirixirá Simone “Retorno a San Andrés” coma homenaxe a aquela primeira visita que se lle deu por casualidade. No 2009 comeza a súa estadía en Ourense, a cidade atrapao e  catro anos despóis produce a sua primeira longametraxe; 9 ondas , filme no cal aparece parte da súa esencia como director e forasteiro na nosa terra, un seudónimo de Saibene que peregrina na búsqueda de sí mesmo, un the man from earth a galega. Falar de Simone Saibene é falar de prudencia, de aprendizaxe, dun home que escoita coa “orella verde” e que  sabe diferenciar entre intelectual e pedante coma un soplo e un esbirro.

Pablo Gómez Portas

David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa