Archivo de la categoría: Opinión

ATRAPADOS NAS REDES

Autora: Sheila Caride Fernández



Un día máis sentada na rúa do Olvido, vexo á xente pasar. Vaia!… outro pegado ao seu teléfono “intelixente”, revisando as súas redes sociais. Quizás algunha vez ouvistes falar da obsolescencia programada. Os produtos electrónicos son fabricados cunha vida útil determinada, calculando de antemán durante canto tempo poden chegar a funcionar, condenados a destrución. Pero en moitos casos, estes aparellos destrúen outros aspectos. Parece que tamén se programou unha decadencia da sociedade, unha obsolescencia social.

Os avances tecnolóxicos e os novos modelos de socialización estannos a converter en prehistóricos emocionais; marabillosos avances que nos permiten conectarnos e comunicarnos en todo momento, pero con calidade? Xa non falamos mentres esperamos na parada do autobús, do frío invernal nos ascensores ou dos refráns co veciño da aldea. Agora facemos selfies, comentamos fotos, compartimos noticias, poñemos filtros … Quizás a parte máis preocupante é porque a xente de a pé nos ocultamos en perfís e conversacións trabadas de emoticonos? Escondémonos detrás dunha imaxe social, ocultando os nosos corazóns e a nosa realidade detrás de polgares azuis buscando aprobación allea, buscando agradar.

O gran Eduardo Galeano falaba da “cultura do envase” onde cobra máis importancia a aparencia que a esencia, a roupa máis que o corpo, o contrato do matrimonio máis que o propio amor… Creo que non nos puido definir mellor; as fotos da internet e os perfís das redes sociais convértennos en escaparates de venta, en vendedores de fume e en compradores de aprobación.

 Pero a vida non ten filtros, non da tempo a recoller todos os momentos.     Xusto no instante antes de saltar a unha nova aventura,cando se colle impulso e case se toca o vento, iso, non se recolle nun fotograma ideal. Non somos todos tan perfectos como parece nas redes, non vos fiedes dos perfís do ego! Non nos enganemos, os estereotipos estiveron e continúan,  pero quizás agora co incremento da influencia das redes sociais e os referentes destes “métodos de socialización”;  a importancia da aparencia cobra máis valor, en algúns casos excede os limites. Na internet, pódense atopar referentes para mellorar a nosa imaxe social; para que ler un libro que nos abra a mente, podendo cambiar a foto de perfil, non?

ATRAPADOS NAS REDES
Atrapados nas Redes // Fotog: Sheila Caride Fernández

Pero de que nos estamos escondendo detrás desta aparencia? que buscamos? aceptación social? recoñecemento? Eu tamén son unha escrava máis da sociedade, sometida a tódolos cánones de beleza, e agora mesmo a uns cánones sociais…se non tes un ou varios perfís nas redes xa non estás socialmente incluído. Unha falsa compañía pero realmente non estamos máis sós ca nunca? Pero realmente tanta xente se preocupa por nós?

Preguiza social! Rexeitemos as actitudes de prexuízos e abandonemos os xuízos da aparencia. Digamos a verdade á cara e deixemos os eloxios nas redes, sexamos coherentes ás 10, ás 12 ou ás catro da maña nunha noite de verán. Continuemos apreciando á xente de verdade a que non  se oculta, que é a mesma persoa dentro e fora, sen disfraces dixitais, sen avalares virtuais, recordando que unha mirada nunca minte.

Volvamos a falar con acento galego, con paixón das paixóns, falemos do tempo, da choiva e do vento, cobremos a débeda da cea pendente, deixemos que a túa compañía se asocie ao olor do café recén feito. Lembra que a sensación cando aparece esa persoa e te quedas sen alento, non se recolle nun estado de Whatapp.

Recoméndovos volver ós charcos a xogar co barro…de vez en cando…, soltemos o lastre da vida seria e artificial. Que segan comezando as relacións cos demais nunha boa verbena, no bar de sempre ou no medio da Ponte Romana, despois de chocar por mirar cara a corrente. Que a nosa felicidade estea nas persoas de verdade, nos grandilocuentes actos de cariño e nun simple, oes hoxe unhas cañas?, e non no número de seguidores.

Un día máis, vexo a xente pasar, sentada na escaleira do esquecemento. A ese rapaz non só lle recomendo aparcar o teléfono para non escornar na beirarrúa, senón tamén para ver a cor das cousas. Vamos sé valente, non lle escribas nas redes, que non sexa soamente fume,  fala ca mirada, sé auténtico…un día máis na rúa do Olvido.

A ecuación educativa

Procrastinación. A primeira vez que escoitei ese vocábulo foi en palabras dunha rapaza duns 16 anos e empregouna para describir a súa xeración, aos seus compañeiros e así mesma. Defínense a si mesmos coma unha xeración de vagos e maleantes que aprazan todo para outro momento, que dureza!

Adolescencia. Os adultos, ou os que finxen selo, soemos recordala como un período de ledicia inmensa, de experiencias novas, onde todo é posibel e nada é probabel. Pero os rapaces de agora non o ven así, ou polo menos non todos.

Falo de eses rapaces fóra do sistema, os rapaces que non encaixan na ecuación educativa, aqueles que a súa vida os levou a asumir lastres demasiado grandes sendo aínda demasiado cativos.

Moitos de nós e os medios de comunicación, en algún momento os clasificamos coma nugalláns, parvos, barriobaixeiros, e cuantiosos calificativos pola súa orixe ou personalidade. Poñendo etiquetas nas súas costas demasiado pesadas, demasiado crueis. Cargas que pola idade, personalidade ou situación non son capaces de asumir, e prefiren deixarse levar pola corrente da sociedade que lles indica o que son e o que deben ser.

Todos temos ou tivemos muíños que nos pareceron xigantes, todos tivemos sombras nun mes de verán… pero moitos de nós tivemos a sorte de ter quen nos apoiara e nos acompañara no camiño…Que pasaría se esas persoas non estivesen? Se non tiveramos quen nos impulsara en cada fracaso ou en cada alegría. Eu teño claro, abandonaría, deixaría de estudar e gañaría a corrente que me levaría a un mar en calma nun traballo non soñado, fichar, traballar e marchar, sen emocións fortes, sen motivación, sen vocación… nese momento estaría fóra do sistema educativo.

Un sistema que en moitos casos iguala ao alumnado en lugar de descubrir o verdadeiro talento, a verdadeira esencia que todas as persoas novas teñen.

Un sistema que se compara a unha guerra: ou comigo ou contra min. Onde o vencedor consegue os obxectivos fixados, os estándares marcados e perde polo camiño a súa personalidade.

Ao final o que o docente crea son guerreiros: se estás dentro do sistema, compites por unhas boas notas que te leven o teu soño. E aos perdedores, dánselles argumentos suficientes para que se convenzan que nunca o conseguirán. Convencédevos non chegaredes!

prueba 8
Fotografía de Sheila Caride Fernández

Por suposto, esta historia remata coma todas as batallas, para os altos cargos hai vencedores e vencidos, para o resto da poboación, todos son vítimas. Gañadores e perdedores, son vítimas dun sistema tradicional que se atopa a anos luz de sistemas educativos onde prevalece a persoa, coas súas virtudes e potenciais máis que o cumprimento dun criterio de avaliación.

Pero que pasa cando os rapaces “perdedores” se definen e describen como guerreiros de outra loita? Da súa propia. Que acontece cando non renuncian aos seus soños aínda que lles poida, en ocasións, a procrastinación?

Deben saber que a vida é máis do que lles contamos, máis alá de indicadores de logro, probas individualizadas, e informes de avaliación. Deben saber que ás veces os soños alcánzanse pero só cando se loita con dentes e unllas, nada é regalado, todo é merecido. Que as mentes máis brillantes cometeron erros, que a lealdade, a bondade e a superación persoal son máis importantes que as progresións aritméticas.

O que non saben é que son a xeración dos si-si: si se pode si se quere, nunca hai xeracións perdidas unicamente durmidas…non debe existir un sistema no que alumno deba encaixar, débese crear unha fórmula para adaptarse a cada talento; onde se forme a persoas e non a personaxes dunha obra teatral da súa propia vida.

Quizais escribo sobre eles por envexa de volver a esta etapa onde se vive apaixonadamente, sen filtros, sen vergoña, sen medo,cunha por vir cheo de puntos suspensivos… Tamén escribo, porque son parte da nosa sociedade, aínda que as súas voces estean en ocasións silenciadas, pero eles son a parte creativa do mundo. Se en cuestión de 50 años se produciu unha revolución tecnolóxica e dixital que permitiu transmitir información en cuestión de segundos ao redor do mundo, creo que ningún de nós podemos predicir como de lonxe pode chegar a creatividade e o talento dos que hoxe en día, son mozos.

Confiemos no talento de cada persoa, sen prexuízos, e animémolos a ser eles mesmos, ser únicos e diferentes, ser e ter esencia. Eu so vos digo amade, loitade e vivide como uns adolescentes, se o sodes…aproveitade cada momento, e recordade que as virtudes superan ás cargas, as palabras positivas sempre terán máis forza que o odio.

E se comezaron a saír as primeiras engurras e as primeiras canas anímovos a ser apaixonados con todo o que fagades e sodes, na risa, no pranto, no amor e no traballo…que pesen máis os momentos que os recordos ou os anhelos. Anímovos a crear unha pequena revolución dentro de vós, para que ao igual que os adolescentes, encontredes todo o que se opón a que cada maña, cada un de vós, podades comervos o mundo e dicir: eu son un guerreiro.

Sheila Caride Fernández