Poesía | Revista de cultura e sociedade

Archivo de la categoría: Poesía

Un poeta é aquel que albisca máis alá do seu crepúsculo e contempla as miúdas pingueiras de átomos solemnes que mudan a dor do contemplativo, a poesía é un refuxio para o antihéroe que entende o mundo mellor que ninguén máis non enturbia as augas para que parezan máis profundas. A algúns póñenselle os pelos de punta no solpor, outros, gardan o vacío existencial no seu corpo e mudan de pel se é necesario.
O poeta recita para sí mesmo a melodía da contracultura neste século que pide a berros unha transformación prudente. El naceu para ser destiño, para debuxalo, para ser o sinxelo interlocutor entre o ego e os atributos estoicos. O poeta non teme ser incomprendido, non pretende o rapsoda actual rimar en estructura metódica se non danzar arredor das palabras e erguer a testa ante a morte, sen medo, sabendo que non significa nada. A contracultura naceu para debuxar nas marxes das libretas, romper as estructuras do arte e elevar a calquera mortal a unha inspiración catártica xa sexa a partir de Rimbaud ou de Kiko Neves.

Pablo Gómez Portas

Autor: Aarón Roble Pulido

Nacín unha vez, maldicín ese fascismo 50 máis.

Imaxínome ós meus irmáns espermas que morreron ao meu carón coma a verdadeira vida que me trouxo ata aquí, apostar por un intento desesperado de paixón cunha soa bala que non se perda fugaz no vento das palabras quebradas por almas delirantes de marketing inocuo, pois tanto está dito… que podo eu contarte novo? máis que apuntar, apuntar, disparar, saír fervendo póla recámara e cortar o vento co meu cabelo prateado coma un meteorito sobre o propósito a corto prazo, xa, agora, como aguantar se non pido máis que auga da fonte e aire para respirar? Nada o vexo dende fóra, é totalmente imposible non saír de min e penetrar na máis densa pedra se fora necesario, quen son eu entre tanta vida para non facelo, se ademais, non podo facer outra cousa.

Non elixín ter conciencia, nin corpo, nin conciencia sobre o corpo, afirmo que a miña vida non ten máis sentido que as árbores que osixenarán ós meus fillos pois son o que máis quero, e para vivir necesitan máis eses carballos que unha figura paterna substituíble co paso dos anos e o desenrolo intelectual; recalcando a miña ética e moral, afirmo que desecaría plantas, cortaríaas e queimaríaas se fose necesario para ampliar o garaxe da miña casa, cambiaría o amor dun día para outro por un “Si!” entusiasta, traballaría millares para dalo todo a quen quero, pois para min non pido nada.

Este sentimento de masturbación, no que o cerebro goza sen diferenciar pero ti sabes que non é o mesmo, lévame por sendeiros pechados cheos de príncipes, zapateiros e travestismo, pois como dixen son unha esponxa que non acha unha razón para non absorber, absorber, e seguir absorbendo cousas que nin recordo pero semellaban interesantes, coma tentar foder cun home se me perden as mulleres, pensar en vexetais ou adorar cans cando son un zorro ceibe do monte; cando relaciono os medos cas ganas de morder, volvo a deixarme sen comer 3 días e nin respectarme deixo.

Que negativo é este rapaz! Vale, pensa en todos os bos momentos, eses que nunca esquecerás, intenta calcular o que duraron, en días, ese será o teu numerador. Agora calcula o número de días que que viviches, será o teu denominador, soamente dálle a “=” na calculadora e multiplícao por 100.

Efectivamente, nin o 25% da túa vida está neses recordos, sabes cantos pasaches equivocado, pensando erroneamente, aportando a unha contaminación atmosférica sen igual, envolto en dores, problemas, preocupacións a mares por chegar a fin de mes?

Si, hainos que dirán:

– “A min, que lle queres, valeume a pena”

Cantos medos nos condicionan, Ai Freud, ai Freud o que tal contaches! Seguir crendo é cousa de incrédulos, quen o ía dicir.

Todas esas bombas nucleares para que din que son?

Señoras, permitímonos pensar que unha gran guerra biolóxica ou nuclear nos arrasará a todos, porque hai precedentes e razóns día tras día, votar non serve de nada, as democracias perderon toda soberanía posible fronte os bancos e grandes fondos de inversión (especulación), non parece que ningún magnate amague con apagar as máquinas que desfán o noso medio, e as persoas cada vez somos máis insoportables, de verdade, basta con pisar unha gran calle comercial, con fermosos cadelos, móbiles cargados, corte de pelo “CR7” pro rapaz, mil etc.

Toda transición imperiosa da humanidade sobre as máquinas esfumouse, estamos no principio dunha era, e xa estamos dominados polas redes interconectadas. Con que perspectiva traballamos? Pois unha escala recente, nova, descubrina hai 2 meses: Adeus.

Hai actos heroicos, nos que amagas entre a vida e a morte, a familia sufre e todos se preguntan que sería si houbese pasado; máis heroico é Joaquín, Vanesa, Sofía, Jose, Manuel, Lucia, Jorge, David, Pablo, Esteban, María, Julián… non dubidaron nin lles tremeu o pulso ante este mundo.

O meu máis sincero respecto a vós e o voso círculo.

Din que un humano pode reencarnarse noutro ser humano. Eu digo que por que non noutro ser vivo, nun animal ou nunha planta.

E coa mesma, á inversa. É máis, podo asegurar e aseguro que sei dalgún caso que o proba. O de Maruxa, sen ir máis lonxe.

Estou segura de que Maruxa, noutra vida, foi un carballo. Só iso xustifica que sexa tan forte, que aguante os golpes desta (puta) vida como os carballos do pé da súa casa que, tralo lume, néganse a unha morte tan covarde.

Maruxa foi a única irmá entre homes na Galicia rural de fai case nove décadas. Casou co Marcelino na eira da casa e, de viaxe de noivos, a lúa non lles deu para chegar moi lonxe.

Desa unión naceron dous homes e, antes deles, a flor máis bonita daquelas veigas do Condado. Na aldea a vida nunca era fácil, pero tampouco se acostumaba a ter aires de grandeza e así vivíase mellor.

Co paso dos anos, fóronse unindo novos membros á familia e comezaron a “brotar” novos gromos, case todos nenas. E calquera escusa valía para ocupar todos asentos daquel campamento base e celebrar, a base de comida e bebida farturentas, a vida.

E o fraco pero agarimoso corpo de Maruxa íase cubrindo das marcas que provocan o paso do tempo, o traballo no campo e as labores de matriarca declarada.

Pero a vida é caprichosa e egoísta, parece non levarse ben coa felicidade allea, sobre todo esa que non se consegue a base de talonario nin artificios. Canto máis pura é, máis lle molesta. E rebélase e dá un golpe na mesa. E o que deu na mesa da matriarca fóiselle das mans.

Rompeu a mesa e a onda expansiva secou á flor que había no centro. A flor que surtía a Maruxa da vitalidade que os seus anos xa consumiran. E pouco tempo despois, ese mesmo golpe quebrou a Marcelino, que a pesar de aparentar grande e duro como o granito, tiña un corazón demasiado delicado para semellante brutalidade.

E Maruxa murchou, tanto que por momentos parecía que ía colgar o mandil e ir detrás dos seus. Pero non o fixo, sumou engurras de sufrimento e loita ás que xa tiña dos tempos bos e seguiu exercendo de matriarca.

As forzas xa non eran as de antes, como unha árbore que queda tocada polo lume e non logra quitarse de todo a cortiza negra. Pero aguantaba, vaia se aguantaba.

E por iso, estou segura de que Maruxa leva dentro un carballo.

Autora : Noelia Álvarez Verea.

Para leer máis historias, homenaxes a nostalxia , reivindicacións literarias e outras prosas seguide o blogue : «Alén do Aparente» e o apartado Historias Alén do Aparente:

https://alendariadevigo.wordpress.com/category/historias-alen-do-aparente/