Unha obra de Manuel J. Maside

---

ESCENA 1

 

(O salón dunha casa. Na cadeira de brazos  unha muller, a nai, con instrumentos de calceta na man, mais totalmente queda, ca vista perdida no público. No chan, xogando cuns coches de xoguete, o fillo)

 

Fillo: Nai, que lle pasa? (Pausa) Xa está maliña coma sempre, nai? (Pausa) Pódeme contar que lle pasa, non llo digo a ninguén… De verdade, confíe en min.

 

(Pausa. Segue a xogar)

 

Nai: Fillo, ti… non sabes… ti… non sabe.. eu…

 

Fillo: (Volve mirar á nai) Non sei que lle pasa, nai, nunca mo di, nunca fala, so queda aí pasmada, eu… non sei que facer. (Triste, ca testa baixa) Se a lo menos me contara algo…

 

Nai: Ti… non sabes… eu

 

(O fillo volve a xogar, metido no seu xogo, a muller segue estática. Entra o pai no salón)

 

Pai: (Canso pero ledo, sen reparar na nai) Ola, familia (Vai onde o fillo e saúdao cariñosamente) Ola, fillo, como estás? (Vai cara onde a nai) Ola nai, que tal… (Repara no estado catatónico. Anoxado) Outra vez, outra vez?? Xa está outra vez a tola esta papando moscas no seu mundo?

 

Fillo: Pai, non lle rife, ela está enfermiña outra vez, non lle rife.

 

Pai: (Moi anoxado) Non rifo, non rifo… soamente me cago en todo!! Puta tola, por que casaría con ela? Por que carallo escollería a esta tola entre todas as mulleres? Cagoental! Estou ata o carallo desta muller, ata o carallo! Non fai nada, non coida de ti, non cociña, a cona, muller, a cona!!

 

Fillo: (Chorando) Pero, pai! Ela está enfermiña, non ten culpa, ela é boa, é boa!

 

Pai: (Moi preto da orella da nai, que permanece inmóbil) Quen me pon unha cervexa, quen?! O carallo, póñoma eu? Vai tomar polo cu. (O fillo chora desconsolado) E ti que choras, papaostias? Marcho desta casa.

 

(O pai marcha da escena. Queda o fillo chorando desconsolado e a nai igual de paralizada)

 

Fillo: Nai, que lle pasa? El é… el non lle merece a pena… pero a min pode falarme… (Unha bágoa cruza o rostro de pedra da nai, logo baixa a testa) Eu non sei que facer por vostede, se me dixera que lle pasa…

 

Nai: Eu… non sei… eu… so quero… morrer…

 

Fillo: (Chora inda máis) Non quero perdela… (Berra) Non quero perdela!! (Marcha correndo da escena)

(Queda a nai sentada na cadeira de brazos, levanta a testa, olla ao público e seca ca man as bágoas. Entra un home vello en traxe e ponse ao seu carón, charlan)

 

Home: Moitas bágoas, non si?

 

Nai: Unhas poucas, as de sempre, comezo a estar seca.

 

Home: Cando o vas facer?

 

Nai: Dáme tempo.

 

Home: Vaste despedir? Eu non o faría, é peor.

 

Nai: Por el dáme igual, é un fillo de puta, ten razón, pero é un fillo de puta, pero o neno.

 

Home: Non é un fillo de puta, ti non satisfás os seus desexos.

 

Nai: Coñezo os teus razoamentos, todo a culpa é miña.

 

Home: E o fillo? Chorando desconsolado por ti? Non é culpa iso tampouco?

 

Nai: (Volve chorar) Supoño que si, é culpa túa.

 

Home: Eu so che digo a verdade.

 

Nai: Supoño que si, que é culpa miña.

 

Home: Lamento dicircho, pero sabes de sobra que es un lastre para a túa familia, estalos fodendo ben. Un home que desespera e un fillo que non para de chorar.

 

Nai: Por que deus fixo isto comigo?

 

Home: Non metas a deus nisto. A que rebenta vidas es ti.

 

Nai: Se marcho, o me fillo terá un estigma ante a sociedade dunha nai tola que se matou.

 

Home: O estigma vai telo igual, ou pensas que non se enterarán pronto por aí que ten unha nai trallada da cabeza?

 

Nai: Certo. Pero inda así, quizais inda me precisa, uns anos máis.

 

Home: A ti? (Ri) A ti quen carallo te precisa?

 

Nai: Gozas con isto?

 

Home: É o meu traballo, en serio, soamente fago o meu traballo.

Nai: Parece que gozas.

 

Home: Antes dixeches que o teu home é un fillo de puta… Mataríalo?

 

Nai: Que dis?? Xamais faría dano a ninguén, e menos a el.

 

Home: Perfecto, soamente quería deixalo claro.

 

Nai: Non son unha criminal!

 

Home: Ben. De todas formas vai pensando cando e como.

 

Nai: Non vas axudarme?

 

Home: (Sorrí cinicamente) Por suposto! Agora penso que ven o teu fillo. Ata logo!

 

(Marcha o home. Entra polo outro lado o fillo. Corre a onde a nai e dálle un bico)

 

Fillo: (Secando as bágoas) Nai, é por culpa miña?

 

Nai: (Chora e dálle tamén un bico mentres sorrí amable) Como vai ser por ti? Es o mellor que me pasou xamais. Se por min fose estaríamos xuntos toda a vida… Que fuches facer?

 

Fillo: Nada, nai… Fun chorar.

 

Nai. Ai, meu fillo, non chores por min!! Eu xa son vella e teño manías. Ti vive a vida sen ollar as miñas tolemias.

 

Fillo: O pai é malo, bérrache, non entende que estás mal.

 

Nai: (Con curiosidade) Por que dis que estou mal?

 

Fillo: Véxote mal, pasmada, cos ollos tristes, queda. Unha vez vin na aldea dos avós unha curuxa nunha póla á que lle pillara a luz do día lonxe do niño. Tiña os ollos grandes coma pratos, e estaba queda coma unha estatua. Ti estás igual de mal, ou a lo menos iso semella, como nunca me falas non sei que che pasa.

 

Nai: Non me pasa nada, as veces póñome nerviosa, nada máis.

 

Fillo: Non pareces nerviosa, semellas noutro mundo, case morta.

 

Nai: (Sorrí) A outro mundo vou, a onde están os meus pensamentos máis escuros, loitando uns cos outros nunha batalla fratricida, e fáltame o ar, e preciso vento, e marcho a un cantil con vento onde ollo o sol morrer no mar, i eu mesmo quero… En fin, son pensamentos meus, non quero que te preocupes, soamente son cousas que me pasan pola testa, como a calquera. Non te preocupes.

Fillo: Non entendín moi ben todo iso.

 

Nai: Normal fillo, a túa nai ten pensamentos moi complexos, de adultos.

 

Fillo: Eu tamén penso ás veces.

 

Nai: En que pensas?

 

Fillo: Nun mundo mellor.

 

Nai: Para a xente pobre?

 

Fillo: Non, para nós os dous, un paraíso onde podamos vivir tranquilos o resto da vida.

 

(A nai bota a chorar e aperta ben forte ao fillo, que lle devolve a aperta)

 

Nai: (Berrando) Por que serei tan filla de puta, por que??!!

 

(Apáganse as luces)

 

Fotografía: David Novoa