Mi lotería

Autora: Laura González

Fotografía: Siente e Imagina films-SIfilms


Hace un año tuve un sueño. Uno de esos sueños que no sabes si es sueño o es real de lo mucho que lo anhelas. Más que un sueño fue una premonición. Algo dentro de mí me decía que ese era mi año, que me tocaría la lotería. Parece una tontería, pero ese sueño, esa premonición se hizo realidad: El 22 de diciembre de 2017, ¡¡me tocó el premio gordo!! ¡¡¡Exactamente de gordo 3 kilos y medio!!! Ese día, mi vida dio un giro de 180 grados. Tanto me lo decían y yo tan escéptica a esas palabras…¡qué necia! Porque vaya si cambió…

Y es que antes de que sacaran el número premiado de la Lotería Nacional, yo ya tenía mi premio conmigo, desde recién estrenado el día. Y es que ese día, pasé de ser hija, nieta, hermana, ¡¡… a ser mamá!! Y mi mundo entero cambió.

Su mirada y la mía se cruzaron por primera vez y surgió el amor. Un amor tan inmenso como el universo, tan inexplicable, tan mágico. Sentí su piel contra la mía y un escalofrío de felicidad recorrió mi cuerpo entero. No importaba nada, sólo contábamos él, su papá y yo. No importó el corte en mi intimidad, ni la aguja que lo estaba cerrando, aun cuando la sentía atravesar mi piel. No importaban las demás personas allí presentes. Sólo los tres. Era nuestro momento. El suyo. El mío. Nuestro. Único.

Poco dormí esa noche, ese día. Tenía tantos deseos de tenerlo abrazado a mí hasta que el mundo se acabase. Tan pequeño, tan frágil y con un corazón latiendo a mil por hora, aprendiendo a vivir en un medio tan distinto al vientre materno. Y en ese instante, algo se despertó en mí. No sabría explicar lo que fue, no sé si instinto, no sé si ternura, pero sólo quería estar con él, protegerlo por siempre.

En un momento cambié fiestas de sábado noche por juergas con un simple juguete hecho de trapo. Cambié enfados banales por llantos incontrolados sin saber un motivo. El miedo a cosas terrenales por el pánico de no saber dar lo mejor de mí, el terror a que algo malo le pueda pasar. Cambié sueños, formas de pensar, formas de actuar. Cambié horarios, hábitos y ritmos individuales de vida. Cambió todo. Inevitablemente, sin darme cuenta. De repente, todo gira a su alrededor. Aunque me resista. Aunque trate de buscar un rato para mis cosas, para tener un tiempo para mí, para saber que aún queda algo de mi vida antes de él. No. De momento, no. Todo es a su ritmo.

Momentos incómodos, llantos, la imperante necesidad de tenerme a su lado las veinticuatro horas del día, los desvelos a las tantas de la madrugada, las prisas, el nuevo equipaje diario, mi sentimiento de soledad, de incertidumbre, todo, absolutamente todo eso se borra con una de sus sonrisas, con el gesto de quererme abrazar, de las miradas cómplices entre él y yo, con la ternura con la que le mira su padre. Y es que es inevitable que nuestro universo no gire en torno a él.

Sí, he cambiado tantas y tantas cosas de mi vida de antes. Ya nada volverá a ser igual, por mucho que nos empeñemos. Quizás, en unos meses, en unos años, recupere trocitos de mi vida de antes, pero sé que él me da fuerzas para ser mejor, para querer lo mejor, para buscar lo mejor. Sólo puedo decir que nunca imaginé que un ser tan pequeño podría traer tantas cosas tan grandes…

¡¡¡Y que ya nada podrá quítame este amor tan inmenso que siento dentro de mí!!!

Consumo de historia

Autora/Fotografía: Alba Reigada


Ultimamente todo o mundo me di que vai a Galicia.

Amigos e amigas que na vida pisaran a terriña andan a facer excursións, rutas no coche…Alá van. Cóntanme que fermoso todo, que como está a comida, que o peixe é incomparábel e que non saben como non foron antes.

Se algún ou algunha entrastes no Instagram este verán (que aínda estamos, porque a calor non vai marchar así como así) veña fotos da Costa da Morte, de Pontevedra, de Compostela, incluso de Ourense e das termas; que mirade que sempre pensei que pasarían desapercibidas por sempre xamais.

Entón púxenme a pensar. Que puido pasar para que houbese este boom con Galicia? Cal foi o motivo (ou un deles ao menos)?

É algo así coma narcoturismo, pero sen consumir

O termo narcoturismo atribúese a unha corrente de turismo que se caracteriza porque os e as turistas van a un lugar a consumir e adquirir droga. Neste caso, penso que van, ou imos, a consumir historia.

Grazas ao boom das ficcións sobre narcotraficantes, hai turistas que van na busca dos lugares clave que viron na serie.

E a que mellor vos pode exemplificar esta nova corrente de turismo son eu mesma.

Pazo Baión

Nunca fun moito de pazos, a contar a verdade poucos vira na miña vida. Pero coincidindo cunha viaxe programada a Vilagarcía de Arousa, e vendo a serie Fariña, a idea de ir a ver o Pazo Baión colleu forma.

IMG-20180918-WA0001

Situado na parroquia de Baión, en Vilanova de Arousa, está a inmensa propiedade. Non tiña moita idea de que pasara co pazo despois da Operación Nécora. Queríame sonar algo de que funcionaba como bodega. O que non sabía é que se podía visitar.

E alá fomos miña irmá, miña prima e máis eu ao sitio.

Chama a atención a inmensidade da extensión de terreo cheo de viña, case non se ve onde remata. Pero é ao ver a porta cando viñeron á miña cabeza, as imaxes de xornais vellos das nais dos drogodependentes manifestándose con Carmen Avendaño de primeira. Foi unha  sensación ben rara cruzar esas portas que anos antes representaran unha lacra para toda unha xeración e que, para moitos, aínda o seguen sendo.

Unha vez alí é curioso ver aquel lugar.

Unha guía da un recorrido durante algo máis dunha hora no que conta a historia da propiedade, a labor de rehabilitación que fixeron ca finca e cos edificios, (de feito a vella adega agora é un salón de eventos). Pódense ver as tripas da bodega, como se fai o viño, e para rematar unha cata das dúas variedades que elaboran.

 

Nalgún momento entre as portas de entrada e o viño final, fas memoria aínda que non queiras:

No 1987 o Pazo Baión tiña como titulares a Laureano Oubiña e Esther Lago. No ´95 Baltasar Garzón embargouno para facer fronte á multa da Operación Nécora, e no ’96 a súa xestión acabou en mans da empresa catalá Freixenet, que mantivo a explotación durante 13 anos.

Despois disto a cousa enredouse e as fillas de Oubiña alegaron que o pazo era herdanza de súa nai.

Finalmente o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos autorizou a venda, e tras saír a poxa pública, e o 23 de xuño de 2008 desvelouse que a gañadora fora a cooperativa cambadesa Condes de Albarei.

IMG-20180918-WA0005

Queda o edificio principal, o pazo en si, por reformar e ao que non se pode entrar.

Alí está, quieto, mirando permanentemente a esas portas que tanta historia contaron e polas que Carmen Avendaño chegou a entrar en xullo do 2008, simbolizando a fin? da súa loita.