Archivo de la categoría: Literatura

OS MERLOS DO SEÑOR ABADE

 

Esta é unha desas historias que poderiamos catalogar coma literatura popular, un deses contos que tiñan coma protagonistas a xastres audaces, escribáns aproveitados ou labregos aventureiros, mais xuráronme que este foi un feito real coma ti e coma min.

Estaba certa tarde de finais do verán na taberna da aldea tentando matalo aburrimento cando uns dos parroquianos, que coma cada tarde acudía alí de vaseadas (ir de viños), empezou a contar cun voz pausada unha historia que lle ocorrera ó vello párroco do pobo, “que Deus teña na súa Gloria”:

Un día, xa pola tardiña, ía o cura á igrexa cando no patín da torre do campanario viu sentado ao Monoliño. Manoliño, duns trece anos, era un rapaz do que se dicía que non era ben, bueno, non é que fora parvo, pero ben ben non era.

-Boas tardes Manoliño! Que fas ti aquí tan tarde?-preguntou o cura ante a inesperada presenza do rapaz no templo.

-Boas tardes teña vostede señor abade! Ando á espera duns merlos ,que sei que aniñan na igrexa, para ver onde teñen o niño e así  ir collelo pola noite -respondeulle o mozo.

-Así que hai por aquí un niñada de merlos, pois sorte ca caza!- o crego entrou no templo, e cando o pícaro marchou foi na procura do niño, tras un tempo de busca atopouno e colleuno.

O cabo dun día o párroco volveu á igrexa á noitiña e viu ao Monoliño no mesmo lugar fumando un cigarro.

-E logo fumas Manoliño?-preguntou todo sorprendido.

-Si señor, e fodo tamén!-respondeu o rapaz.

O crego botou unha gargallada ante a resposta do rapaz e seguiu co interrogatorio:

-E logo con quen?- preguntou, ao que o rapaz respondeu:

-Ai señor abade, este non lle é o conto dos merlos!

os-merlos-do-senor-cura
Ilustración de Andy Hermida.

Moraleja: “A pícaro, pícaro e medio”.

David Sabucedo Cardero

Ilustración: Andy Hermida

Sobre o triunfo da imaxe sobre a imaxinación

“ Non trato de describir o futuro. Trato de prevelo”

 

Ray Bradbury

 

Atopámonos en Francia, o 28 de decembro do 1895 , o Gran Café de París acolle a primeira proxección cinematográfica da historia onde un grupo de trinta e tres curiosos serán os únicos afortunados  en asistir a tamén  a primeira proxección pública dos irmáns Lumiere. Os antecedentes do cine atópanse na fotografía , Niepce e Daguerre van a ser os iniciadores do experimento fotográfico tendo en consideración o fenaquistiscopio creado no 1832. Investiga  o propio Niepce co seu procedemento ao iodo o cal permitía fixar ás imaxes coa axuda de vapores de mercurio. O cine e a fotografía unidos nunha aleación necesaria, van a crear un novo tipo de arte  que lle abre as portas a nova creación e “Frabrica de soños” , un filme de George Méliès  que prognostica a súa expansión e interese por todo o globo , un mundo de posibilidades que Stanley Kubrick desenrolaría xa nos anos cincuenta como aquelo que por escrito e por pensado tamén pode ser filmado; acandando así a máxima expresión a cargo da ilusión e a apertura mundial das posibilidades inconfesables e novas revelacións sen límites na relación da realidade-maxín universal e que van a acadadar agora un novo participante; o denominado cuarto poder logo da definición básica de Montesquieu sobre os poderes executivo, lexislativo e xudicial e que se consolida e evoluciona no noso século na nova definición en referencia a internet que se encadraría no termo de quinto poder.

Na actualidade, o cuarto e quinto poder únense coma único motor da evolución, únicos recursos inapelables da sociedade civilizada e que ,polo tanto , en referencia ao título do artigo , convídanos a  reflexionar sobre a influencia histórica da imaxinación no receptor que está vendo cine ou que observa unha serie fotográfica buscándolle un sentido. A loanza ( moitas veces subconsciente) do suxeito pasivo a imaxe na que se quere reflexar, imaxe na que se quere converter, un alter-ego  acadable que se nos presenta no espectáculo audiovisual coma un suxeito separado do seu producto  en saturación de contidos sen carga reflexiva se a vista e o pensamento non están educados. O cine na súa prehistora que se relaciona xa co mito da caverna de Platón  e pasa polas sobras chinas garda moito de imaxinación no espectador ou polo menos unha vontade e un respeto a representación da imaxinación en vivo. O cine independente pola súa parte como cine de creacción alternativa para un público outsider, non precisa da inmediatez do filme holliwoodense , a candencia permítelle ao espectador  crear novos pensamentos , reflexionar por fin e manter un lazo moi estreito entre a trama e suxeito e polo tanto entre a imaxe e a imaxinación. O suxeito da nosa era perde a súa relación co retrato , coa clásica forma de representación individual na pintura de maneira definitiva e que hoxe realizase nunha sobre-exposición da propia imaxe e a unha reiterada pérdida da intimidade , todo elo normalizado , consentido e derivado na asimilación do home como documento.

Argumentar pois en relación aos magnates da comunicación o pretencioso intento de  eliminar a literatura da imaxe de raiz sen máis método que a saturación de contidos de esa orde na nosa actividade diaria. Os totalitarismos xa non se acadan soamente coa opresión e o monopolio da violencia, se non que manteñen unha relación estreita coa tecnoloxía dos fogares no occidente sendo os obxetivos; diminuír a sorpresa no individuo en clara idiosincrasia narcisista, converter polo tanto o espectáculo na derradeira realidade ou negar a propia realidade converténdoa en imaxe, todo o contrario que propuña Platón no mito da Caverna xa mencionado. En referencia a estes suxeitos que ostentan o control  audiovisual e das redes sociais“ Sobre os sabios famosos” aos que me refiro na retórica nietzscheana ,  e que se podería aplicar nas reglas da industria de masas do audiovisual na actualidade, sedúcenos  o filósofo alemán:.. ¡oh  sabios famosos! por que no habeis servido a la verdad ,si no al pueblo y a la supersticion del pueblo..“.. el espiritu libre, el enemigo de los estorbos, el que no adora y el que frecuenta las selvas es aborrecido por el pueblo como el lobo por los perros” ..Quereis dar verdad a vuestro pueblo en veneración.. a afirmanción é clara en canto a individualidade que debe rachar co concepto de  espectáculo como promotor da vida socialmente dominante , da propaganda masiva e da publicidade que trama no seu fondo converter a imaxe en única verdade establecida, entendendo como establecida aquela imaxe que a sociedade prefire en lugar da realidade , a copia en lugar do orixinal ou a apariencia ao ser como afirmaba Fuerbach.

Pablo Gómez Portas

10264496_668503119909145_6630600327200111755_n
Imaxes extraidas  do filme ” Fahrenheit 451″ dirixida por François Truffaut e ambientada na novela co mesmo título escrita polo  estadounidense Ray Bradbury.