Archivo de la categoría: Literatura

Sobre o triunfo da imaxe sobre a imaxinación

“ Non trato de describir o futuro. Trato de prevelo”

 

Ray Bradbury

 

Atopámonos en Francia, o 28 de decembro do 1895 , o Gran Café de París acolle a primeira proxección cinematográfica da historia onde un grupo de trinta e tres curiosos serán os únicos afortunados  en asistir a tamén  a primeira proxección pública dos irmáns Lumiere. Os antecedentes do cine atópanse na fotografía , Niepce e Daguerre van a ser os iniciadores do experimento fotográfico tendo en consideración o fenaquistiscopio creado no 1832. Investiga  o propio Niepce co seu procedemento ao iodo o cal permitía fixar ás imaxes coa axuda de vapores de mercurio. O cine e a fotografía unidos nunha aleación necesaria, van a crear un novo tipo de arte  que lle abre as portas a nova creación e “Frabrica de soños” , un filme de George Méliès  que prognostica a súa expansión e interese por todo o globo , un mundo de posibilidades que Stanley Kubrick desenrolaría xa nos anos cincuenta como aquelo que por escrito e por pensado tamén pode ser filmado; acandando así a máxima expresión a cargo da ilusión e a apertura mundial das posibilidades inconfesables e novas revelacións sen límites na relación da realidade-maxín universal e que van a acadadar agora un novo participante; o denominado cuarto poder logo da definición básica de Montesquieu sobre os poderes executivo, lexislativo e xudicial e que se consolida e evoluciona no noso século na nova definición en referencia a internet que se encadraría no termo de quinto poder.

Na actualidade, o cuarto e quinto poder únense coma único motor da evolución, únicos recursos inapelables da sociedade civilizada e que ,polo tanto , en referencia ao título do artigo , convídanos a  reflexionar sobre a influencia histórica da imaxinación no receptor que está vendo cine ou que observa unha serie fotográfica buscándolle un sentido. A loanza ( moitas veces subconsciente) do suxeito pasivo a imaxe na que se quere reflexar, imaxe na que se quere converter, un alter-ego  acadable que se nos presenta no espectáculo audiovisual coma un suxeito separado do seu producto  en saturación de contidos sen carga reflexiva se a vista e o pensamento non están educados. O cine na súa prehistora que se relaciona xa co mito da caverna de Platón  e pasa polas sobras chinas garda moito de imaxinación no espectador ou polo menos unha vontade e un respeto a representación da imaxinación en vivo. O cine independente pola súa parte como cine de creacción alternativa para un público outsider, non precisa da inmediatez do filme holliwoodense , a candencia permítelle ao espectador  crear novos pensamentos , reflexionar por fin e manter un lazo moi estreito entre a trama e suxeito e polo tanto entre a imaxe e a imaxinación. O suxeito da nosa era perde a súa relación co retrato , coa clásica forma de representación individual na pintura de maneira definitiva e que hoxe realizase nunha sobre-exposición da propia imaxe e a unha reiterada pérdida da intimidade , todo elo normalizado , consentido e derivado na asimilación do home como documento.

Argumentar pois en relación aos magnates da comunicación o pretencioso intento de  eliminar a literatura da imaxe de raiz sen máis método que a saturación de contidos de esa orde na nosa actividade diaria. Os totalitarismos xa non se acadan soamente coa opresión e o monopolio da violencia, se non que manteñen unha relación estreita coa tecnoloxía dos fogares no occidente sendo os obxetivos; diminuír a sorpresa no individuo en clara idiosincrasia narcisista, converter polo tanto o espectáculo na derradeira realidade ou negar a propia realidade converténdoa en imaxe, todo o contrario que propuña Platón no mito da Caverna xa mencionado. En referencia a estes suxeitos que ostentan o control  audiovisual e das redes sociais“ Sobre os sabios famosos” aos que me refiro na retórica nietzscheana ,  e que se podería aplicar nas reglas da industria de masas do audiovisual na actualidade, sedúcenos  o filósofo alemán:.. ¡oh  sabios famosos! por que no habeis servido a la verdad ,si no al pueblo y a la supersticion del pueblo..“.. el espiritu libre, el enemigo de los estorbos, el que no adora y el que frecuenta las selvas es aborrecido por el pueblo como el lobo por los perros” ..Quereis dar verdad a vuestro pueblo en veneración.. a afirmanción é clara en canto a individualidade que debe rachar co concepto de  espectáculo como promotor da vida socialmente dominante , da propaganda masiva e da publicidade que trama no seu fondo converter a imaxe en única verdade establecida, entendendo como establecida aquela imaxe que a sociedade prefire en lugar da realidade , a copia en lugar do orixinal ou a apariencia ao ser como afirmaba Fuerbach.

Pablo Gómez Portas

10264496_668503119909145_6630600327200111755_n
Imaxes extraidas  do filme ” Fahrenheit 451″ dirixida por François Truffaut e ambientada na novela co mesmo título escrita polo  estadounidense Ray Bradbury.

 

 

A alquimia do destino.

“Deiteime moi despaciño
sobre a herba.
O sol alumeou a miña pel
e as sombras das árbores
proxectaron
sobre as miñas costas
un mapa sen destino.”

O destino existe sempre e cando o busques ou o deixes fluír coa velocidade precisa, o sino   é un elemento sen categoría, un axexo con vida propia que nos invade de espranza e que aparece cando menos o esperamos, unha realidade viva que nos desafía ante a incerteza do que será de nós e se transforma en pentagrama de escala musical introducíndonos no filme das nosas vidas, aportando unha maxia que é imperceptible pero que existe, e nos palpamos a súa existencia enmascarada,  pasamos moito tempo buscando algún ápice de destino pero sabemos que vai aparecer no momento preciso e no instante adecuado, nun segundo concreto que non vai a ser como os demais, un instante que nos pertence.  Stephen Hawking un home cunha vitalidade impecable, un resiliente sublime,  dixo algunha vez que mesmo a xente que afirma que non podemos facer nada para mudar o noso destino, mira antes de cruzar a rúa.

Pois ben, corría o mes de maio do 2012 na cidade de Vigo, eu paseaba  polo paseo de Alfonso XII para logo desviarme cara a rúa Romil e así dirixirme dando un pequeno rodeo ó instituto politécnico, nesa rúa (Romil) decateime da existencia dun rastro de segunda man que invitaba ao camiñante a botar un ollo e se cadra levar consigo algunha xoia literaria ou musical a un prezo máis que módico. Entre os numerosos libros que enchen os estantes nunha destas chamadas librerías de vello, atopeime cun título penetrante, corrosivo, o libro chamábase O fío da navalla, o seu autor o británico Somerset Maughan, o cal, tamén aparece coma persoaxe na súa trama.

EL FILO

Unha vez na casa, púxenme a ler a novela coa tranquilidade necesaria. Un dos personaxes, Larry, seduce ao lector por ser un completo inadaptado, un home libre que busca nos libros unha explicación e un coñecemento alén do mundo que o rodea para logo viaxar e buscar as aventuras que o formen como home e desa maneira ser o protagonista da súa propia vida, vivir o instante, o presente circunstancial. Larry lee O mundo de Sofía de Jostein Gaarder exhausto, sen ter en conta nada do que o rodea, sen escoitar máis que o son das páxinas que se suceden no mundo que se crea na súa mente cargado de novos coceptos e reflexións. Tempo despóis visitando La Casa de la tía Ni, unha enorme alegoría ó pasado, de rastro dos rastros en formato físico fogareño no concello de Baiona, presentóuseme a posibilidade de mercar ese libro que tanto se nomeaba na novela homónima de Maughan, non sei exactamente se chamarlle a este feito destino ou posibilidade dentro dun caos de búsquedas e encontros conmigo mesmo.

el mundo de sofia

O mundo de Sofía é un deses libros que debería ser un manual para os escolares que medran nesta Europa e piden a berros un cambio de ciclo, toda a humanidade ou mellor dito todo o pensamento occidental está recollido neste recuncho da filosofía dunha forma sinxela para poder entendela, dun xeito delicado a súa vez, a novela revela ó principio un exercicio de respeto cara os numerosos intereses das persoas e narra a posibilidade real de que cada ser humán teña moitas inquietudes e moi dispares segundo a tipoloxía. Tamén transmite o respeto que se debe ter por cada interese xa sexa o fútbol ou a novela.  Alberte Knox, o mestre de filosofía é un dos persoaxes principais, pregúntase: Hai, pola contra, algo que debería interesar a todo o mundo? Existe algo que concirne a todos os seres humáns, independentemente de quenes sexan ou de en que parte do mundo vivan? A pregunta contéstase por sí mesma se o lector seguiu as liñas do texto. A filosofía é vital na creación dos nosos cimentos coma seres humáns, é un xérmolo de virtudes que nos alimentan e crean un ciclo de acción moito maior no noso pensamento. A Sofía perseguiuna o destino e agora é ela  a encargada de preguntarse a sí mesma e darlle resposta a todo aquilo que non coñece e que todos nos preguntamos. E o momento de levar a reflexión a praxe, de ser destino e de fluír na alquimia cósmica.

 Pablo Gómez Portas