Orballo especial segundo aniversario.
Por Pablo Gómez Portas
Xa logo de dous anos en Orballo e cunha sección de poesía que non para de medrar , tamén medra o interese dos lectores por coñecer as faces dos poetas que participan en “Orballo, Revista de Cultura e Sociedade”. O pasado sábado e en pleno recital artístico e poético Antía Balvís , Oriana González e Alex Fidalgo deron unha lección de frescura tanto na interpretación poética como na exposición artística.
Oriana González sorprendeu o público coa súa estética adolescente, lendo e recitando verbas que parecían sacadas dun diario versificado, aportándonos unha sensación de retorno a esa idade na que tantas inquedanzas laten no noso organismo aínda en evolución. Un xesto de inocencia , unha alegoría as unllas pintadas e as fotos recortadas de escritores nas paredes do cuarto familiar, Oriana , cuxa voz xa encheu nalgunha outra ocasión ás paredes do Renque co duo Lady Day e as orellas e polo tanto as mentes de aqueles que coa súa poesía sinten o que sinto;un retorno os anos de ouro , o mal trago do amor non correspondido, as feridas.. pero tamén a vontade por mudar o establecido e alentar de ilusións os miolos e de sorpresas os alentos.
Es bonito mirarte aparecer,
hundirte en el iris del que
por suerte,
te ve.
Odio a mis ojos,
a su forma corpórea,
a su labor errónea.
Odio que lo vean todo
fuera de tiempo,
cuando nada vale,
cuando el daño está hecho.
Pero me gusta cómo
suenas en el recuerdo,
conectando con algo
más allá del centro,
dando vueltas,
girando,
riéndote de Galileo,
haciéndolo parecer polvo
y atomizándolo en piezas
de helio
condenadas a no encajar
nunca con nadie,
vagando siempre unidas
a sí mismas en un dúo apático.
¿Quién en su sano juicio
se enfrentaría al tiempo
por un burdo problema
de perspectiva?
Las agujas se oyen a lo
lejos,
son como Billie Holiday
acariciándote la nuca
mientras sacas esos libros
muertos
que solo las polillas leen.
Lo que no se quiere ver,
tampoco se oye,
pero el regusto metálico
de la sangre
siempre
está esperando al giro,
al accidente,
a la casualidad que se
empeña en enfrentar
a la tierna piel de las
mejillas
contra afilado abismo del
marfil.
Es bonito mirarme perecer,
hundirme en el iris
del que por desgracia,
me ve.
Oriana González
Xa no segundo recital o público asistente espertou do sono da adolescencia escoitando a xoven poeta Antía Balvís que mantivo o latir dos espectadores nunha interpretación e nun recital no que a imaxe ianos transportando polas diferentes verbas como cando recitou: E cando semella que o mundo quere aniñar corvos na curva delirante dos meus beizos, aparece a vida ca esperanza por bandeira e a banda sonora que pouco a pouco me acompaña, co boca a boca o bico a bico.. e esa consciencia de seguro que viu acompañada por unha sensación de liberación por cantar o que esta dentro con fortes pausas, que alentaban a seguir escoitando, e con verbas elegantes en medio do desastre. Durmo no desastre escribiu o Lois en 1981-1991 e describe así Antía a súa prosa evocadora en “ Carta á sereíña” prosa poética que me recorda a Blake no inquedante poema “a nena perdida”, onde o poeta recita en terceira persoa o acontecer dunha cativa que se perde no bosque máis desta volta é a propia poeta quen narra en verso corporeo a súa sensanción e ansia de sair dunha cadea de silencio..
CARTA Á SEREÍÑA
Teño unha gran dúbida arraigada no peito, e dende o que parecen séculos semella real. Polo que hoxe decido abrir a gaiola e deixala voar coa miña pluma amiga sobre o teu corpo de muller, serei sincera e resultarei cruel contando verdades. Dende que o orballo daquela mañá de maio caeu en profundas augas ás que xa non contas os teus segredos toleo temendo por ti. Agora que camiñas entre as armas de dobre fío, con pantalóns e coraxe alimentando os teus soños debo advertirte. Cada paso en falso ao carón daqueles que non aceptan a cálida aperta da aceptación será ir cara un abismo. Serás corpo, ventre, esposa, flor e paxaro, tixola e caldeiro, agulla e zapatiños de cristal. Serás parva e princesa. Princesa de príncipe valeroso, ousado, sin medo nin bágoas, navegador, soldado dun rei capitán do barco de prisioneiras que entrega sin piedade nunha tormenta en alta mar. Pero amiga, eu non quero ser o adxetivo da oración. Nós somos suxeito, igual ca eles. Nós loitamos sin derramar dor nin sangue. Somos o lobo: incomprendidas nun bozal porque non se escoita a nosa versión, esposadas na prisión que fan dos nosos corpos. Querida Sereíña, quita a carapucha vermella que non che deixa ver nin avanzar. Non sigas o camiño establecido cas migaxas que che farán tornar a unha casa chea de oscuridade. Non confíes na melodiosa voz do frautista que non para de sonar. Eu sei que sabes navegar, que podes cantar. Alza a voz, non deixes que cha silencien Sereíña. Loita para deixar de provir dunha costela de Adán. Abre a gaiola, VOA.
Antía Balvís
Alex Fidalgo pola súa banda non deixou indiferente a ningún apostando por uns cadros que recordan a Basquiat, autor de referencia para o caldense; home de mundo, personaxe inquedo e impredecible como así o demostran as súas pinturas e a súa personalidade que xa foi introspectivada por Orballo en “Metamorfose, Alex Fidalgo”. A súa participación en Orballo e fundamental para entender a nova etapa que se abre na revista, o seu carácter dinámico e potencial acada neste segundo aniversario o papel de interpretar un espazo e alimentalo coas súas pinturas.
Revista de cultura e sociedade 