XXI MITEU: Ábrese o telón

“A sátira é a arma máis eficaz contra o poder : O poder non soporta o humor , nin sequera os gorbernantes que se chaman democráticos , por que a risa libera o home dos seus medos”

DARIO FO

Durante todo o día do venres 15 de Abril a choiva fixo acto de presencia na cidade , o acto previsto para as sete da tarde ameazaba con levar o inicio do festival as galerias Sol, ironías do destino. Nembargantes, unha raiola de luz asomouse entre as nubes xusto antes do comezo, debuxando na esperanza dos xóvenes actores o poder interpretar a obra ensaiada, que xa vestidos para  o convite, esperaban no parque de San Lázaro para prender a mecha da Mostra Internacional de Teatro Universitario (MITEU).

DSC_2666DSC_2666
Fotografía: Alberte Otero
David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

    

David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

Momentos antes da hora prevista, xa era inevitable. Os tambores dos percutores, puntuais, soaron nunha anterga litúrxia, tan potente e audaz que asemellándose a un ritual Cheyenne as nubes abriron paso ao sol e conseguiron que a xente se desfixese dos paraugas e desfrutase aínda máis ao ritmo dos latidos dos bombos e caixas que lle recitaban ao público a súa tempestiva e anunciaban o comezo dunha nova edición. Logo dos sons que inxertan no espectador un sorriso involuntario, as actrices e actores da escola universitaria de teatro Rosaura, abandeirados por Sabela Gago, realizaron un banquete mímico que lle abre o apetito a esta exposición orgullosa da cultura; se cadra a máis irreverente, a máis apaixoada, a máis sedenta de principios e despedidas, de berros, nostalxias e de fame por romper cadeas innecesarias.

DSC_2697DSC_2697
Fotografía: Alberte Otero
David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa  
David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

Os nosos compañeiros da revista Orballo e fotógrafos; David Nóvoa e Alberte Otero, captaron a mímica indecente nun gran comedor urbán onde non faltaba a pementa dos formalismos sarcásticos e o saleiro dos xestos esaxerados.

DSC_2674DSC_267411
Fotografía: Alberte Otero
David Nóvoa Sequeiros
Fotografía: David Nóvoa

Ataviados cunha vestimenta branca e dourada, os novos teatreiros da cidade, que nunha sublevación enérxica acompasada coa multitude a cal invitaban a participar na maxia teatral, circularon e danzaron en contraste estético perceptible ata o fin da rúa, desplegando unha tea azulada, onde por baixo dela, os asistentes acompañábanos movendo as cadeiras ata entrar a formar parte deste movemento teatral que espertaba o corazón da cidade e que rematou na praza Eugenio Montes cunha representación final de cánticos e verbas recurrentes, celebrando xa todos xuntos o inicio dun festival que xa é peza fundamental na sensibilidade da cidade. A torta xa está servida, disfruten do Banquete.

Programa MITEU.

Pablo Gómez Portas

O somos gallegos o no nos entendemos

Se hai algo que caracterice ó pobo galego é o localismo exacerbado, o galego sempre quererá que a súa casa, aldea, vila ou cidade sexa mellor que a do veciño. Esta característica témola dende sempre e condicionou a nosa historia. No século XII o Códice Calixtino (célebre fai uns anos) xa sinala, cando fala das xentes de Galicia, que estes son litixiosos. George Borrows (ó que lle debo un artigo propio) na súa obra A Biblia en España fai mención do exaltado patriotismo local dos galegos nas súas visitas a Pontevedra, onde os veciños mostráronlle a xenreira que tiñan a Vigo e as súas xentes, e a Santiago, cidade da que di  “ten o sentimento localista máis forte de España”. Algúns historiadores sosteñen que este sentimento de orgullo pola “patria chica” foi unha das razóns que impediron o desenvolvemento dun sentimento nacional a gran escala en Galicia, como si ocorreu noutros territorios de España.

En Castela hai un refrán que di “O somos gallegos o no nos entendemos” (o cal empreguei para dar nome a este artigo), que ven a referirse a esta falta de unión entre entre os habitantes de Galicia. Este dito ven duns feitos ocorridos  moitos séculos atrás, e para algúns investigadores é o comezo da rivalidade norte-sur de Galicia, hoxe en día representada no eido futbolístico polo Celta e o Deportivo. A historia é a seguinte:

A comezos do século XV o rei de Castela (cuxo nome non ven o caso) quixo probala gloria da vitoria militar contra os infieis e declaroulle a guerra a Granada,  polo que chamou os seus exércitos. En Galicia foron chamados os tres tercios ordinarios, o de Santiago, comandado polo señor de Moscoso; o de Lugo-Mondoñedo, mandado polo señor de Quiroga; e o de Tui-Ourense, capitaneado polo señor de Soutomaior.

Sartego dun cabaleiro da casa de Soutomaior en Santo Domingo de Pontevedra
Sartego dun cabaleiro da casa de Soutomaior – Pontevedra.

Marchando os tercios dirección a Castela xuntáronse en Benavente o Moscoso e o Soutomaior, na reunión comezaron a discutir que tercio debía abrila marcha, defendendo ambos con tanta paixón o seu dereito e os da súa terra a ir diante que chegaron as mans, feito que derivou nunha batalla campal entre ámbolos dous tercios onde, segundo as fontes, pereceron mil almas de cada bando (hoxe en día podemos afirmar que o número de mortos é esaxerado).

Ruínas do castelo de Altamira, casa do Moscoso no concello de Brión
Ruínas do castelo de Altamira (Casa do Moscoso) – Brión.

Coñecidos os feitos, os señores locais e algúns cabaleiros galegos acudiron a intentar por paz entre os dous caudillos, o final tras moita discusión botaron a sortes quen iría por diante a auténtica guerra, sorríndolle a fortuna a Moscoso e os da Terra de Santiago. Estes feitos non quedaron sen castigo, o chegar a Valladolid o rei ordeou o detención dos dous nobres e deulle o mando dos tercios a outros capitáns, continuando as milicias de Galicia o seu camiño a guerra contra o musulmán.

Para a posteridade quedarían as verbas dun cabaleiro galego que véndose no imposible que resultaba por de acordo aos capitáns enfrontados exclamou: “Somos galegos e non nos entendemos”.

 

David Sabucedo Cardero